Στις 26 Μαρτίου συμπληρώθηκαν 101 χρόνια από τη γέννηση της Μεγάλης Ελληνίστριας και Ακαδημαϊκού Ζακλίν Ντε Ρομιγί (Γεννήθηκε στις 26/03/1913 στην πόλη Σαρτρ στη Βόρεια Γαλλία), γνωστής για την υπέρμετρή της αγάπη για την Ελλάδα και ιδιαίτερα τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Σε μια εποχή λοιπόν που ο Ελληνισμός βάλλεται από παντού, σε μια εποχή που επικρατεί η αλαλία και μια ανεπανόρθωτη σήψη στους θεσμούς και γενικότερα στην κοινωνία, κρίνεται επιτακτική η ανάγκη να θυμόμαστε ανθρώπους όπως η Ζακλίν Ντε Ρομιγί, που με την προσωπικότητά της και το πλούσιο συγγραφικό της έργο το οποίο έχει αφήσει, έχει καταστήσει την Ελλάδα (αναφορά από το βιβλίο της «Γιατί η Ελλάδα;», Εκδόσεις Το Άστυ) «Πηγή και τροφό του πολιτισμού μας και η παρουσία της συνεχίζεται ώς τις μέρες μας έστω και αν την παραβλέπουμε».
Άφησε κληρονομιά σε ολόκληρο τον κόσμο, ιδιαίτερα στους Έλληνες (ως αυτογνωσία) ένα σημαντικό έργο για την Αθήνα του 5ου αιώνα που, όπως συνήθιζε να λέει, «από εκεί άρχισαν όλα», δηλαδή η Ιστορία, η Φιλοσοφία, η Τραγωδία, η Κωμωδία. Θαύμαζε την εποχή εκείνη και δεν έχανε ευκαιρία να κάνει συνέχεια αναφορές στις ομιλίες της (υπήρξε η πρώτη καθηγήτρια του College de France), καθώς και στα συγγράμματά της. Ιδιαίτερες αναφορές έκανε στον Θουκυδίδη που όπως συχνά συνήθιζε να λέει ήταν «ένας από του άντρες της ζωής της». Έχει αναλώσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην έρευνα για τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό.
Έχει μεταφράσει στη γαλλική γλώσσα έργα Ελλήνων συγγραφέων. Τη Ζακλίν Ντε Ρομιγί την έχει τιμήσει πρόσφατα η Ακαδημία Αθηνών ανακηρύσσοντάς την μέλος της Ακαδημίας, ενώ η Πολιτεία τής έδωσε ελληνική υπηκοότητα το 1995 τιμής ένεκεν για την έρευνά της και την προσφορά της σε ό,τι είχε σχέση με τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Η μεγαλύτερή της όμως διάκριση ήταν η εκλογή της στις 24/11/1988 ως μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και ταυτόχρονα ήταν η δεύτερη γυναίκα μεταξύ των Γάλλων «Αθανάτων». Πολλές οι αναφορές της στους Αρχαίους και σπουδαίους Έλληνες όπως οι Όμηρος, Αισχύλος και Ευριπίδης. Έχει διδάξει στα καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου όπως η Οξφόρδη, το Γέιλ, το Δουβλίνο. Εκείνο το οποίο είναι φανερό κατά τη γνώμη μου είναι ότι με τον θάνατό της οι πνευματικοί άνθρωποι αυτού του επιπέδου σε παγκόσμια κλίμακα λιγοστεύουν επικίνδυνα.
Εξάλλου, το βλέπουμε σχεδόν σε καθημερινή βάση ότι τελικά την Ελλάδα και ιδιαίτερα τον Ελληνικό Πολιτισμό τον αγαπούν περισσότερο οι ξένοι παρά οι Έλληνες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της υπέφερε πάρα πολύ. Είχε σοβαρά προβλήματα υγείας (είχε τυφλωθεί), αλλά η αγάπη της και το ενδιαφέρον της για την Ελλάδα ήταν ακμαίο και παντοτινό. Πέθανε σε ηλικία 97 χρονών, στις 18/12/2010. Κλείνοντας τη σύντομη αναφορά στη σπουδαία αυτή γυναίκα, πιστεύω ότι με το έργο της ανέδειξε τη σημασία, το εύρος και το βάθος της ελληνικής γλώσσας, ως γλώσσας Οικουμενικής και ως κώδικα επικοινωνίας που νοηματοδοτεί τον κόσμο. Η φράση της, «Όποιος σκέφτεται, αν και δεν το γνωρίζει, σκέφτεται Ελληνικά», δίνει ανάγλυφη την οικουμενικότητα της ελληνικής γλώσσας.
ΠΑΜΠΟΣ ΚΡΑΣΙΑΣ
