Σημερινή

Δευτέρα, 21/05/2018
RSS

Ένα περιστατικό για το «Μακεδονικό»

| Εκτύπωση | 04 Φεβρουάριος 2018, 18:00 | Με τον Γιαννάκη Ομήρου

Αυτό που έχει σήμερα μέγιστη σημασία είναι να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων, τόσο σε επίπεδο Συντάγματος, όσο και σε επίπεδο Διεθνούς Δικαίου, ανεξάρτητα από τον όποιο συμβιβασμό με μια σύνθετη ονομασία

Πώς προέκυψε το λεγόμενο «Μακεδονικό»; Προέκυψε αίφνης το 1991, όταν δημιουργήθηκε η «Δημοκρατία της Μακεδονίας», μετονομασθείσα αργότερα σε FYROM;

Το 1982 βρέθηκα στο Βελιγράδι για να αντιπροσωπεύσω την ΕΔΕΚ στο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας. Ήμουν ήδη βουλευτής. ΄Ηταν η μετά τον Τίτο εποχή. Στο επιβλητικό Συνεδριακό Κέντρο του Βελιγραδίου, οι Γιουγκοσλάβοι Κομμουνιστές αναζητούσαν τον δρόμο τους στη Μετατιτοϊκή εποχή, αγνοώντας ακόμα τα υπόγεια ρεύματα της ιστορίας, που με την παρότρυνση ΗΠΑ και Γερμανίας, οδήγησαν αργότερα σε διάλυση, «στα εξ ων συνετέθη», τη Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία.

Βρισκόμουν στην αίθουσα του Συνεδρίου στην ταξινομημένη θέση μου, το πρωινό της πρώτης ημέρας, όταν κάποιος εντεταλμένος του Προεδρείου με πλησίασε και μου είπε τα εξής: «Απόψε είσαστε καλεσμένος σε επίσημο δείπνο από το Προεδρείο του Συνεδρίου».

Ξαφνιάστηκα γιατί στο πρόγραμμα του Συνεδρίου, που μας είχε δοθεί, δεν υπήρχε καμιά αναφορά σε δείπνο. Ερώτησα τον εντεταλμένο του Προεδρείου που μου απηύθυνε την πρόσκληση, αν προσκλήθηκαν και άλλοι σύνεδροι στο δείπνο. Η απάντησή του μου προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη απορία. «Όχι», μου είπε. «Το δείπνο παρατίθεται προς τιμήν σας».

Ολόκληρη την ημέρα διερωτώμουν ποιος ήταν ο λόγος της μοναδικής σε μένα πρόσκλησης και της εξαιρετικής τιμής που μου επιδαψίλευσε η ηγεσία των Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών. Ρώτησα την επικεφαλής της αντιπροσωπίας του ΠΑΣΟΚ, Ελισάβετ Παπαζώη, από τα σημαντικά τότε στελέχη της κυβερνώσας από τον προηγούμενο ήδη χρόνο παράταξης της Ελλάδας, αν τους απευθύνθηκε οποιαδήποτε πρόσκληση. Η αρνητική της απάντηση μεγάλωσε ακόμα περισσότερο τα ερωτηματικά και την απορία μου.

Προσήλθα έγκαιρα στο δείπνο. Ο επικεφαλής του Προεδρείου με καλωσόρισε με θερμά λόγια για την Κύπρο, την ΕΔΕΚ και τον Λυσσαρίδη. Αναφέρθηκε ακόμα στις άριστες σχέσεις της Κύπρου με την Ελλάδα και της ΕΔΕΚ με το ΠΑΣΟΚ. Στη συνέχεια άρχισε να αναφέρεται με ιδιαίτερα έντονο και επικριτικό τρόπο στη Σοσιαλιστική Κυβέρνηση της Ελλάδας και το ΠΑΣΟΚ.

Ο λόγος; «Είμαστε θυμωμένοι και απογοητευμένοι γιατί ενώ περιμέναμε από το ΠΑΣΟΚ και τον Πρωθυπουργό Παπανδρέου ότι θα τερμάτιζε την πολιτική των δεξιών Κυβερνήσεων της Ελλάδας για διακρίσεις εις βάρος των "Μακεδόνων" της Ελλάδας, δυστυχώς εφαρμόζει την ίδια πολιτική. Αρνείται να επιτρέψει στους φοιτητές που παίρνουν υποτροφίες από τα Πανεπιστήμια της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας" να ταξιδέψουν. Αυτό μας απογοητεύει και μας εξοργίζει. Σε καλέσαμε γι’ αυτόν τον λόγο. Επειδή γνωρίζουμε τις πολύ καλές σας σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ και σας παρακαλούμε να παρέμβετε για να τερματισθεί αυτή η πολιτική διώξεων για τους "Μακεδόνες" της Ελλάδας».

Καθώς λυνόταν η απορία μου για την πρόσκληση, υπέβαλα το φυσιολογικό ερώτημα. «Μα αφού εδώ υπάρχει αντιπροσωπία του ΠΑΣΟΚ, γιατί καλέσατε εμένα και όχι αυτούς;». Η απάντηση ήταν και πάλι ότι υπήρχε δυσαρέσκεια για το ΠΑΣΟΚ και θα ήθελαν την ΕΔΕΚ να διαδραματίσει ρόλο μεσολαβητή προς το ΠΑΣΟΚ και την ελληνική Κυβέρνηση για να διαφοροποιήσει την πολιτική της στο συγκεκριμένο θέμα.

Βέβαια αυτό που ζητούσαν οι Γιουγκοσλάβοι δεν έγινε, ούτε ήταν δυνατό να γίνει. Διηγούμαι όμως αυτό το περιστατικό για να υπογραμμιστεί ότι το ζήτημα της «Μακεδονίας» δεν προέκυψε το 1991, όταν τα Σκόπια ανακηρύχθηκαν ανεξάρτητο κράτος κατά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Το πρόβλημα προϋπήρχε. Ιδιαίτερα από το 1943, όταν ο Τίτο δημιούργησε ψευδεπίγραφο έθνος «Μακεδόνων» και ονόμασε «Δημοκρατία της Μακεδονίας» την έως τότε Βαρντάρσκα Μπανοβίνα και μάλιστα με την υστεροβουλία να ενσωματώσει την Ελληνική Μακεδονία μέσω του εμφυλίου στην Ελλάδα.

Η Ελλάδα, απορροφημένη τότε από άλλες προτεραιότητες, δεν αντέδρασε, διευκολύνοντας έτσι τους αλυτρωτισμούς των Σκοπίων αλλά και της ηγεσίας της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας.

Αυτό που έχει σήμερα μέγιστη σημασία είναι να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων τόσο σε επίπεδο Συντάγματος, όσο και σε επίπεδο Διεθνούς Δικαίου, ανεξάρτητα από τον όποιο συμβιβασμό με μια σύνθετη ονομασία.

Ελπίζω και εύχομαι οι χειρισμοί των επόμενων εβδομάδων και μηνών να αποδειχθούν αποτελεσματικοί μέσα στο πιο πάνω πλαίσιο.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων