Σημερινή

Κυριακή, 18/11/2018
RSS

Ας μετατρέψουμε τις πλάκες και τα υπόγεια σε αριστουργήματα

| Εκτύπωση | 08 Ιούλιος 2018, 18:00 | Με τον Ανδρέα Α. Ανδρέου

Αν μου ζητούσατε να αναφέρω δύο τμήματα μιας οικοδομής εμπορικών χρήσεων που τυγχάνουν λανθασμένης διαχείρισης, θα εστίαζα χωρίς δισταγμό στα υπόγεια και τις ταράτσες. Σε προηγούμενο άρθρο μιλήσαμε για παρατυπίες και για ελλείψεις σε χώρους εστίασης, ενώ γνωρίζουμε πως η συντριπτική πλειονότητα αυτών των χώρων στεγάζεται σε ισόγεια καταστήματα, τα οποία μετατρέπονται σε εστιατόρια και μπαράκια που αξιοποιούν μεταξύ άλλων (παράνομα) προκαθορισμένους χώρους γκαράζ, διόδους αυτοκινήτων, πεζοδρόμια κ.λπ. Ένα φετίχ το 'χουμε εμείς οι Κύπριοι να καθόμαστε σε πεζοδρόμια, να εισπνέουμε καυσαέριο και να νομίζουμε πως διασκεδάζουμε.

Αν μπούμε στον κόπο όμως να βγούμε σε κάποια δώματα κτηρίων της πόλης μας, τότε θα δούμε τι πραγματικά χάνουμε. Προχθές, ήμουν σε ένα τέτοιο παλιό και εγκαταλελειμμένο κτήριο στην εντός των τειχών πόλη της Λευκωσίας, το οποίο βάλαμε σε πορεία πλήρους ανοικοδόμησης σε κάτι, που ενδεχομένως θα γίνει talk of the town. Όταν βγήκαμε στην ταράτσα, όλη η ομάδα συμβούλων είπε το ίδιο πράγμα: «μαγεία». Ένα κινηματογραφικό σκηνικό όπου η θέα ήταν αμέτρητες γραφικές στέγες με παλιά κεραμίδια με κλίσεις προς κάθε κατεύθυνση, μπαλκόνια να ξεπροβάλλουν, φωταγωγοί, εσωτερικές αυλές, πέτρινα σοκάκια της Λαϊκής Γειτονιάς, όλα μαζί να ζωγραφίζουν έναν κόσμο που δεν μπορείς να φανταστείς από το επίπεδο του δρόμου πως υπάρχει.

Ξαφνικά και από το πουθενά μεταφέρεσαι σε ένα σκηνικό που φέρνει λίγο από Κούβα, λίγο από Μαρόκο, λίγο από Ρώμη. Πάνω στην πλάκα λέω στους υπόλοιπους, «βλέπω έναν James Bond ή έναν Jason Bourne να τρέχουν σε ένα ανθρωποκυνηγητό πάνω στις στέγες σε κάποια χολιγουντιανή παραγωγή!...». Και γιατί όχι δηλαδή; Μπορούμε να ελκύσουμε ένα τέτοιο ενδιαφέρον για υπερπαραγωγές αν προβάλουμε σωστά την Κύπρο στο εξωτερικό και στα κατάλληλα λόμπι.

Επιστρέψτε τώρα στην πραγματικότητα και φανταστείτε το δώμα να είναι κατάλληλα φτιαγμένο σαν ένας ανοικτός χώρος εστιατορίου. Το πετρόκτιστο περιτοίχισμα να έχει λαμπατέρια με κεριά και φλόγα που να τρεμοπαίζει, η απαλή τζαζ μουσική να γεμίζει την ατμόσφαιρα κι εσείς να ρομαντζάρετε φλερτάροντας πότε με το έτερόν σας ήμισυ και πότε με ένα ποτήρι κρασί και η παλέτα του ουρανίσκου σας να γεμίζει με αξέχαστες γαστρονομικές εμπειρίες. Το σκηνικό μπορεί να είναι έως και σουρεαλιστικό.

Αντί να σταθούμε στη δημιουργία και την ανάπτυξη ενός εντελώς νέου προϊόντος εμπειριών διασκέδασης, επιμένουμε να έχουμε τις ταράτσες για τα ντεπόζιτα νερού, τις κεραίες τηλεόρασης και ό,τι πεταγμένο δεν χωράει στο υπόλοιπο κτίριο. Φυσικά, αναμένουμε πώς και πώς να κτιστούν κάποια high-rise, τα οποία μας έταξαν εστιατόρια στους πάνω ορόφους με περιμετρικές και απρόσκοπτες θέες, αλλά και πάλι, άλλη η εμπειρία αυτή και άλλη του να είσαι πιο χαμηλά και ένα κλικ πιο ψηλά από την ιστορία εκατοντάδων χρόνων.

Και με τα υπόγεια; Ναι, είπαμε πως στα υπόγεια είναι η θέα, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν ο ποιητής εννοούσε τα πάρκινγκ, τις κάσες με τα αναψυκτικά, τα καμπαρέ ή κάτι άλλο. Το highlight διασκέδασης των ατόμων της δικής μου γενιάς ήταν ο Σκορπιός που βρισκόταν σε υπόγειο και το Πλην-Δύο στον Πρωταρά -που ακόμα δεν κατάλαβα το γιατί. Πέραν αυτών, φαίνεται να έχουμε μια φοβία με τα υπόγεια.

Αν πάτε όμως στο Peklo Restaurant στην Πράγα, θα καταλάβετε σε τι αναφέρομαι ως γαστρονομική εμπειρία σε υπόγειο. Αλήθεια, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κι εμείς ένα εστιατόριο που να μοιάζει με σπηλιά, να είναι πετρόκτιστο, με ατμοσφαιρικό φωτισμό και να σερβίρει πέντε signature dishes και μια απίστευτη ποικιλία κρασιών; Θα μπορούσαμε.

Επειδή αυτό από μόνο του θα ήταν ένα αξιοθέατο και μια must- have experience σε έναν τουριστικό προορισμό σαν την Κύπρο. Για να μην πω -το για 'μένα προφανές- πως ελκύουμε που ελκύουμε επενδυτές που κυνηγούν την πολιτογράφηση, πρέπει να τους δίνουμε και πληθώρα εμπειριών για τις οποίες θα πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι και όχι να αρκούμαστε στα αυτοσαρκαστικά σχόλια που συνήθως όλοι κάνουμε όταν προσπαθούμε να περιγράψουμε την καθημερινότητά μας.

Το καταληκτικό μου σχόλιο για σήμερα είναι πως θα πρέπει να τολμήσουμε, να σκεφτόμαστε outside-the-box και να αποβάλουμε την όποια μιζέρια μας. Ο πλούτος μας είναι γύρω μας και περιμένει να τον εκμεταλλευτούμε με κάθε καλή έννοια.

ΑΝΔΡΕΑΣ Α. ΑΝΔΡΕΟΥ
ΜRICS,
CEO APS Andreou Property Strategy - Chartered Surveyors