Δεν έπρεπε να υπάρχει καμιά αμφιβολία και δεν θα έπρεπε να χωρούν αυταπάτες για τους πραγματικούς στόχους της Τουρκίας στην Κύπρο μέσα από συγκεκριμένες μεθοδεύσεις. Αυτές οι μεθοδεύσεις αποκαλύπτουν απροκάλυπτα τον ολοκληρωμένο σχεδιασμό που συνίστανται στα εξής.

Διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η συστηματική αναφορά σε ελληνοκυπριακή διοίκηση της Νότιας Κύπρου, ο χαρακτηρισμός της Κυπριακής Δημοκρατίας ως «εκλιπούσας» σε επίσημο έγγραφο που κατατέθηκε στην Ε.Ε., το πάγωμα των σχέσεων με την Ε.Ε. κατά τη διάρκεια της Κυπριακής Προεδρίας το δεύτερο εξάμηνο του 2012, υπήρξαν μερικά μόνο δείγματα της τουρκικής μεθόδευσης για αποαναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Οι επισκέψεις των εκπροσώπων του ψευδοκράτους στα διεθνή κέντρα ισχύος, από την έδρα του ΟΗΕ ώς τον Λευκό Οίκο, το «Στέιτ Ντιπάρτμεντ», τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο αλλά και τη Μόσχα, εκπέμπουν ανησυχητικά μηνύματα για την κατολίσθηση του Κυπριακού.

Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβη είναι ότι η ηγεσία του ψευδοκράτους εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία και τις «γενναιόδωρες προσφορές» της συμφωνίας της 11ης Φεβρουαρίου και ανέλαβε διεθνή εκστρατεία για την προώθηση της διεθνούς αναγνώρισής του ως «ισότιμου» συνιστώντος «κράτους» της ήδη συμφωνηθείσας στο κοινό ανακοινωθέν μελλοντικής «Ενωμένης Ομοσπονδίας» της Κύπρου, η οποία προώρισται να αντικαταστήσει τη σημερινή Κυπριακή Δημοκρατία.

Όμως στη λογική αυτή η Τουρκία έσπευσε να αξιοποιήσει και τα λεγόμενα Μ.Ο.Ε., για τα οποία γίνεται λόγος στη συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου. Ιδιαίτερα της αδιανόητης και ακατανόητης υποχώρησης που συνιστά η υιοθέτηση ως Μ.Ο.Ε. της επιστροφής της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου. Όμως η επιστροφή της Αμμοχώστου ήταν πρόνοια της συμφωνίας Κυπριανού - Ντενκτάς του 1979 και περιλήφθηκε επίσης στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας 550 και 789.

Η απόδοσή της στην ελληνική πλευρά και την Κυπριακή Δημοκρατία έπρεπε να γίνει ως χειρονομία καλής θέλησης χωρίς οποιοδήποτε αντάλλαγμα.

Τώρα βρισκόμαστε πλέον στην κορύφωση και την κλιμάκωση των αμφισβητήσεων της νομικής διεθνούς οντότητας του κυπριακού κράτους και σε μια ωμή απειλή δημιουργίας τετελεσμένων γεγονότων στην ΑΟΖ της Κύπρου, με τη χρήση της τουρκικής ναυτικής ισχύος. Η κατάσταση έχει εξελιχθεί σε μια χωρίς προηγούμενο από το 1974 επιχείρηση εξάλειψης του Κυπριακού Κράτους. Οι κίνδυνοι δεν είναι απλώς ορατοί. Είναι ήδη σε διαδικασία υλοποίησης. Η ορθή αναστολή των διαπραγματεύσεων δεν είναι αρκετή για την αποτροπή των ήδη υλοποιούμενων τουρκικών στόχων. Χρειάζεται μια εκ βάθρων επανεκτίμηση των δεδομένων και αποφασιστική δράση στη βάση συγκεκριμένων σχεδιασμών. Κύπρος αλλά και Ελλάδα ευρισκόμαστε ενώπιον ιστορικών εθνικών ευθυνών.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων και
Πρόεδρος Κ.Σ. ΕΔΕΚ