Σημερινή

Δευτέρα, 21/05/2018
RSS

Μια κοινωνία που δεν αντέχει ν' ακούσει την αλήθεια...

| Εκτύπωση | 13 Μάιος 2018, 18:05 | Με την Στέλλα Κυριακίδου

Η σεναριολογία οργιάζει ακόμη, το «εγώ άκουσα ότι…» συνεχίζει να ακούγεται από παντού σχεδόν καθημερινά, από μια κοινωνία η οποία αδυνατεί ή δεν θέλει ν' ακούσει, όπως δείχνουν τα πράγματα, την αλήθεια.

Ίσως αυτό που μας δυσκολεύει να είναι το γεγονός ότι θύματα ήταν απλώς δύο άνθρωποι της διπλανής πόρτας, δύο άνθρωποι ή μια οικογένεια όπως ακριβώς η δική μας, που δεν προκάλεσαν με κανέναν τρόπο κι όμως έχασαν τη ζωή τους με αυτόν τον φρικτό τρόπο. Κι αυτό να μεταφράζεται ως δικός μας φόβος, ότι, δηλαδή, θα μπορούσε να είχε συμβεί και σ' εμάς, ότι στην πραγματικότητα δεν είμαστε ασφαλείς ούτε μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, στον χώρο ο οποίος είναι η απόλυτη ασφάλειά μας

Το πρόσφατο διπλό φονικό στον Στρόβολο είχε ως τραγικό αποτέλεσμα να χάσουν δύο άνθρωποι τη ζωή τους, δύο άνθρωποι της διπλανής πόρτας και ένα παιδί να μείνει ορφανό. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, οι ένοχοι παραδέχθηκαν, έδωσαν γραπτές καταθέσεις και οδηγούνται ενώπιον της δικαιοσύνης. Το ζεύγος Χατζηγεωργίου έφυγε από τη ζωή και αυτό, δυστυχώς, δεν αλλάζει.

Αυτό που πρέπει, και που μπορεί να αλλάξει, είναι ο τρόπος που στην πλειοψηφία της μια κοινωνία αντιδρά σε τέτοιου είδους εγκλήματα. Πόσο εύκολα όλοι καταδικάσαμε, πόσο εύκολα φτιάξαμε απίστευτα και νοσηρά, δυστυχώς, σενάρια. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που ακόμη κι όταν το έγκλημα έχει εξιχνιαστεί πλήρως, με παραδοχές, καταθέσεις, μαρτυρικό υλικό, ευρήματα στη σκηνή, πολλοί συνεχίζουν τη σεναριολογία, συνεχίζουν να «υποθέτουν», συνεχίζουν το «εμείς ξέρουμε καλύτερα, εμείς μάθαμε κάτι περισσότερο», ή «δεν μας τα λένε όλα» και η φαντασία εξακολουθεί να καλπάζει με τρόπο επικίνδυνα νοσηρό, ωσάν αυτό που έχει συμβεί να μην είναι αρκετά τρομακτικό και γι’ αυτό ψάχνουμε το ακόμη χειρότερο.

Οι παραδοχές των κατηγορουμένων, οι καταθέσεις, ακόμη και τα τεκμήρια, δυστυχώς δεν δείχνουν να ικανοποιούν. Η σεναριολογία οργιάζει ακόμη, το «εγώ άκουσα ότι…» συνεχίζει να ακούγεται από παντού σχεδόν καθημερινά, από μια κοινωνία η οποία αδυνατεί ή δεν θέλει να ακούσει, όπως δείχνουν τα πράγματα, την αλήθεια.

Ίσως αυτό που μας δυσκολεύει να είναι το γεγονός ότι θύματα ήταν απλώς δύο άνθρωποι της διπλανής πόρτας, δύο άνθρωποι ή μια οικογένεια όπως ακριβώς η δική μας, που δεν προκάλεσαν με κανένα τρόπο κι όμως έχασαν τη ζωή τους με αυτόν τον φρικτό τρόπο. Κι αυτό να μεταφράζεται ως δικός μας φόβος, ότι, δηλαδή, θα μπορούσε να είχε συμβεί και σ' εμάς, ότι στην πραγματικότητα δεν είμαστε ασφαλείς ούτε μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, στον χώρο ο οποίος είναι η απόλυτη ασφάλειά μας.

Παρουσιάζοντας, λοιπόν, αυτήν την άρνηση, προσπαθούμε να αποδώσουμε το έγκλημα σε άλλους λόγους από αυτούς που οι παραδοχές των ίδιων των συλληφθέντων δείχνουν. Προφανώς, δεν μας αρκούν όλα όσα παρουσιάζονται στο δικαστήριο ως τεκμηριωμένα γεγονότα, κι αυτό που προσωπικά με προβληματίζει είναι το ερώτημα, γιατί, ως κοινωνία, έχουμε αυτήν την ανάγκη να πλάθουμε τέτοιου είδους νοσηρά σενάρια, που μόνο παθογένεια προβάλλουν;

Αυτό που οφείλει ο καθένας από εμάς να κάνει -έστω και τώρα, έστω και εκ των υστέρων- είναι να γίνει ανάχωμα σε αυτήν τη διασπορά της φήμης, του κουτσομπολιού, της σεναριολογίας, της συκοφαντίας, σε τελική ανάλυση. Να θέσουμε τέρμα, εμείς οι ίδιοι, στη συντήρηση της νοσηρής αυτής κατάστασης. Να δεχτούμε την πραγματικότητα και να γίνουμε ανάχωμα σε όλους αυτούς που ισχυρίζονται ότι «ξέρουν», ότι «άκουσαν», ότι «έμαθαν». Όχι μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και στα πηγαδάκια της παρέας. Να βάλουμε εμείς την τελεία. Θα είναι αυτή η ελάχιστη συγγνώμη μας, στη σπίλωση δύο ανθρώπων που χάθηκαν πρόωρα και βάναυσα και που άφησαν πίσω τους ένα παιδί ορφανό.

ΣΤΕΛΛΑ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ
Βουλευτής, Αντιπρόεδρος ΔΗΣΥ