Σημερινή

Τρίτη, 23/10/2018
RSS

Ο Εθνικός μας Ύμνος

| Εκτύπωση | 15 Απρίλιος 2018, 18:00 | Με την Κλαίλια Τομπόλη-Θεοδούλου

«Οι εθνικοί ύμνοι είναι παιδιά του ρομαντισμού», κατά τον Δημοσθένη Κουρτόβικ σε άρθρο του στον ημερήσιο Τύπο (βλ. ελληνική εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» της 31ης Οκτωβρίου έως 1ης Νοεμβρίου 2015, σ. 7). Ο ίδιος συνεχίζει με τη διαπίστωση ότι οι εθνικοί ύμνοι αποτελούν έναν συνδυασμό μουσικών παραδόσεων και έντεχνης δυτικής ή δυτικότροπης μουσικής, «ο οποίος συνδυασμός αποδείχθηκε πετυχημένος, αν κρίνουμε ότι η μεγάλη πλειονότητα κάθε λαού ταυτίζεται ως και σήμερα με τον εθνικό ύμνο της χώρας του και τον αναγνωρίζει ως το κύριο εθνικό σύμβολο πλάι στη σημαία», προκαλώντας ρίγη συγκινήσεως στο άκουσμά του.

Ποιος Έλληνας, όπου κι αν βρίσκεται, δεν ανατριχιάζει από εθνική υπερηφάνεια στο άκουσμα του δικού μας Εθνικού Ύμνου με τους αθάνατους στίχους του Διονύσιου Σολωμού και την εξαίσια επιβλητική μουσική του Νικόλαου Μάντζαρου;

«Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρωτ’ αντρειωμένη χαίρε, ω χαίρε λευτεριά». Μ’ αυτούς τους στίχους γαλουχηθήκαμε κι εμείς και οι πρόγονοί μας στο πολύπαθο νησί μας, αυτό το αποκομμένο ανατολικότερο κομμάτι του Ελληνισμού, και κρατήσαμε την εθνική μας ταυτότητα μέχρι σήμερα.
Θυμάμαι που, όταν ήμουνα ακόμη παιδούλα, ο πατέρας μου, αείμνηστος εκπαιδευτικός Σώζος Τομπόλης, γύρισε μια μέρα αναστατωμένος από το Γυμνάσιο, στο οποίο δίδασκε, μεσούντος τότε του απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. εναντίον της αγγλικής αποικιοκρατίας. Α

υτό που είχε συμβεί ήταν ότι εκείνη τη μέρα είχε επισκεφθεί το σχολείο του ένας επιθεωρητής του αγγλικού «Γραφείου Παιδείας» και ζήτησε, μεταξύ άλλων, να του τραγουδήσουν τα παιδιά τον Εθνικό Ύμνο. «Μάλιστα», απάντησε ο πατέρας μου κι έδωσε το σχετικό έναυσμα στα παιδιά. Μόλις όμως ακούσθηκαν οι στίχοι «Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή...» , ο επιθεωρητής σταμάτησε τα παιδιά και απαίτησε να του τραγουδήσουν τον… άλλο Ύμνο, δηλαδή τον αγγλικό Εθνικό Ύμνο!

Διερμηνεύοντας την αγανάκτηση των παιδιών και, με δυσκολία συγκρατώντας τη δική του, ο πατέρας μου αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι μόνο τον ελληνικό Εθνικό Ύμνο διδάχθηκαν και γνώριζαν τα παιδιά. Αυτό ήταν αρκετό για να προκαλέσει την μήνιν του εν λόγω επιθεωρητή, ο οποίος ζήτησε την πειθαρχική δίωξη του «ανυπάκουου καθηγητή».

Χρειάσθηκαν θεοί και δαίμονες για να γλιτώσει ο πατέρας μου την πειθαρχική δίωξη, και τότε μόνο γλίτωσε, όταν μια Αρμενοκυπρία γραμματεύς του Αποικιοκρατικού Γραφείου Παιδείας κατέθεσε ότι, κατά λάθος, η εγκύκλιος για την υποχρεωτική διδασκαλία του αγγλικού Εθνικού Ύμνου στους μαθητές δεν είχε σταλεί σε μικρό αριθμό σχολείων, μεταξύ των οποίων και στο σχολείο του πατέρα μου. Περιττό να αναφέρω ότι ο περί ου ο λόγος επιθεωρητής δεν ξαναπάτησε το πόδι του στο ίδιο σχολείο, και τα παιδιά, καθ΄όλο το υπόλοιπο χρονικό διάστημα του αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., συνέχισαν να τραγουδούν περήφανα και ανενόχλητα τον Εθνικό μας Ύμνο.

Τώρα, εξήντα τρία χρόνια μετά την έναρξη του ιστορικού αυτού Αγώνα, στον οποίο έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα δεκάδες αγνοί αγωνιστές και άφησαν στην αγχόνη την τελευταία τους πνοή οι ηρωικοί μας νεκροί, με τον Εθνικό μας Ύμνο στα χείλη, πόσος πατριωτισμός άραγε μας απέμεινε; Και πόσοι από εμάς φροντίσαμε να δεσμεύσουμε αποτελεσματικά τους πολιτικούς μας, ώστε να μη δεχθούν την κατάργηση του υπέροχου Εθνικού μας Ύμνου και την αντικατάστασή του, στο «ομόσπονδο» κράτος που τυχόν θα προκύψει από τις διακοινοτικές συνομιλίες, από έναν νέο, επίπλαστο ψυχρό, άχρουν, άοσμο, άγευστο και άνοστο «εθνικό ύμνο» που θα μας σερβίρουν τρίτοι, στο πλαίσιο του επιδιωκόμενου από την Τουρκία και τους συμμάχους της αφελληνισμού μας;

ΚΛΑΙΛΙΑ ΤΟΜΠΟΛΗ-ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
Δικηγόρος,
πρώην Εισαγγελέας της Δημοκρατίας