Σημερινή

Τετάρτη, 26/04/2017
RSS

Άνοιξε κανένα βιβλίο

| Εκτύπωση | 21 Απρίλιος 2017, 07:57 | Σημερινή

«Άνοιξε παιδάκι μου κανά βιβλίο να ξεστραβωθείς». «Τρυφερή» παραίνεση, κάποτε που οι μανάδες ξελαρυγγίζονταν να μαζέψουν τους βλαστούς τους απ’ τις αλάνες και τις ρούγες, να μάθουν δυο κολλυβογράμματα, να ζήσουν καλύτερα. Ε, ναι, γιατί τότε φως έκρυβαν μόνο τα βιβλία. Δυσεύρετα, για τους λίγους, ακριβά, (όχι πως δεν είναι και σήμερα).

Κόστιζε, κοστίζει πάντα η γνώση, μα να ΄ναι καλά η τεχνολογία και οι καλύτερες συνθήκες ζωής, ανοίγουν τώρα προβολείς στον κόσμο της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας. Όμως, χωρίς τη μαγεία της τσακισμένης στην άκρη σελίδας, να διαβάζεις και να μη χορταίνεις, χωρίς τη μυρωδιά του μελανιού και τη χαρά να χαϊδεύεις το ξώφυλλο.

Ανεκτίμητη η ευκολία στο «γκουγκλάρισμα» (ελληνικό ρήμα απ’ το αγγλικό όνομα της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας, συγγνώμη δάσκαλε Μπαμπινιώτη). Φως λοιπόν, περισσότερο φως, όπως το είπε ο Γκαίτε. Φως, άλλο αν η ασυδοσία των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης καμιά φορά μόνο φως δεν είναι. (Άσε που αντί, όπως παλιά να γράφουν λίγοι για τους πολλούς, τώρα γράφουν πολλοί - ο Θεός ξέρει τι και γιατί - για όσο πάει λιγότερους).

Να λοιπόν που μέσα σε όλη αυτή τη λάμψη των καιρών το βιβλίο παίρνει την εκδίκησή του. Όχι από μόνο του, κάποιος φρόντισε γι’ αυτό. Ένας παππούς, βιβλιοφάγος όπως ήταν, πεθαίνει και αφήνει φεύγοντας μια τεράστια βιβλιοθήκη. Τι να τα κάνουν οι συγγενείς τόσα βιβλία, είναι και μπελάς, πού να τα βάλουν, σκονίζονται. Λύση η ανακύκλωση.

Και αρχινάει το συνεργείο ν’ αμπαλάρει, να πάνε για μια χρήσιμη, αξιοπρεπή, τέλος πάντων, κατάληξη, τ’ άψυχα, όπως τα θεωρούν αυτοί που δεν τ’ αγαπούν, κιτρινισμένα απομεινάρια άλλων εποχών. Ναι, άψυχα τα λένε, αυτά με τους χιλιάδες ήρωες, τρυφερούς, πονεμένους, αδικημένους, ερωτοκτυπημένους, ευεργέτες, απατεώνες, δολοπλόκους, ολοζώντανους να ΄χουν κρατήσει συντροφιά, να ΄χουν μαγέψει, να ΄χουν εξοργίσει, να ΄χουν διδάξει, να ΄χουν ανοίξει δρόμο στη σκέψη.

Αμ δε που θα παραδίδονταν έτσι σαν πρόβατα επί σφαγή τα βιβλία! Θ’ άφηνε να γίνει κάτι τέτοιο ο παππούς; Στο αμπαλάρισμα επάνω τα βιβλία άρχισαν να βρέχουν πενηντάευρα, εικοσάευρα, δεκάευρα. Να τα ΄χε ξεχασμένα; Την απορρίπτεις τη σκέψη, αλλού πάει ο νους σου, λίγο αυθαίρετα μα δεν πειράζει. Δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ, τόσα φανέρωσαν τα παιδιά του συνεργείου, αν θέλουμε τα πιστεύουμε.

Σε μια εποχή που φως δίνει μόνο το χρήμα, που βασιλεύει η γκλαμουριά, η «σελεμπριτίτιδα» (το διασημότητα δεν μας κάνει δάσκαλε), η χυδαιότητα της επίδειξης πλούτου, θες να πιστεύεις πως ο παππούς έδωσε μήνυμα που ερμηνεύεις όπως το νιώθεις:

«Εγώ το πήρα το φως, χιλιάδες ώρες μαγείας, γνώρισα ανθρώπους που δεν πίστευα να γνωρίσω, πόνεσα, έκλαψα, συγκινήθηκα, θύμωσα, χάρηκα, ονειρεύτηκα, σκαρφάλωσα σε παγωμένες βουνοκορφές, βούτηξα σε σμαραγδένια νερά, ρούφηξα το ρετσίνι του πεύκου, λιγώθηκα απ’ τη μυρωδιά του ρόδου, φόρεσα φανταχτερές στολές, τυλίχτηκα σε μεταξωτά πανάκριβα.

Όλα αυτά από δω, απ’ τη γωνιά μου. Κι είπα, αφού δεν μπορώ να σας στα χαρίσω, ανοίξτε κανένα βιβλίο, ποτέ δεν ξέρετε τι θα βρείτε σ’ αυτό, ουσιαστικά και μεταφορικά, διαλέγετε και παίρνετε. Και μην ψάξετε τις ηλεκτρονικές συσκευές στην ανακύκλωση, κανένα από τα συναισθήματα αυτά δεν αφήνουν.

Υ.Γ.: Προς άρσιν παρεξηγήσεως και για να μη βάζω ιδέες, στο δικό μου το χάος από βιβλία χαρτονόμισμα αποκλείεται να βρεθεί, ας μην μπει κανείς στον κόπο να ψάξει. Το πολύ-πολύ κανένα τρυφερό σημείωμα ή καμιά συγκινητική αφιέρωση. Τι να τα κάνει; Ας πάνε όλα μαζί στην ανακύκλωση.

ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ-ΠΡΕΚΑ