Σημερινή

Δευτέρα, 19/11/2018
RSS

Το «Μονοσχέδιο» για τον Συνεργατισμό

| Εκτύπωση | 15 Ιούλιος 2018, 18:00 | Του Τίτου Χριστοδούλου

«Μονοσχέδιο», λοιπόν, για το Έγκλημα που φόνευσε διά στραγγαλισμού και απορροφήσεως-αιμορροφήσεως τον Συνεργατισμό. Πώς ορθότερον να αποκληθούν τα νομοσχέδια - εκβιαστικός μονόδρομος; Αυτά που καταργούν την πολιτική, εννοημένη ως ελεύθερη διαβούλευση για την καλύτερη, την άλλη επιλογή; Ένας πολιτικός που μετέρχεται του 'εξ αναγκασμού' επιχειρήματος, είναι ένας πολιτικός που αποποιείται των ευθυνών του είτε γι’ αυτό που αποφασίζει τώρα είτε για το γεγονός ότι το επώδυνο τώρα είναι συνέπεια αυτών που δεν έπραξε όταν είχε την πολιτική, άρα την ηθική ευθύνη να πράξει τότε.

Κι η απραξία, ειδικά για τον πολιτικό, είναι από τις χειρότερες και πιο επονείδιστες πράξεις του. Το συγχωροχάρτι που εδόθη στην Βουλή από τέσσερα κόμματα στην κυβέρνηση του Αναστασιάδη, μη γελιέστε, ήταν και συγχωροχάρτι για όλον τον πολιτικό κόσμο. Μαζί με τους τραπεζίτες και οι «τραπεζείτες», τα παροιμιακά τρώγοντα από της τραπέζης κυνάρια.

Η διά της απραξίας της κυβέρνησης Αναστασιάδη πολιτική ήταν μια απραξία με προβλεπτά αποτελέσματα. Κι όταν τα αποτελέσματα είναι ελλόγως προβλέψιμα, δικαιούται καθείς να τα εκλάβει, ελλόγως επίσης, ως προθέσεις κι επιδιώξεις. Δηλαδή, την εν τω κενώ πολιτικής παρέμβασης και σωστικής δράσης διόγκωση των δανείων και πάχυνση, εν τω άμα, των αμαρτωλών διορισμών ημετέρων και κουμπάρων. Ενώ προετοιμαζόταν ως επελεγμένη διά την κατάποση του Συνεργατισμού Τράπεζα η Ελληνική. Που απλά, τυχαίως, περνούσε από εκεί, με το στόμα ανοικτό.

Μάθησις μετά λύπης (Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια)

«Δεν μαθαίνουμε ποτέ», εδήλου εις των πολιτικών αρχηγών στο κρίσιμο «μονοσχέδιο» (διότι εκβιαστικός μονόδρομος) για τον εκλιπόντα Συνεργατισμό. Θα εννοούσε βεβαίως «δεν ξεμαθαίνουμε» ποτέ, διότι έχουμε ξαναβρεθεί εδώ, στα ίδια αποκαΐδια. Με τους ίδιους πρωταγωνιστές, το ίδιο σετ των ενόχων, τις ίδιες ανακλαστικές συμπεριφορές της Τριάδος, δηλαδή της συμμορίας των τραπεζιτών, πολιτικών κι ανυπόπτων εποπτών και του αιδημόνως σιωπούντος Τύπου. Θυμούμαι κάποιον πολύ κοντινό μου, που, επαναπατρισθείς εκ Λονδίνου το 2010, έφερε από τα ράφια του τα βιβλία για το credit crunch για να μιλήσει στους δημοσιογράφους και πολιτικούς δι' ό,τι επίκειτο.

Τα 'παν υπό τραπέζης, επί τραπέζης δεν μιλούμε όταν τρώμε. Ναι, είχαν από το 2009 και το 2010 δημοσιευθεί τα βιβλία της δημοσιογράφου διευθύντριας των Financial Times, Gillian Tett, 'Fool's Gold: How Unrestrained Greed Corrupted a Dream', το 'Crisis Economics των Nouriel Roubini και Stephen Mihm', το 'Freefall: Free Markets and the Sinking of the Global Economy', του Joseph Stiglitz, και τόσα άλλα. Όπως είπε για τον Άιχμαν ή 'δεν ήθελαν να ξέρουν, γι' αυτό δεν γνώριζαν τίποτα!'

Ξαναβρεθήκαμε, λοιπόν, εδώ. Ως η πιτόμουγια (ελληνιστί σκ@@όμυγα) πάνω από το βουνάρι ή σβουνιά των... χρημάτων, όπως μου είχε παραπονεθεί πάροικος στο Λονδίνο για το άλλο ατιμώρητο έγκλημα της μεγαλύτερης στην ιστορία του τόπου μεταφοράς πλούτου από τους πολλούς στους ολίγους κι εκλεκτούς: που ήταν βέβαια η φούσκα του Χρηματιστηρίου. Φταίνε όλοι οι άλλοι, δηλαδή κανείς, ιδεολογικά ο Λουκαΐδης του Κομμουνιστικού ΑΚΕΛ έψεξε το καπιταλιστικό σύστημα που θέλησε να καταστρέψει τον Συνεργατισμό, το πιστωτικό ίδρυμα που έσωσε τον τόπο και τον λαό από την τοκογλυφία, το μέγα δεινό του τόπου.

Ναι, ίσως η ιδεολογική πυξίδα των ιδιωτικοποιήσεων να εξηγεί, γιατί επί εξαετία ο ΔΗΣΥ επέλεγε τι να κάμει και τι (κυρίως) να μην κάμει, ώστε να καταρρεύσει ο Συνεργατισμός. Αλλά, δεν κατέρρευσε εξαιτίας της απουσίας κυβερνητικής σωτηρίου συνδρομής. Κάτω από το βάρος των ανομιών του έπεσε. Κι ο ΑΚΕΛικός εκπρόσωπος έκαμε το κλασικό «μόκο» για το γεγονός ότι ο Συνεργατισμός αλώθηκε εκ των ένδον, από τις λοβιτούρες και την κακοδιαχείριση των χαριστικών δανείων, τους κομματικούς διορισμούς και την δεδομένη απουσία εποπτείας και ελέγχου.

Aρχή και λείξις. Τραπεζολειχία, δηλαδή

Έλεγχος μηδέν, θα έλεγε το πολιτικό σχολείο που σχόλασε τον Συνεργατισμό, σε ένα έγκλημα που όλοι οι βουλευτές χθες συμφωνούσαν με πύρινα λογύδρια ότι ήταν το δεύτερο ή τρίτο μεγάλο οικονομικό έγκλημα στον τόπο.

Προφανώς έκανε μόκο για το γεγονός ότι όταν συντελούνταν τα 'εγκλήματα' - σεις τα είπατε έτσι - της αλόγιστης κι ακαταλόγιστης στις λοβιτούρες της πιστωτικής επέκτασης, ήταν δικός σας τραπεζίτης Υπουργός Οικονομικών, ο εκ των τριών τραπεζιτών ΥπΟικ του Τραπεζολάγνου ΑΚΕΛ που εδήλου το αμίμητον «η κρίση θα μας αφήσει ανέπαφους». Δύο χρόνια μετά το credit crunch, το σκάσιμο της πιστωτικής φούσκας, τον Αύγουστο του 2008, την εν μιά νυκτί εξαφάνιση της Lehman Bothers, των $630 δις, και τη σωτηρία της AIG από την ταχύρρυθμο εκτυπωτική δολαρίων πρέσα του Μπερνάνκι.

Κι η Κύπρος, η Mecca του καπιταλισμού, που επέτρεψε στις... ιδιωτικές τράπεζές της να είναι σχεδόν τρεις φορές το μέγεθος του ΑΕΠ, θα έμενε αλώβητη από την πιστωτική κρίση, κατά τον σοφό Χαρίλαο. Μετρήστε τα μεγάλα οικονομικά εγκλήματα στον τόπο. Φτάνουν, δεν φτάνουν τα δάκτυλα του ενός χεριού; Μετρήστε τους κεντρικούς τραπεζίτες που «ασκούσαν» την εποπτεία - όση κι ένας επόπτης γραμμών με ακίνητο το σημαιάκι σε σικέ ποδοσφαιρικό αγώνα - μέρες ποδοσφαιρικές που είναι. Ο ένας μπήκε φυλακή, όλοι τους με τον τρόπο τους μετρούν όσο ένα δάκτυλο του χεριού, τον index pundicus, λατινιστί βωμολοχούμε οι κλασικιστές.

Κι α, ναι, ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ ψήφισαν να περιοριστεί έως να στερείται του δικαιώματος ο δανειολήπτης να προσφύγει στη Δικαιοσύνη! Ηλεκτρονικά να γίνονται οι «ταχύρρυθμες» εκποιήσεις, «σιγανά και ταπεινά». Μια νομοθετική βόμβα νετρονίου. Η τελική λύση, χωρίς ορατά συντρίμμια. Πολιτική; Δικαιοσύνη; Τα λόγια μου σημαίνουν ό,τι θέλω εγώ να σημαίνουν, το παν είναι ποιος έχει την δύναμη και την εξουσία', όπως είπε ο Humpty Dumpty στην Αλίκη. 'Τράπεζα' στην ελληνική, είναι όπου γίνεται το φαγοπότι.

Και... δεν μιλούμε στο τραπέζι, όταν τρώμε. 'Mensa', το λατινικό αντίστοιχο, ονομάζει την παγκόσμια ένωση των προικισμένων με υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Η διαφορά στην αντίληψη της λέξης προφανής. IQ, εξ άλλου, τα αρχικά για τον δείκτη νοημοσύνης, εδώ σημαίνει τώρα στις τράπεζές μας... περιμένω στην ουρά, I-Queue, για τρομοκρατημένες αναλήψεις. Nomen est omen. Ένα νομοσχέδιο… εκποίημα!