Σημερινή

Σάββατο, 22/07/2017
RSS

Εμπειρίες από τη 15η Ιουλίου 1974

| Εκτύπωση | 13 Ιούλιος 2016, 07:57 | Σημερινή

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 42 ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα 15η Ιουλίου του ’74. Όταν οι ξενοκίνητοι ντόπιοι ανεγκέφαλοι έστρεψαν τα όπλα κατά της νόμιμα εκλελεγμένης κυβέρνησης του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ’ και άνοιξαν την κερκόπορτα. Θα αναφερθώ σε ένα επεισόδιο της νύχτας της 15ης του Ιούλη, τότε που ζούσαμε ήρεμα και ευτυχισμένα στην πόλη του Κηφέα και του Πράξανδρου, τη θαλασσοφίλητη Τζερύνεια μας...

Ετοιμαζόμασταν για ύπνο, αλλά ήταν αδύνατον. Το κροτάλισμα των πυροβόλων των ρωσικών Τ-34 των πραξικοπηματιών έσχιζε τη σιωπή της νύχτας. Ο φόβος κυριαρχούσε, ήταν διάχυτος παντού. Σπασμωδικές κινήσεις αντίστασης που είχαν εκδηλωθεί ενωρίτερα -όπως μια αυθόρμητη μικρή διαδήλωση με επικεφαλής ένα νέο κορίτσι, την τολμηρή Μαρία Ευσταθίου, μαθήτρια 17 ετών τότε, τη μετέπειτα δήμαρχο Κερύνειας- είχαν σταματήσει κάτω από τον δικαιολογημένο τρόμο που προκαλούσε ο απαίσιος ήχος από τις ερπύστριες των τανκς... Όλα τάσκιαζε η φοβέρα...!

Άντρες της ΕΟΚΑ Β’ κυκλοφορούσαν ανενόχλητοι και κυνηγούσαν ανύποπτους πολίτες, που το μόνο τους αμάρτημα ήταν το γεγονός ότι παρέμεναν πιστοί στον...Μούσκο! Έτσι αποκαλούσαν τον Αρχιεπίσκοπο, με το κοσμικό του όνομα.
Ξαφνικά, πρέπει να ήταν περασμένα μεσάνυχτα, ακούσαμε κτυπήματα στην εξώθυρα. Ο πατέρας μου, γνωστός ιατρός παθολόγος, γνωστός για τα δημοκρατικά του φρονήματα, μας καθησύχασε. Πήγε, άνοιξε, και με έκπληξη αντίκρισε 5-6 στρατιώτες -του ενός αιμορραγούσε το κεφάλι του και ένας άλλος κούτσαινε- πιστούς στη νομιμότητα, που ζητούσαν κατατρομαγμένοι άσυλο...

«Γιατρέ μου, σώσε μας... Αρνηθήκαμε να βάλουμε κατά της Μητρόπολης και μας κυνηγούν! Εν να μας παίξουν οι πραξικοπηματίες αν μας εύρουν...!». Ζητούσαν προστασία στο αρχοντικό του Μανώλη Χατζηαντώνη που ήταν αγαπητός από όλους: Γριβικούς και Μακαριακούς. Αλλά και από τους Ελλαδίτες αξιωματικούς, διότι απέφευγε να εκδηλώσει τα φρονήματά του. Ο πατέρας μου, όσο και να ήθελε να βοηθήσει τους στρατιώτες, έπρεπε πρωτίστως να λάβει υπόψη του την ασφάλεια της οικογένειάς του. Εξάλλου ήταν και στρατιωτικός ιατρός της Ε.Φ. στην επαρχία μας. Παρ' όλ' αυτά, τους φέρθηκε άψογα υπό τας περιστάσεις.

«Παιδιά, σίγουρα θα σας παρακολουθούν. Εδώ δεν μπορώ να σας κρύψω διότι σίγουρα, αργά ή γρήγορα, θα έρθουν προς καταδίωξή σας οι ανεγκέφαλοι τρομοκράτες... Όμως, θα σας βοηθήσω να ξεφύγετε μέσα από τον πίσω, μεγάλο κήπο μου, μέσα από τα δέντρα και θα φύγετε προς τον Πενταδάχτυλο... Μετά προς Λευκωσία...!».

Οι στρατιώτες τού φίλησαν κλαίγοντας το χέρι με ευγνωμοσύνη, κι αφού τους δώσαμε νερό, κονσέρβες και ό,τι άλλο μας ζήτησαν, ο πατέρας μου, αφού περιποιήθηκε τα τραύματά τους, τους υπέδειξε ένα δρομάκι που οδηγούσε στον τουρκομαχαλά της Πάνω Κερύνειας και μετά θα μπορούσαν να διαφύγουν ασφαλείς, υπό την κάλυψη του σκότους, βόρεια της πόλης...
Έχω βιώσει και πολλά άλλα παρόμοια περιστατικά, αλλά ο χώρος δεν μου επιτρέπει. Σύντομα, θα αρχίσω την καταγραφή των όσων έζησα στις μέρες του πραξικοπήματος και της Εισβολής.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Συγγραφέας, στοχαστής