Σημερινή

Τρίτη, 27/06/2017
RSS

Αρχομανία και πείσμα

| Εκτύπωση | 19 Μάιος 2017, 07:59 | Σημερινή

Αυτά και άλλα πολλά, συμπεριλαμβανομένων της αρχομανίας και του πείσματος αγκίστρωσης στην εξουσία και νομής των προνομίων της

Ο ιστορικός θα χαρακτηρίσει την έναρξη της ανεξάρτητης (;) πολιτικής μας ζωής σαν μια περίοδο αποστερημένη από δυνατότητες προγραμματισμού, πρόβλεψης και υπολογισμού του εχθρού και των προθέσεών του. Κι αυτά ανάμεικτα με το πείσμα και την αρχομανία. Με τον βοναπαρτισμό, την αυλοκολακία των υστερόβουλων και την παντοδυναμία των ορνιθόμυαλων, που στις κρίσιμες ώρες επενέβαιναν και επηρέαζαν στη λήψη αποφάσεων.

Στην Κύπρο ήταν άγνωστη η διαπίστωση του Charles Bukowsky ότι «το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες και οι βλάκες γεμάτοι αυτοπεποίθηση». Και κάποιοι από τους θεοποιημένους ηγέτες παρέκαμπταν τη βλακεία των σφογκοκωλαρίων. Η εξουσία δεν ήξερε ούτε αντιλαμβανόταν την ανάγκη προγραμματισμού.

Αγνοούσαν την υπαρξιακή προϋπόθεση του προγράμματος και την αξία του στην εξέλιξη των πραγμάτων που σημειώνονταν στα βασικά αναγνώσματα της ρωμαϊκής σκέψης: Nulla dies sine linea. Να μην περνά μέρα χωρίς πρόγραμμα. Γιατί όποιος μένει απρογραμμάτιστος, είναι άβουλο έρμαιο των εχθρών και των συνθηκών.

Η ίδια νοοτροπία δεν πρόλαβε το χουντικό πραξικόπημα που όλοι το έβλεπαν να έρχεται, εκτός από τον Μακάριο. Εξάλλου, αν δεν συνέβαινε η ολέθρια επιρροή των δορυφόρων, η ζωή θα ηρεμούσε με τη συμφωνία Μακαρίου-Γεωργίου Γρίβα της 26ης Μαρτίου 1962 και θα προλαμβανόταν η επιδείνωση της εμφύλιας διαμάχης.

Η αρχομανία θα καταλυόταν. Και η συλλογική ευθύνη θα ημέρευε τις αντιπαλότητες. Αν η πρόβλεψη βοηθούσε στην αντίληψη και την πρόληψη των γεγονότων, δεν θα επεσυνέβαινε η δεύτερη εισβολή. Διότι στις 6.15 της 13ης Αυγούστου, στη Γενεύη, ο Γκιουνές είχε χάρτη πολυπεριφερειακής ομοσπονδίας.

Ο Γλαύκος Κληρίδης συγκατένευε, συνηγορούντος του Κάλαχαν, αλλά ο Μακάριος αντιδρούσε. Ο Κληρίδης ζήτησε χρόνο να συσκεφθεί με τους ηγέτες της εποχής, αλλά δεν προλήφθηκαν τα γεγονότα. Ενώ γινόταν συζήτηση στο τότε Γραφείο Πληροφοριών, οι Τούρκοι δεν περίμεναν. Άρχισαν την επέλαση. Και η έρμη η πατρίδα κατάντησε Γης Μαδιάμ.

Βέβαια, οι αδυναμίες υπεύθυνης ανάλυσης και πρόβλεψης διαπιστώθηκαν από τον Φεβρουάριο του 1956, με την προσωπική απόφαση του Αρχιεπισκόπου και κατά παράβαση της συμφωνίας με τον Αρχηγό της ΕΟΚΑ, να τορπιλίσει το σχέδιο Χάρτινγκ-Λένοξ Μπόυντ, με επακόλουθα συμφωνία λύσης του Κυπριακού και τερματισμό του αγώνα. Μακάριος και Διγενής συναντήθηκαν στη Μονή Κύκκου και συμφώνησαν αποδοχή του σχεδίου και τερματισμό της δράσης της ΕΟΚΑ. Ο Διγενής διέταξε κατάπαυση πυρός με αμετάκλητη διαταγή της 15ης Φεβρουαρίου και είπε στους αντάρτες να ετοιμαστούν να γυρίσουν στα σπίτια τους.

Ο Μακάριος επέστρεψε στη Λευκωσία και χωρίς οποιαδήποτε συνεννόηση διέταξε τον Ησύχιο Σοφοκλέους να προκαλέσει εκρήξεις τη νύχτα της 29ης Φεβρουαρίου 1956, με αποτέλεσμα να ναυαγήσει η προ θυρών συμφωνία. (Γιάννη Σπανού «Οι βόμβες της 29ης Φεβρουαρίου 1956»). Από πλευράς Αρχιεπισκόπου απεδόθη στον Διγενή η ενέργεια και όντως τέτοια εντύπωση επικράτησε για αρκετό καιρό (Ν. Κρανιδίώτη «Δύσκολα χρόνια» σελ. 172).

Έτσι χάθηκε η ευκαιρία, ο αγώνας συνεχίστηκε άνευ συνεννοήσεως με υποχωρήσεις του Αρχιεπισκόπου μέχρι τη 19η Φεβρ. 1959, όταν υπεγράφη η συμφωνία Ζυρίχης στο Λάνκαστερ Χάουζ κι άρχισε η κακοδαιμονία. (Βλπ. «Φιλελεύθερος» Γ.Σπανός, 2.2.’17, «Η αιτία της κατάπτωσης»). Δεν ρωτήθηκε ο λαός, παρά τους όρκους, η δε συμφωνία διεκηρύχθη από τον εν χορδαίς και οργάνοις επανακάμψαντα Αρχιεπίσκοπο σαν προοίμιο «κράτους Θεού», ενώ επρόκειτο περί εξαμβλωματικού εκτρώματος και θνησιγενούς συνθηκολόγησης. Ήταν μια παγίδα της αγγλοτουρκικής διπλωματίας, που η ηγεμονία μας δεν κατάλαβε.

Ένα ακόμα στοιχείο, που αμφισβητήθηκε, της συνάντησης Μακαρίου-Γαρουφαλιά. Ήρθε ως απεσταλμένος της κυβερνήσεως Αθηνών με σχέδιο ταυτόχρονης ανακήρυξης της ενώσεως από τις Βουλές Αθηνών-Λευκωσίας, με ανοχή της Άγκυρας και προέλευση την Ουάσιγκτον. Το σχέδιο ναυάγησε με την ερώτηση «και εγώ τι θα γίνω»;

Στην αλυσίδα των αιτίων της κυπριακής καταστροφής υπάρχουν, βέβαια, και άλλα τεκμήρια, όπως ο ανόητος φανατισμός, η εμφύλια διαμάχη, η οργανωμένη παρανομία, η βλακεία της αλήστου μνήμης Χούντας με τις σκοτεινές αναμείξεις στα παρασκήνια της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής, οι συνωμοσίες, η αήθης προσπάθεια ποδηγέτησης της συνείδησης των αφελών ομάδων της πληθυσμιακής μάζας και η μετατροπή τους σε όργανα των στρατιωτικών.

Ήταν οι ομάδες που σήμερα στηρίζουν την τουρκοκρατία με τα εκατομμύρια που δαπανούν στα καζίνα του τουρκικού υποκόσμου, στους ληστές των αρπαγμένων ελληνικών ξενοδοχείων και γενικά στην αγορά των σκλαβωμένων εδαφών μας. Αυτά και άλλα πολλά, συμπεριλαμβανομένων της αρχομανίας και του πείσματος αγκίστρωσης στην εξουσία και νομής των προνομίων της.

Και αποτελούν τα κύματα που έπνιγαν από τη δεκαετία του πενήντα τις φιλίες και τις συμμαχίες με άλλα κράτη, που ήταν αναγκαίες για την αποφυγή της απομόνωσης, που επιτέλους ανήκουν στο παρελθόν των σφαλμάτων, με αποτέλεσμα επί της σημερινής προεδρίας να καθιστούν τη Δημοκρατία κόμβο διεθνούς πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας, μετακινώντας την πατρίδα μας στο βάθρο των εξελίξεων.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ