Σημερινή

Δευτέρα, 19/11/2018
RSS

Περί συναισθημάτων τον αγώνα ποιούμεθα

| Εκτύπωση | 15 Ιούλιος 2018, 18:00 | Του Μαρίνου Παυλικά

Μερικές φορές πίσω από τις λέξεις κρύβονται αισθήματα, αναμνήσεις, εμπειρίες μιας ζωής και αλησμόνητες ιστορίες που μένουν βαθιά χαραγμένες στο μυαλό και στην ψυχή ενός ολόκληρου λαού.

Δεν ξέρω αν οι λέξεις ενός “γλωσσαριού” μπορέσουν να λειτουργήσουν ως βάλσαμο σε πληγωμένες συνειδήσεις και προδομένες πατρίδες, όμως η αλλαγή μιας αράδας φωνηέντων και συμφώνων, η μετατροπή του “Τούρκου εισβολέα” σε “τουρκικό στρατό”, πολύ φοβάμαι πως δεν μπορεί να μαλακώσει “την αρπαγή, τον δόλο, την ιδιοτέλεια, το στέγνωμα της αγάπης”, κατά τον Γ. Σεφέρη, παρμένο από την προσευχή του Άγγλου Αντιπλοιάρχου Λόρδου Hughes Beresford (1941).

Πολύ φοβάμαι πως οι γενναιόδωρες αλλαγές του ΟΑΣΕ στον επί σαράντα τέσσερα χρόνια ειρμό της σκέψης μας και τη ροή του λόγου δεν μπορούν να εφαρμοστούν, καθότι περί συναισθημάτων ο λόγος.

Γιατί δεν γνωρίζω αν ο πατέρας μου, πρόσφυγας από το κατεχόμενο Ριζοκάρπασο, κουβαλώντας τις μνήμες του αγώνα του μαύρου εκείνου καλοκαιριού (εδώ δεν προτείνεται κάποιο άλλο χρώμα έναντι του μαύρου), βλέποντας τις οβίδες του τουρκικού στρατού να εκτονώνονται σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων, θα μπορέσει να “γυρίσει η γλώσσα του” και να αποκαλέσει τον “εισβολέα” ως “στρατό”.

Δε μπορώ να είμαι σίγουρος αν η μακαριστή γιαγιά μου θα δεχόταν να παραδεχθεί πως δεν ήταν επί οκτώ χρόνια εγκλωβισμένη στο Ριζοκάρπασο αλλά “Ελληνοκύπρια που ζούσε στο Βόρειο μέρος της Κύπρου”.

Δεν μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα αν οι χαροκαμένοι γονείς, αδελφοί και συγγενείς των ηρωικώς αγωνισαμένων και ενδόξως εν τοις ιεροίς ημών αγώσι πεσόντων καταφέρουν ποτέ να αντικαταστήσουν τον “Αττίλα” με τα “τουρκικά στρατεύματα”.

Έχω τις ίδιες αμφιβολίες αν ποτέ οι εναπομείναντες αγωνιστές του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ μπορούν να πετσοκόψουν την ιστορική μνήμη του 1955-59 και να μετατρέψουν την αυτοθυσία τους σε ένα σκέτο-νέτο “Αγώνα της ΕΟΚΑ”.

Ευσεβής πόθος η προσπάθεια του ΟΑΣΕ για τους δημοσιογράφους. Όμως η Ιστορία δεν ξεγράφεται. Η Ιστορία είναι γραμμένη με λέξεις που δεν φτιάχτηκαν, δεν διαμορφώθηκαν και δεν έτυχαν έγκρισης μέσα από κανένα γλωσσάρι. Είναι λέξεις που ειπώθηκαν από τα αγνά αισθήματα, τον πόνο του κυπριακού λαού. Ενός λαού που, κατά τον Σεφέρη, “είναι φτιαγμένος από ένα χώμα που δεν ξέρουν, έχει ψυχή”.

Γιατί “λαός χωρίς ιστορική μνήμη είναι λαός καταδικασμένος να χαθεί στην Ιστορία”.