Σημερινή

Δευτέρα, 19/11/2018
RSS

Η μη αντίδραση του εργαζoμένου σε μείωση μισθού συνεπάγεται αποδοχ

| Εκτύπωση | 15 Ιούλιος 2018, 18:00 | Με τον Χρίστο Χρίστου

Η μη αντίδραση του εργαζoμένου σε μείωση μισθού συνεπάγεται αποδοχή;

Απλό και λιτό το ερώτημα: η μη αντίδραση του εργαζομένου σε μείωση μισθού, που του ανακοινώνεται εκ των υστέρων, συνεπάγεται αποδοχή; Η πλειοψηφία των εργοδοτών και των εργαζομένων, ενστικτωδώς απαντά ναι. Το Επαρχιακό Δικαστηρίου Λεμεσού, στην απόφασή του για την υπόθεση αρ. 2507/15, ανατρέπει αυτήν τη βαθιά ριζωμένη πεποίθηση, με σαφή και τεκμηριωμένο τρόπο. Η γνώση των βασικών διατάξεων των περί Προστασίας των Μισθών Νόμων του 2007 και 2012 προαπαιτείται για να κατανοηθούν ευκολότερα τα γεγονότα και η ουσία της απόφασης. Λόγω χώρου, παρατίθεται μόνο το άρθρο 10(1) της εν λόγω νομοθεσίας το οποίο καθορίζει ότι

«…δεν επιτρέπονται αποκοπές ποσών από τον μισθό, παρά μόνο:

(α) αποκοπές που προνοεί νόμος ή κανονισμός·

(β) αποκοπές σύμφωνα με κανονισμούς ταμείων σύνταξης, ταμείων προνοίας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης·

(γ) αποκοπές δυνάμει δικαστικής απόφασης?

(δ) αποκοπές για αποζημίωση λόγω ζημιάς που υπέστη η επιχείρηση και που προκλήθηκε σκόπιμα ή ένεκα βαριάς αμέλειας του εργοδοτουμένου· και

(ε) άλλες αποκοπές, μετά από συγκατάθεση του εργοδοτουμένου».

Τα γεγονότα της υπόθεσης παρουσιάζουν τον διευθυντή εταιρείας να μειώνει, εν αγνοία του επηρεαζόμενου εργαζομένου, κατά €500 τον μισθό του. Η υπεράσπιση του διευθυντή στο Δικαστήριο βασίστηκε, μεταξύ άλλων, στο ότι ο εργαζόμενος δεν αντέδρασε όταν εκ των υστέρων ενημερώθηκε για τη μείωση του μισθού του. Το σχετικό με το συγκεκριμένο ζήτημα άρθρο, είναι το 10(1)(ε) πιο πάνω. Το Δικαστήριο, ερμηνεύοντας αυστηρά το άρθρο 10(1)(ε), όπως επιβάλλει ο ίδιος ο σκοπός που θεσπίστηκε η νομοθεσία, καταλήγει σε μιαν απόφαση-σταθμό για τα εργασιακά, που πραγματικά αξίζει να τη μεταφέρουμε αυτούσια:

«Έμφαση θα πρέπει να δοθεί στη φράση ‘μετά από συγκατάθεση’, η οποία υποδηλοί ότι όχι μόνο θα πρέπει να ληφθεί σχετική συγκατάθεση αλλά και ότι τέτοια συγκατάθεση θα πρέπει να ληφθεί πριν να λάβει χώραν η αποκοπή. Ο λόγος είναι απλός. Εφόσον οι αποκοπές μισθού συνεπάγονται δραστικές συνέπειες για έναν υπάλληλο, ο τελευταίος, προτού αποφασίσει αν θα συγκατατεθεί ή όχι, θα πρέπει να μπορεί ελεύθερα να αξιολογήσει όλα τα ενώπιόν του δεδομένα.

»Αυτό δεν μπορεί να το πράξει όμως ο εργοδοτούμενος, όταν τίθεται προ τετελεσμένων γεγονότων ήτοι μετά που αποφασίστηκε η αποκοπή και οι μόνες επιλογές του είναι είτε να συγκατατεθεί είτε να παραιτηθεί. Ο άμεσος και δραστικός επηρεασμός των προσωπικών συμφερόντων του υπάλληλου καθώς και το «κεκτημένο δικαίωμα» που αποκτά σε συγκεκριμένο μισθό από μια σύμβαση εργοδότησης, δεν επιτρέπουν τη μονομερή μεταβολή των όρων εργοδότησης, ιδιαίτερα όταν τέτοια μεταβολή είναι δυσμενής για τον ίδιο (βλ. REPUBLIC ν. MENELAOU (1982)3 Α.Α.Δ. 419).

»Μόνο με τη σύμφωνο γνώμη και ρητή συγκατάθεση του εργοδοτουμένου μπορεί ο εργοδότης να προχωρήσει σε αποκοπή μισθού και το ότι ένας υπάλληλος δεν αντέδρασε όταν ενημερώθηκε εκ των υστέρων για την αποκοπή, δεν μπορεί αυτόματα να αναχθεί σε ρητή συγκατάθεσή του στην αποκοπή. Τα δεδομένα του έχουν πλέον αλλάξει και μάλιστα σε βάρος του».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων