Σημερινή

Σάββατο, 18/11/2017
RSS

Το υπέροχο ελληνικό τραγούδι!

| Εκτύπωση | 12 Νοέμβριος 2017, 18:00 | Του Πόλυ Κυριάκου

"Μα, πόσοι τραγουδιστές σε τούτη τη χώρα, πόσοι στιχουργοί, πόσοι συνθέτες!". Με αυτά τα λόγια εκφράζονται πολλοί καθώς, όντως, το ελληνικό τραγούδι σαν ένας μόνιμος, ένας ρομαντικός μαγνήτης ελκύει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού μας.

Αλήθεια, αν το δούμε πιο απλά, ποιο είναι το πρόβλημα; Αν η Ελλάδα και η Κύπρος πνίγονται στα κύματα της μουσικής, ποιο είναι το πρόβλημα; Καλύτερα να τραγουδάμε και να γράφουμε, παρά να ασχολούμαστε με άλλα πράγματα που μπορεί να μην έχουν ούτε ουσία ούτε αισθητική.

Το ελληνικό τραγούδι κυλάει στις φλέβες μας. Είναι ένα ποτάμι οξυγόνου που, ευτυχώς, όχι μόνο δεν σταματάει, αλλά ενίοτε πλημμυρίζει και δημιουργεί παρακλάδια και συνεχίζει...

Τραγουδάμε, λοιπόν! Με τα μικρόφωνα στο χέρι ή και χωρίς, φτιάχνουμε στιχάκια, φτιάχνουμε νότες. Γεννάμε τραγούδια για να ποτίσουμε, να θρέψουμε τα όνειρά μας. Ή τρέχουμε στα μπαράκια με μια φωνή και μια κιθάρα. Ή ορμάμε στους τηλεοπτικούς διαγωνισμούς να μοιραστούμε όσα κουβαλά η ψυχή μας.

Τίποτα δεν είναι κακό απ' όλα αυτά. Το τραγούδι που αγαπάμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά επικοινωνία. Είναι τα νοήματα που εμπεριέχει, είναι η θλίψη, είναι η χαρά, είναι η συγκίνηση και η έκφραση.

Πιο παλιά, τα νέα παιδιά δεν είχαν τις τηλεοπτικές εκπομπές που κυριαρχούν τόσο πολύ σήμερα για δείξουν τις ικανότητές τους. Η επικοινωνία είναι μια πολύ μεγάλη υπόθεση, η οποία χρόνο με τον χρόνο αλλάζει και μεταβάλλεται. Σήμερα, η τηλεόραση και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν αλλάξει την εικόνα του κόσμου. Άλλοι λοιπόν επιλέγουν να μπουν σε μια σειρά αναμονής κάποιας τηλεοπτικής εκπομπής για να προσπαθήσουν μέσα σε λίγα λεπτά να δείξουν ή να αποδείξουν το ταλέντο τους. Άλλοι επιλέγουν έναν άλλο δρόμο, έναν άλλο τρόπο.

Επιλέγουν να περιμένουν, να προσπαθούν με μικρές εμφανίσεις σε μπαρ, σε ταβερνάκια και μουσικές σκηνές μπροστά από λίγο ή πολύ κόσμο. Ο καθένας επιλέγει αυτό που του ταιριάζει, γνωρίζοντας τα θετικά και τα αρνητικά της κάθε επιλογής. Ο ένας δρόμος ίσως να φαίνεται άμεσος, λαμπερός και γρήγορος με μιαν ελπίδα ύστερα από την προβολή τριών λεπτών στην τηλεόραση να ανοίξουν οι πόρτες και οι προοπτικές. Ο άλλος δρόμος έχει χιλιόμετρα απόσταση, έχει αναμονή ετών, έχει προσπάθεια που χρήζει υπομονής και επιμονής. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει μόνον ο τρόπος τον οποίο διαλέγει ο καθένας. Κι ο κάθε τρόπος έχει τα πιθανά αποτελέσματά του.

Το ελληνικό τραγούδι είναι πάντα εκεί. Μια όαση μέσα στην έρημο και τις δυσκολίες τής κάθε εποχής. Οι δυσκολίες του Τσιτσάνη και του Βαμβακάρη γέννησαν τραγούδια που φύτρωσαν στην αυλή μας. Τα τραγούδια του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι, του Μαρκόπουλου, του Ξαρχάκου, του Μούτση, είναι δέντρα πανύψηλα, που μας χαρίζουν τη σκιά τους χρόνια τώρα… Γιατί όπως έγραψε ο Ποιητής… "Και να αδερφέ μου/που μάθαμε να κουβεντιάζουμε/ήσυχα, ήσυχα κι απλά./Καταλαβαινόμαστε τώρα/ δεν χρειάζονται περισσότερα".