Σημερινή

Τρίτη, 25/04/2017
RSS

Η φλόγα του Παγκόσμιου Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών

| Εκτύπωση | 17 Φεβρουάριος 2017, 07:58 | Σημερινή

Τα Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών (ΠΦΝΦ) εδώ και 70 χρόνια έχει εδραιωθεί στις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων. Το 1947, σε μια περίοδο κατά την οποία οι λαοί προσπαθούσαν ακόμα να ορθοποδήσουν από τα συντρίμμια που άφησε ο φασισμός και ο ναζισμός στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, χιλιάδες προοδευτικοί νέοι και νέες απ' όλο τον κόσμο, αισθανόμενοι την ανάγκη για ενότητα, έδωσαν σάρκα και οστά στο ΠΦΝΦ.

Για την ιστορία, το 1ο ΠΦΝΦ φιλοξενήθηκε από την τότε Σοβιετική Τσεχοσλοβακία στην πανέμορφη Πράγα το 1947. Πολλοί ήταν αυτοί που βιάστηκαν να καταδικάσουν το ΠΦΝΦ και τον σκοπό του, προσπαθώντας να το ευθυγραμμίσουν πλήρως με την εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης. Η πραγματικότητα όμως βρισκόταν αλλού, αφού το ίδιο το ΠΦΝΦ, το οποίο μετέπειτα μετατράπηκε σε κίνημα, διέψευσε τους κακοθελητές στέλνοντας ταυτόχρονα ισχυρό μήνυμα ειρήνης, φιλίας και αλληλεγγύης.

Η Σοβιετική Ένωση, όμως, παραμένει αδιαπραγμάτευτα στην ιστορία ως ένθερμος υποστηρικτής των ΠΦΝΦ, καθώς ενίσχυσε και στήριξε το φεστιβαλικό κίνημα, φιλοξενώντας το αρκετές φορές με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση. Οι ιδέες και τα ιδανικά που προωθούσε το ίδιο το φεστιβάλ ήταν ταυτόχρονα βαθιά ριζωμένα στη συνείδηση των λαών των σοβιετικών χωρών.

Η ιστορική αναδρομή του ΠΦΝΦ ξεκινά σε μια εποχή, κατά την οποία της αντι-φασιστικής νίκης των λαών θα ακολουθούσε ο Ψυχρός Πόλεμος. Κόντρα στη ροή των εξελίξεων της εποχής, όμως, με το ψυχροπολεμικό κλίμα αλλά και την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα να εντείνονται, το φεστιβαλικό κίνημα κατόρθωσε να πρεσβεύει την ενότητα και τη φιλία των νέων όλου του πλανήτη.

Ουσιαστικά, η πραγματοποίηση του 1ου Φεστιβάλ το 1947, έμελλε να ενισχύσει το παγκόσμιο αντι-ιμπεριαλιστικό νεολαιίστικο κίνημα, το οποίο τον Νοέμβριο του 1945, στο Λονδίνο, έθετε τις βάσεις του με το ιδρυτικό συνέδριο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαιών (ΠΟΔΝ). Ακολούθησε η ίδρυση της Διεθνούς Ένωσης Φοιτητών (ΔΕΦ) στην Πράγα τον Αύγουστο του 1946.

ΔΕΦ και ΠΟΔΝ ανέπτυξαν κοινή δράση και το 1947 πήραν την ιστορική απόφαση για τη διεξαγωγή του 1ου ΠΦΝΦ. Η κοινή πάλη των δύο αυτών οργανώσεων ενάντια στον φασισμό, στον ιμπεριαλισμό και στην αποικιοκρατία, αποτέλεσε τον καταλύτη της συνεργασίας τους, η οποία γέννησε το ΠΦΝΦ. Μαζί λοιπόν οι δυο διεθνείς οργανώσεις, ανέλαβαν τον καθοριστικό ρόλο του συντονιστή των προπαρασκευαστικών διαδικασιών, καθώς και την κύρια οργανωτική ευθύνη του κάθε ΠΦΝΦ. Η ΠΟΔΝ, η οποία παραμένει ζωντανή και ενεργή μέχρι σήμερα, με παρακαταθήκη την ιστορία της, έχει καθιερωθεί ως ο κύριος πυλώνας του φεστιβαλικού κινήματος.

Από το 1947 και μετά, το ΠΦΝΦ περνά μέσα από την ιστορία, αναπτύσσεται, μεγαλώνει και δυναμώνει και μαζί του δυναμώνουν και οι φωνές των καταπιεσμένων και των αδικημένων, των λαών που αγωνίζονταν για απελευθέρωση ενάντια στην αποικιοκρατία, των νέων που αγωνίζονταν για το δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, στην ψυχαγωγία και στον αθλητισμό.

Διαδοχικά σε κάθε ΠΦΝΦ που ακολούθησε, με τη συμμετοχή τους χιλιάδες νέοι και νέες που βρίσκονταν κάτω από τον αποικιακό ζυγό, άδραξαν την ευκαιρία για στήριξη και αλληλεγγύη προς τον εθνικο-απελευθερωτικό τους αγώνα. Χιλιάδες νέοι και νέες από την Ασία, την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, θεμελίωσαν τον αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα, τη διεθνιστική αλληλεγγύη και τη φιλία των λαών ως χαρακτηριστικά αλλά και ως ιδανικά του Φεστιβάλ.

Το Φεστιβάλ της Πράγας ακολούθησε το Φεστιβάλ της Βουδαπέστης (1949), του Βερολίνου (1951 και 1973), του Βουκουρεστίου (1953), της Βαρσοβίας (1955), της Μόσχας (1957 και 1985), της Βιένης (1959), του Ελσίνκι (1962), της Σόφιας (1968), της Αβάνας (1978) και της Πιονγκγιάνκ (1989).

Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, πολλοί ήταν αυτοί που βιάστηκαν να προδικάσουν την κατάληξη του Φεστιβαλικού Κινήματος. Στην προσπάθειά τους να θάψουν τους αγώνες των λαών αλλά και να ανατρέψουν τη συνέχιση ιδεών και ιδανικών, βιάστηκαν να καταργήσουν τόσο τον θεσμό του ΠΦΝΦ, όσο και την Παγκόσμια Ομοσπονδία Δημοκρατιών Νεολαιών.

Η ΠΟΔΝ, όμως, δεν είχε πει ακόμα την τελευταία της λέξη, παρέμεινε όρθια, παρά τις δυσκολίες που υπήρξαν κατά τη δεκαετία του 90', και ξεπέρασε τις έντονες συζητήσεις για τον προσανατολισμό που έπρεπε να ακολουθήσει. Τη δεκαετία του 90', μπροστά στην ΠΟΔΝ, τον κύριο διοργανωτή των ΠΦΝΦ, βρισκόταν ένας δρόμος γεμάτος εμπόδια και δυσκολίες.

Οι διεθνείς εξελίξεις της εποχής, η παλινόρθωση του καπιταλισμού και η ιδεολογική εκδίκηση των υπερασπιστών του, δημιούργησαν συγχύσεις ακόμα και στους κύκλους της ΠΟΔΝ. Αρκετές οργανώσεις μέλη της ΠΟΔΝ διαλύθηκαν.

Παρά τις δύσκολες συνθήκες, όμως, που κλήθηκε ν' αντιμετωπίσει η ΠΟΔΝ, με την αποφασιστικότητα αρκετών οργανώσεων-μελών που δήλωναν συνέπεια στην ιδιότητά τους ως μελών της Ομοσπονδίας και με σταθμό τη 14η και 15η Γενική Συνέλευση της ΠΟΔΝ σε Λισαβόνα (Φλεβάρης 1995) και Λάρνακα (Φλεβάρης 1999), αντίστοιχα, η ΠΟΔΝ έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα πως η αγωνιστικότητα των νέων του κόσμου δεν έσβησε αλλά ούτε και ξεγράφτηκε. Κόντρα στη βάρβαρη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, οι προοδευτικοί νέοι του κόσμου προέβαλαν υπευθυνότητα και δεσμεύτηκαν να συνεχίσουν τον αγώνα που είχαν δώσει όλες οι προηγούμενες γενιές στην ΠΟΔΝ.

Η διατήρηση της ίδιας της ΠΟΔΝ, αλλά και της δράσης της, κλιμάκωσε την ενότητα των νέων και των λαών που αγωνίζονταν ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Αυτή η κλιμάκωση δημιούργησε επίσης την ανάγκη για τη διεξαγωγή του 14ου ΠΦΝΦ. Εκεί που αρκετοί ήταν πλέον πεπεισμένοι πως η φλόγα του ΠΦΝΦ είχε σβήσει και πως με την απουσία της Σοβιετικής Ένωσης ήταν αδύνατη η πραγματοποίηση του φεστιβάλ, το 1997 πραγματοποιείται το 14ο ΠΦΝΦ.

Με την ιδιαίτερη συμβολή του κουβανικού λαού και του αείμνηστου ηγέτη της Επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο Ρουζ, ο θεσμός των ΠΦΝΦ αναβίωσε, μετά την προσωρινή διακοπή του το 1989. Χάρη στην αγωνιστικότητα του κουβανικού λαού και την προσωπική συμβολή του ιδίου του Φιντέλ Κάστρο, στάθηκε δυνατό το 14ο ΠΦΝΦ στο Νησί της Επανάστασης το 1997, μετά από 8 χρόνια. Με μπροστάρη και πάλι την ΠΟΔΝ, κινήθηκαν οι διαδικασίες για την πραγματοποίηση του 14ου ΠΦΝΦ.

Το 14ο ΠΦΝΦ παραμένει στην ιστορία ως ένα από τα πιο σημαντικά. Οι νέοι του κόσμου, το 1997, έστειλαν ηχηρό αντι-ιμπεριαλιστικό μήνυμα από μια χώρα που μέχρι σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Το Φεστιβάλ του '97 αποτελεί γεγονός που σήμανε τη συνέχεια της σειράς των Φεστιβάλ. Την Κούβα ακολούθησε η Αλγερία (2001), η Βενεζουέλα του αείμνηστου Ούγκο Τσάβες (2005), η Νότιος Αφρική του επίσης αείμνηστου Νέλσον Μαντέλα (2010) και το Εκουαδόρ (2013).

Διαχρονικά, αλλά και ιδιαίτερα μετά το 1990 πολλοί ήταν αυτοί που προσπάθησαν να αντιγράψουν το ΠΦΝΦ, το αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους, όμως, δεν είχε καμιά επιτυχία και δεν έμοιασε σε καμία των περιπτώσεων με το ΠΦΝΦ. Οι κυρίαρχοι κύκλοι δεν έμειναν μέχρι τις προσπάθειες αντιγραφής, όμως, βλέποντας την αναβίωση του ΠΦΝΦ, μέχρι και «Αντι-Φεστιβάλ» προσπάθησαν να οργανώσουν τόσο το 1997 όσο και το 2001. Το ΠΦΝΦ παρέμεινε όμως άθικτο και ζωντανό, ξεπερνώντας τη συντονισμένη επίθεση των ιμπεριαλιστών, καταδεικνύοντας πως ούτε με πακτωλούς χρημάτων, ούτε και με τη βοήθεια και τη στήριξη των κυρίαρχων ΜΜΕ μπορούσαν να το ζημιώσουν.

Το 2017 προδιαγράφει ακόμα μια επιτυχία του ΠΦΝΦ. Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Δημοκρατικών Νεολαιών αποτελεί γι' ακόμη μια φορά τον μοναδικό διεθνή οργανισμό που ηγείται της προπαρασκευαστικής διαδικασίας του 19ου ΠΦΝΦ, που θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Οκτώβριο στη Ρωσία. Την ίδια περίοδο πραγματοποίησης του 19ου ΠΦΝΦ, θα συμπληρώνονται και 100 χρόνια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, η επέτειος της οποίας θα αποτελέσει και μιαν από τις κύριες θεματικές του 19ου φεστιβάλ, καθώς αποτελεί βαρυσήμαντο γεγονός, τόσο για τον χαρακτήρα και τα επιτεύγματά της, όσο και για τη σημαντικότητά της στην ανάπτυξη του αντι-φασιστικού, αντι-αποικιακού και αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος.

Το 19ο ΠΦΝΦ θα αφιερωθεί στις προσωπικότητες των Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και Μοχάμεντ Αμπντελαζίζ, τα ονόματα των οποίων είναι συνδεδεμένα με τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία. Ο Τσε αποτελεί σύγχρονο σύμβολο αγώνα, η μορφή του εμφανίζεται σε σημαίες και αφίσες στις πορείες και στις διαδηλώσεις των φοιτητών, των μαθητών και των εργαζομένων. Το έργο και η δράση του παραμένουν συνδεδεμένα με το ΠΦΝΦ μέχρι σήμερα, καθώς ο Τσε, πιστεύοντας πως η ανθρώπινη καταπίεση και η αδικία δεν έχουν σύνορα, αγωνίστηκε ενάντια στον ιμπεριαλισμό για τον κόσμο της ειρήνης και της αλληλεγγύης.

Το 19ο ΠΦΝΦ θα προσθέσει μιαν ακόμα λαμπρή σελίδα στην ιστορία του Φεστιβαλικού Κινήματος κάτω από τον τίτλο: «Για Ειρήνη, αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη αγωνιζόμαστε ενάντια στον ιμπεριαλισμό - Τιμώντας το παρελθόν μας, κτίζουμε το μέλλον». Πορευμένοι με τα ιδανικά του ΠΦΝΦ, οι νέοι του κόσμου μαζί με την ΠΟΔΝ και μέσα από το 19ο ΠΦΝΦ, θα δώσουν τα χέρια για να συμβάλουν στη θεμελίωση του κόσμου της ειρήνης και της αλληλεγγύης, ενός κόσμου απαλλαγμένου από τον ιμπεριαλισμό, του παγκόσμιου αυτού συστήματος κυριαρχίας του κεφαλαίου και των μονοπωλίων, το οποίο όσο και αν φαντάζει παντοδύναμο, δεν είναι ανίκητο!

ΝΙΚΟΛΑΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Πρόεδρος ΠΟΔΝ