Σημερινή

Τετάρτη, 14/11/2018
RSS

Αθήνα κρανίου τόπος

| Εκτύπωση | 29 Ιούλιος 2018, 18:00 | Του Χριστόδουλου Κ. Γιαλλουρίδη

Ο συνδυασμός του ανύπαρκτου, πιο σωστά του ανίκανου κράτους, που εκφράζεται από τις εκάστοτε πελατειακών δομών κυβερνήσεις με τις ανίκανες ηγεσίες, που δεν είναι σε θέση να συλλάβουν και να υλοποιήσουν το εθνικό συμφέρον, όχι μόνο ως πολιτική του παρόντος, αλλά κυρίως ως προοπτική του μέλλοντος, εκδηλώνει ένα τραυματικό για τη χώρα και την πορεία της κράμα

«Το δε προνοείν και προλαμβάνειν, κρείττον εστί του θεραπεύειν» υπομνηματίζει ο κλασικός Ιπποκράτης. Εμείς, οι σύγχρονοι Έλληνες, αγωνιούμε και προβληματιζόμαστε κατόπιν «εορτής», αφού εν τω μεταξύ έχει επέλθει η μοιραία ή η κακή εξέλιξη. Δεν υπάρχουν επιχειρησιακά σχέδια πρόληψης, ούτε και αντίστοιχα εκ των υστέρων αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών. Η χώρα, που βρίσκεται στη δίνη οικονομικών και ευρύτερων εθνικών προβλημάτων, τα οποία προκύπτουν από γνωστές διεθνείς εξελίξεις, εξαιρετικά δυσάρεστες και δυσοίωνες για το μέλλον, δεν προβάλλει τρόπους και μεθοδολογίες αντιμετώπισης των καταστροφικών φαινομένων. Αποτελεί μόνιμο, χρονίζον, κυρίαρχο θα λέγαμε στοιχείο, που εκδηλώνεται ως πρόβλημα και ως δομικός παράγων της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας, αυτό που ονομάζεται απουσία σχεδίου, ικανού να προβλέπει και να διαχειρίζεται δύσκολες καταστάσεις, σημερινές και επερχόμενες.

Η χώρα δεν λειτουργεί προληπτικά, ούτε και αποτρεπτικά, πράγμα που σημαίνει πως δεν διαθέτει τους απαραίτητους, απολύτως αναγκαίους μηχανισμούς, που να είναι σε θέση να επιλύουν προβλήματα κατά τρόπον αποτελεσματικό και συναφή με τις ανάγκες του λαού και του εθνικού συμφέροντος. Διάχυτη είναι η προχειρότης, η έλλειψη κανόνων πρόληψης και στοιχειώδους σχεδιασμού στο πολιτικό σύστημα, όπως αποτυπώνεται στην κυβερνητική εξουσία. Η άναρχη ρυμοτομία των πόλεων, ιδιαιτέρως μάλιστα της μεγαλουπόλεως πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους, όπου ο αστικός της ιστός είναι εγκληματικά, ανορθολογικά δομημένος, δημιουργεί τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες ευρύτερης καλλιέργειας πρόσφορου εδάφους για την ανάπτυξη και εξέλιξη αντίστοιχων καταστροφικών φαινομένων πάσης φύσεως και παντός είδους. Ως γνωστόν, τα φυσικά φαινόμενα κινούνται και δρουν ανεξέλεγκτα σε μια καταστροφική, εν προκειμένω ισοπεδωτική λειτουργία.

Ο συνδυασμός του ανύπαρκτου, πιο σωστά του ανίκανου κράτους, που εκφράζεται από τις εκάστοτε πελατειακών δομών κυβερνήσεις με τις ανίκανες ηγεσίες, που δεν είναι σε θέση να συλλάβουν και να υλοποιήσουν το εθνικό συμφέρον, όχι μόνο ως πολιτική του παρόντος, αλλά κυρίως ως προοπτική του μέλλοντος, εκδηλώνει ένα τραυματικό για τη χώρα και την πορεία της κράμα. Αυτό που εσυνέβη στην Αττική αποτυπώνει μια εθνική τραγωδία, αφού εκτός από την απώλεια ζωών, το ξεκλήρισμα οικογενειών, το προσωπικό κόστος για τον κάθε κάτοικο της πληγείσας περιοχής, την αποσύνθεση ευρύτερων κοινωνικών σχημάτων, όπως είναι οι γειτονιές και οι συνοικίες, η διεθνής εικόνα της χώρας υφίσταται σημαντικό πλήγμα. Η φωτιά κατέστρεψε, όχι μόνο το Μάτι και περιοχές του ιστορικού Μαραθώνα, αλλά ισοπέδωσε και την προοπτική οικονομικής και κοινωνικής ζωής των ανθρώπων για τα επόμενα χρόνια, όπως επίσης και οποιεσδήποτε άλλες αναπτυξιακές δυνατότητες.

Το θέμα που τίθεται εν προκειμένω είναι ότι αυτή η λαίλαπα θα μπορούσε να είχε αποτραπεί εάν λειτουργούσαν οι δομές του κράτους και της πόλης κατά τρόπο επιβαλλόμενης και προβλεπόμενης, εν τέλει δε καθοριστικής αποτελεσματικότητας. Τούτο δε, γιατί και εάν υπήρχε σχέδιο, ουδόλως εφαρμόστηκε. Ο αυτοσχεδιασμός και η προχειρότητα κυριαρχούσε, όπως συνήθως συμβαίνει στις ενέργειες του κράτους, που ακόμη και εάν λειτουργεί σε κάποιο βαθμό ή κάποιο επίπεδο, τούτο γίνεται ερασιτεχνικά και ενίοτε κατόπιν πρωτοβουλιών ορισμένων ελαχίστων ικανών, των οποίων το πολιτικό φιλότιμο υπεράσπισης του κρατικού δημοσίου συμφέροντος υπερέχει της συλλογικής αδράνειας και αδιαφορίας.

Πέραν τούτου, διερωτάται κανείς ως προς το γεγονός της αδυναμίας ή της μη θέλησης για ανάληψη ευθυνών από κανένα, ωσάν να οφείλονται όλα τα κακά που επέρχονται κατά καιρούς σε αυτήν την χώρα, δηλαδή να αποδίδονται, σε ένα κακό ανθελληνικό χέρι, που κατατρέχει την Ελλάδα άνευ λόγου και αιτίας. Πρέπει να υπενθυμίσει κανείς επιπλέον πως εμείς όλοι ως Έλληνες και ως Ελληνισμός διατρέχουμε τον κίνδυνο της συνήθειας και μιας αλλοτριωτικής εξοικείωσης με γεγονότα και καταστάσεις, απάδοντα της ιστορίας και του πολιτισμού μας. Η απαξίωση του κράτους και του ρόλου του στα μάτια των πολιτών καθιστά εξαιρετικά προβληματική τη σχέση πολίτη και κράτους στο μέλλον, πράγμα καθόλου ευοίωνο για την πορεία της χώρας. Η εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος συνιστά την απαραίτητη, καθοριστική προϋπόθεση νομιμοποίησής του.

Τελειώνοντας, υπογραμμίζουμε πως οι απώλειες ανθρώπων είναι υπαρκτές και δυσβάστακτες για τον Ελληνισμό, το κόστος για τη χώρα σε ανθρώπινο δυναμικό και σε πολιτικό επίπεδο είναι δεδομένο και τραγικά ανάγλυφο. Είμαστε υποχρεωμένοι να σημειώσουμε, παρά ταύτα, την αξιοθαύμαστη αλτρουιστική παρέμβαση συνανθρώπων, οι οποίοι έσωσαν ζωές ρισκάροντας τη δική τους, υποκαθιστώντας έτσι την απουσία της βασικής λειτουργίας του κράτους, που αναφέρεται και αφορά στην ασφάλεια του συνόλου, δηλαδή των πολιτών της χώρας. Τέτοια παραδείγματα στιγμών κοινωνικού και ανθρωπιστικού αλτρουισμού ενισχύουν την εθνική μας αλληλεγγύη και ενδυναμώνουν την πολιτιστική μας ταυτότητα. Αυτό το δυναμικό πνεύμα αλληλεγγύης, που εκδηλώθηκε στη διάρκεια και μετά την καταστροφή, αναμφισβήτητα αποτελεί αυτό που συνηθίζουμε να λέμε ελπιδοφόρα, καλή Ελλάδα. Η εικόνα των ανθρώπων που θέλησαν να θυσιαστούν για το σύνολο, αυτή η αλληλέγγυα στιγμή απηχεί την παράσταση μιας οιονεί, ιστορικά δικαιωμένης Ελλάδας.

Ο συνδυασμός του ανύπαρκτου, πιο σωστά του ανίκανου κράτους, που εκφράζεται από τις εκάστοτε πελατειακών δομών κυβερνήσεις με τις ανίκανες ηγεσίες, που δεν είναι σε θέση να συλλάβουν και να υλοποιήσουν το εθνικό συμφέρον, όχι μόνο ως πολιτική του παρόντος, αλλά κυρίως ως προοπτική του μέλλοντος, εκδηλώνει ένα τραυματικό για τη χώρα και την πορεία της κράμα

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής,
Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών
Για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία,
Πάντειο Πανεπιστήμιο