Σημερινή

Τρίτη, 18/09/2018
RSS

ΕΞ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ

| Εκτύπωση | 09 Σεπτέμβριος 2018, 18:00 | Σημερινή

Έκδοση ΣτΕ με άρωμα Κύπρου
Έντονο κυπριακό χρώμα έχει η τελευταία έκδοση του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα σημαντικότερα γεγονότα του 2017. Στο εξώφυλλο της έκδοσης, δίπλα στον Πρόεδρο της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν, φιγουράρει η αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ, Στέλλα Κυριακίδου, ενώ στις εσωτερικές σελίδες θα βρει κανείς σε περίοπτη θέση τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη και τον τέως Υπουργό Εξωτερικών Ιωάννη Κασουλίδη. Για τη Στέλλα Κυριακίδου η αναφορά στην έκδοση του Συμβουλίου της Ευρώπης εστιάζει στην εκλογή της τον Οκτώβριο του 2017 στην προεδρία της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, στην ομιλία της κατά την ανάληψη των καθηκόντων της και στους στόχους που η ίδια καθόρισε.

Για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον τέως ΥΠΕΞ Ιωάννη Κασουλίδη σημειώνεται στην έκδοση με τα σημαντικότερα γεγονότα του ΣτΕ ότι αμφότεροι ήταν μεταξύ των προσωπικοτήτων που προσφώνησαν τη συνέλευση της ΚΣΕΕ. Εξάλλου, γίνεται αναφορά στην ετήσια σύνοδο της Επιτροπής Υπουργών Εξωτερικών του Συμβουλίου της Ευρώπης που φιλοξένησε η Λευκωσία τον Μάιο του 2017. Της συνόδου είχε προεδρεύσει ο κ. Κασουλίδης, ενώ τις εργασίες άνοιξε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης.
ΑΑ

Τα μαθήματα από την κρίση

Το κουδούνι στα σχολεία θα χτυπήσει αύριο κανονικά, τουλάχιστον με βάση τα δεδομένα που υπήρχαν την ώρα που γραφόταν το κείμενο αυτό. Οτιδήποτε άλλο δεν θα είναι αποδεκτό από κάθε λογικό πολίτη. Η κοινωνία δεν έχει συνέλθει ακόμα από το σοκ του κλεισίματος του Συνεργατισμού. Δεν θα άντεχε και σε ένα σοκ από το κλείσιμο των σχολείων. Θα αντιδρούσε πολύ άσχημα. Εντάξει, οι εκπαιδευτικοί έδειξαν ότι είναι δυνατοί, απέδειξαν ότι είναι ενωμένοι, έπεισαν ότι μπορούν να κάνουν ογκώδεις διαδηλώσεις, εξασφάλισαν την υποστήριξη άλλων συντεχνιών και των κομμάτων της αντιπολίτευσης, γενικά έστειλαν τα μηνύματά τους με εντυπωσιακά δυναμικό τρόπο, αλλά ώς εδώ. Ώρα για ηρεμία, για διάλογο, για προσπάθεια να υπάρξουν οι αναγκαίες αλλαγές για μια πιο ποιοτική δημόσια παιδεία.

Ελπίζω να πήραν όλοι... μαθήματα από τα τελευταία γεγονότα. Και η Κυβέρνηση και οι εκπαιδευτικοί. Για την Κυβέρνηση το πρώτο μάθημα είναι το εξής: Να μην επιχειρήσει ξανά να επιβάλει πολιτικές χωρίς να κάνει στοιχειώδη, έστω, διάλογο με τους άμεσα ενδιαφερόμενους. Και να τον κάνει έγκαιρα κι όχι να επιδίδεται σε εξευτελιστικές κωλοτούμπες όταν πιέζει ο χρόνος. Για τους εκπαιδευτικούς, το πρώτο μάθημα είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να στερούν τους μαθητές από το... πρώτο μάθημα της χρονιάς!
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

«Καουμπόηδες» εκατέρωθεν

Είναι αλήθεια ότι ο Υπουργός Παιδείας Κώστας Χαμπιαούρης έχει ένα σκληρό και άκαμπτο στυλ, που θυμίζει Κλιντ Ίστγουντ α λα κυπριακά. Και όσο δίκιο κι αν έχει σε κάποια θέματα, το χάνει στον επικοινωνιακό τομέα. Την ίδια ώρα, υπάρχουν και οι ανάλογοι σκληροί καουμπόηδες εκπαιδευτικοί, οι οποίοι δεν θέλουν κανέναν συμβιβασμό και τα θέλουν όλα ή τίποτε. Κλασικό παράδειγμα ο αντιπρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ, Παντελής Νικολαΐδης, ο οποίος ενεργούσε συνεχώς ως εμπρηστής. Στην κοινή συνεδρία των Επιτροπών της Βουλής χαρακτήρισε μέσω Facebook ως «παπαριές» όσα κατέθετε εκείνη την ώρα ο Γενικός Ελεγκτής. Σε άλλη ανάρτησή του, αναφορικά με τις παρασκηνιακές προσπάθειες να βρεθεί κάποια λύση, έγραψε: «4 Υπουργοί είχαν σύσκεψη στο ΥΠΕΞ μέχρι τις 3 το πρωί για το θέμα της εκπαίδευσης. Θα γονατίσουν, πού θα πάνε, θέλουν δεν θέλουν…».

Και αργότερα έσπευσε να απορρίψει πρώτος-πρώτος τις νέες προτάσεις της Κυβέρνησης, προτού πάρουν θέση οι εκπαιδευτικές οργανώσεις. Ο ίδιος εκπαιδευτικός είχε κάνει στις αρχές Αυγούστου και μιαν ανοίκεια επίθεση κατά του γιου τού Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Βρισιές και ανάρμοστα σχόλια είδαμε, δυστυχώς, και από άλλους εκπαιδευτικούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μπορεί να είναι μια μικρή μειοψηφία, αλλά προσβάλλουν το σύνολο των ευσυνείδητων εκπαιδευτικών. Για να είμαι ειλικρινής, τέτοιοι εκπαιδευτικοί προτιμώ να μένουν να ποσκολιούνται με τα συνδικαλιστικά, παρά να βρίσκονται στην έδρα και να διδάσκουν τα παιδιά μας.
ΜΠΟΞΕΡ

Και τότε όρμησαν τα κόμματα...

Η ανάμειξη των κομμάτων στην Παιδεία είναι ό,τι χειρότερο μπορούσε να συμβεί. Τα κόμματα δεν βλέπουν την Παιδεία ως έναν τομέα που θα πρέπει να πάρει μια νέα ώθηση προς τα μπρος. Τη βλέπουν, κυρίως, ως έναν χώρο από τον οποίο μπορεί να δοθεί νέα ώθηση στα κομματικά οφέλη. Όταν είδαν τη μαζικότητα της διαδήλωσης των εκπαιδευτικών, αποφάσισαν ότι ήταν η ώρα να ρίξουν τα δίχτυα τους στη μεγάλη δεξαμενή των 10.000 εκπαιδευτικών και των οικογενειών τους, που είναι πάρα πολλοί ψηφοφόροι για να τους αγνοήσει οποιοδήποτε κόμμα. Ιδιαίτερα ενόψει και των ευρωεκλογών. Την ίδια ώρα, όμως, δεν θα ήθελαν και να δυσαρεστήσουν τους γονείς των παιδιών, που είναι, ασφαλώς, πολύ περισσότεροι ψηφοφόροι.

Έτσι, η αντιπολίτευση κατέφυγε στην απλή συνταγή: βαράτε την Κυβέρνηση. Η δε Κυβέρνηση έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να τους δώσει την ευκαιρία να τη βαράνε, με τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις της. Η αποτυχία της Κυβέρνησης, με αδέξιους χειρισμούς και αποφάσεις, να επιτύχει τον εξορθολογισμό στην Παιδεία (έναν εξορθολογισμό που όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να γίνει), αντανακλά την αποτυχία της και σε πολλούς άλλους τομείς. Έντρομοι οι πολίτες περιμένουν την επόμενη φορά που θα ακούσουν την Κυβέρνηση να τους λέει: «Θα σας ρίξω ακόμα έναν εξορθολογισμό, να τον ευχαριστηθείτε»!
Η ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ

Προτάσεις, σαν... γύρος σε πίτα

Κι αυτή η Κυβέρνηση, ρε παιδί μου. Δεν είναι προτάσεις που υπέβαλλε στους εκπαιδευτικούς. Είναι... γύρο σε πίτα. Κάθε λίγο έκοβε κι ένα κομμάτι και το σέρβιρε στους εκπαιδευτικούς, με το ανάλογο επικοινωνιακό... τζατζίκι. Αρχικά ήταν οι προτάσεις της 4ης Ιουλίου που εγκρίθηκαν από το Υπουργικό. Ύστερα μας είπαν για την πρόταση του Προέδρου της 23ης Αυγούστου, την οποία επανέφερε η πρόταση Αβέρωφ στις 29 Αυγούστου, αλλά ο Πρόεδρος επανήλθε με νέα πρόταση στις 30 Αυγούστου, με την οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, εμφανιζόταν έτοιμος να αναθεωρήσει τις... προτάσεις της 4ης Ιουλίου! Και στις 4 Σεπτεμβρίου, ακριβώς δύο μήνες από την απόφαση της 4ης Ιουλίου, το Υπουργικό ξανασυνήλθε και αποφάσισε να κόψει ακόμα ένα... κομμάτι γύρο, τροποποιώντας τις αποφάσεις της 4ης Ιουλίου, ενώ ακολούθησε και άλλος γύρος στις 6 Σεπτεμβρίου.

Για να είμαι ειλικρινής, από την αρχή είχα την απορία γιατί επέλεξε την 4η Ιουλίου η Κυβέρνηση για να πάρει τις αποφάσεις της οι οποίες προκάλεσαν όλην αυτήν την κρίση. Όπως είναι γνωστό, η ημερομηνία αυτή είναι η Ημέρα Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών και γιορτάζεται κυρίως με τη ρίψη εντυπωσιακών πυροτεχνημάτων. Ε, από τις πολλές αλλαγές που έκανε στη συνέχεια η Κυβέρνηση, ουσιαστικά παραδέχτηκε ότι οι αποφάσεις της 4ης Ιουλίου ήταν κι αυτές ένα εντυπωσιακό... πυροτέχνημα.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Ιφιγένεια εν... Φαυλίδι

Και... μυθολογικές πινελιές είχαμε ενώπιον της Ερευνητικής Επιτροπής για την κατάρρευση του Συνεργατισμού. Ο μέχρι πρότινος εκτελών χρέη Προέδρου της Επιτροπείας της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας, Γιώργος Χατζηνικόλας, στην κατάθεσή του ανέφερε ότι η Τράπεζα έπρεπε «να θυσιαστεί ως άλλη Ιφιγένεια», ούτως ώστε να διασωθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου. Να, λοιπόν, που τώρα μπορούμε να δώσουμε και τίτλο στην τραγωδία του Συνεργατισμού: «Ιφιγένεια εν... Φαυλίδι». Η Φαυλίδα πήρε το όνομά της από τα πολλά φαύλα που συνέβαιναν στον τομέα του Συνεργατισμού.

Στο λιμάνι της Φαυλίδας ναυλοχούσε ο στόλος των τραπεζών και ο μάντης Κάλχας προειδοποίησε ότι θα βυθιζόταν αν δεν θυσιαζόταν η Ιφιγένεια, υιοθετημένη (ή αν θέλετε... κρατικοποιημένη) κόρη του Αγαμέμνονα. Στον ρόλο του Αγαμέμνονα ο Χάρης Γεωργιάδης. Ο μάντης Κάλχας, άνθρωπος του Αγαμέμνονα, στη σύγχρονη εκδοχή της τραγωδίας, ανέλαβε να θυσιάσει την Ιφιγένεια. Σημειώνουμε ότι η νεότερη Ιφιγένεια, σε αντίθεση με την Ιφιγένεια του Ευριπίδη, που ήταν παρθένα, πήγε με αναρίθμητους και ικανοποιούσε όλα τα γούστα, ακόμα και βίτσια. Συχνά χωρίς να πληρώνεται ούτε ευρώ. Μια άλλη σημαντική διαφορά με την τραγωδία του Ευριπίδη είναι ότι ενώ η δική του Ιφιγένεια δεν θυσιάστηκε τελικά, αφού τη λυπήθηκε η Άρτεμη και έστειλε στη θέση της ένα ελάφι, η δικιά μας σφάχτηκε σαν ελάφι. Και μας έμειναν και τα κέρατα...
Ο ΤΡΑΓΩΔΟΣ

«Εγώ εν τζιαι... Οι άλλοι»!

Μου κάνουν εντύπωση οι καταθέσεις ανθρώπων που διετέλεσαν αξιωματούχοι της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας ή μέλη ή και πρόεδροι της Επιτροπείας του Συνεργατισμού, ενώπιον της Ερευνητικής Επιτροπής. Οι άνθρωποι αυτοί έδωσαν με τις καταθέσεις τους μιαν εικόνα χάους, ατασθαλιών, πολιτικών παρεμβάσεων και ατιμώρητων αυθαιρεσιών. Μίλησαν για «κακή διακυβέρνηση», για κάποιους που «προσπαθούσαν να απομυζήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από τον οργανισμό», για «κομματικές και πολιτικές πλάτες», για «ζητήματα ατασθαλιών καραμπινάτα» και άλλα παρόμοια. Τα έβλεπαν, αλλά δεν μιλούσαν. Μιλούν τώρα, αλλά κατόπιν εορτής (ή καλύτερα κατόπιν κηδείας). Και οι καταθέσεις τους είναι στο στυλ...

«Για όλα φταίνε οι γκόμενες, οι πρώην κι οι επόμενες», που λέει και το λαϊκό άσμα. Ο κάθε καταθέτων δεν φταίει σε τίποτε, δεν έχει καμιά ευθύνη, φταίνε οι άλλοι, φταίνε οι προηγούμενοι, φταίνε και οι... επόμενοι (που θα καταθέσουν). Ο κάθε καταθέτων, που είχε κάποιο αξίωμα και ευθύνες στον Συνεργατισμό, φροντίζει επιμελώς να καλύψει τα νώτα του, υπερτονίζοντας τις ευθύνες των άλλων και εξαφανίζοντας τις δικές του ευθύνες, με την ικανότητα ταχυδακτυλουργού. Στα κρίσιμα σημεία υποστηρίζει ότι δεν θυμάται, ότι δεν γνωρίζει, ότι δεν είχε ανάμειξη, ότι δεν είχε ακούσει τίποτε. Το σύνθημα του αείμνηστου Συνεργατισμού «Ο καθένας για όλους και όλοι για τον καθένα» μετατρέπεται ενώπιον της Ερευνητικής σε «Ο καθένας... για την πάρτη του, ρίχνοντας την ευθύνη σε όλους τους άλλους»!
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Στυγνός δικτάτορας είναι, κύριε Κοτζιά

Ίσως να μην είμαι εξοικειωμένος με την υψηλή διπλωματία. Ίσως, πάλι, και να είμαι απλώς αχάμπαρος. Αλλά ομολογώ ότι δεν μπορώ να εξηγήσω την βρίθουσα φιλοφρονήσεων επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκου Κοτζιά στη Σμύρνη, όπου τέλεσε, μαζί με τον Τούρκο ομόλογό του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, τα εγκαίνια του ανακαινισμένου κτηρίου του ελληνικού Προξενείου. Είπε, ανάμεσα σε άλλα, ο κ. Κοτζιάς: «Σήμερα, στις δυο χώρες μας είναι επικεφαλής δυο μεγάλες προσωπικότητες-ηγέτες, οι οποίοι, βασισμένοι στο Διεθνές Δίκαιο, μπορούν να λύσουν τα προβλήματα που εκκρεμούν. Για ένα κοινό μέλλον, με σταθερότητα στην περιοχή». Ωωωωπ! Μισό λεπτό, κύριε Νίκο μου. Εντάξει να θεωρείτε τον Αλέξη Τσίπρα «προσωπικότητα-ηγέτη». Αλλά ο Ερντογάν από πού κι ώς πού είναι «προσωπικότητα-ηγέτης» που μπορεί, βασισμένος μάλιστα στο Διεθνές Δίκαιο, να λύσει τα προβλήματα που εκκρεμούν;

Ένας στυγνός δικτάτορας είναι, που καταπατά κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και εξευτελίζει το Διεθνές Δίκαιο, απαιτώντας ακόμα και αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, ο οποίος αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα και της Ελλάδας και της Κύπρου, και εισβάλλει σε γειτονικές χώρες, τάχα για να διασφαλίσει τα τουρκικά σύνορα. Όπως είπα, δεν καταλαβαίνω γρι από την υψηλή διπλωματία του κ. Κοτζιά. Όμως, με βάση τα ιστορικά δεδομένα, ξέρω ότι ο τουρκικός λύκος δεν μετατρέπεται σε αρνάκι του γάλακτος με δικούς μας «γιουσουφακισμούς»...
ΜΠΟΞΕΡ

Brexit και από τις Βάσεις;

Ρε, λέτε τελικά να μη χρειαστεί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των βρετανικών βάσεων our children and our grandchildren, όπως είχε προβλέψει ο Δημήτρης Χριστόφιας, αλλά θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε εμείς; Όλα θα εξαρτηθούν από τον Άγιο Μαυρίκιο, αυτό το μικρό νησί στον Ινδικό Ωκεανό, όπου επίσης υπάρχουν βρετανικές Βάσεις. Ο Άγιος Μαυρίκιος έχει προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο θα αποφασίσει κατά πόσον είναι νόμιμο, με βάση το διεθνές δίκαιο, η Βρετανία να κατέχει έδαφος στο νησί αυτό, που αποτέλεσε πρώην αποικία της. Η γνωμοδότηση του Δικαστηρίου της Χάγης θα έχει προεκτάσεις, ασφαλώς, και στην Κύπρο. Αν το Δικαστήριο αποφασίσει υπέρ του Αγίου Μαυρικίου, αυτό θα είναι ένα «πολύ σοβαρό νομικό όπλο», το οποίο θα μπορεί να αξιοποιηθεί και από την Κυπριακή Δημοκρατία, δήλωσε ο Γενικός Εισαγγελέας, Κώστας Κληρίδης, ο οποίος πήρε μέρος στη δικαστική διαδικασία στη Χάγη.

Είναι αφέλεια, βέβαια, να πιστεύουμε ότι η Βρετανία θα εγκαταλείψει τόσο εύκολα τις βάσεις της στην Κύπρο, έστω και μετά από απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης. Υπάρχει, ωστόσο, και άλλη λύση, αν προκύψει τέτοιο θέμα: Οι βάσεις να περιέλθουν στην κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, κι έτσι οι βάσεις θα συνεχίσουν να εξυπηρετούν τη δυτική συμμαχία. Ταυτόχρονα η Κύπρος θα διασφαλίσει την επιβίωσή της έναντι οποιασδήποτε τουρκικής επιβουλής. Λύσεις υπάρχουν. Πολιτικές αποφάσεις θα χρειαστούν.
ΜΠΟΞΕΡ

«Απόψε θα γενεί καβκάς», καθιερώνεται σαν ύμνος του ΔΗΚΟ

* Όταν ο Πιερής Ζαρμάς με την απαράμιλλη φωνή του, που ανέβαζε τα ντεσιμπέλ στα ύψη, τραγουδούσε το άσμα «απόψε θα γενεί καβκάς/ θα τραβηχτούν οι ππάλες», προφανώς και δεν γνώριζε ότι μπορούσε οι στίχοι να αποτελούν και τον καθοδηγητικό φάρο ή, αν προτιμάτε, τον τρόπο ζωής στο ΔΗΚΟ. Στο γενετικό τους υλικό έχουν οι άνθρωποι τους εσωκομματικούς καβγάδες, την εσωστρέφεια και την τροφοδότηση των παραπολιτικών και άλλων στηλών των μίντια, με ειδήσεις και παρασκήνιο.

* Επανήρχισαν οι εσωκομματικές αντιπαραθέσεις μεταξύ ΔΗΚΟ και αντι-ΔΗΚΟ, δίνοντας μιαν άλλη όψη στην καθημερινότητα των ανθρώπων που περιτριγυρίζουν τις κομματικές αυλές των δυο ηγετών. Αν κάποιοι δε από εσάς πιστεύετε ότι θα έπρεπε τέτοιες στιγμές που περνάει ο τόπος να είναι όλοι ενωμένοι, προφανώς θα λανθάνεστε, γιατί αυτοί, από καταβολής κόμματος, ζουν στον δικό τους ΔΗΚΟικό μικρόκοσμο. Κι αφού η ανυπαρξία και τα συνεχή λάθη των δυο μεγάλων τούς παρέχουν δυνατότητα να παίζουν ρυθμιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή και να συμμετέχουν σε όλες τις κυβερνήσεις από καταβολής Δημοκρατίας, τότε θα συνεχίζουν τα καμώματα, τα αππώματα και τα εσωκομματικά παίγνια, που ελάχιστους αφορούν.

* Το δέος που προκαλούν οι δικαστές στην έδρα συνεχίζει να διαχέεται στην ατμόσφαιρα με κάθε παρουσία του Κώστα Κληρίδη, και σου δίνει την αίσθηση ότι δεν μπορεί αυτός ο άνθρωπος να χαριστεί σε κανέναν. Εξάλλου έχει μεγάλο βάρος στους ώμους του, που εναπόθεσε ολόκληρη κοινωνία. Δεν μπορεί να το αποποιηθεί ούτε και να το παραβλέψει. Χρειάζεται να το σηκώσει. Και πρέπει να αποδειχθεί αντάξιος των Πίτσιλλων, που διακρίνονται και για την ευθυκρισία τους, και να μην τον θυμόμαστε μόνο για το γινάτι.

* Ο Γενικός Εισαγγελέας έχει δυο δρόμους χωρίς εναλλακτική οδό. Είτε θα τον γράψει η Ιστορία ως τον άνθρωπο που καταδίκασε τους εγκληματίες του λευκού κολάρου που συμπεριφέρθηκαν αλαζονικά, αχόρταγα, αδηφάγα και υφήρπασαν τις οικονομίες του λαού είτε θα περάσει στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που δεν ανταποκρίθηκε στο βάρος της θέσης και περιορίστηκε στην κατάληψη της τιμητικής θέσης του Γ.Ε. χωρίς αποτέλεσμα.

* Στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε, η τηλεόραση μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην πρόληψη κοινωνικών ανωμαλιών. Όπως π.χ. η νεανική παραβατικότητα, που θα πρέπει να τη θεωρούμε ως το φλέγον θέμα της κοινωνίας μας. Έτσι και στο πλαίσιο αυτό τα ρεπορτάζ περί της ύπαρξης συμμοριών, αποτελούμενων από εφήβους, μάλλον κατατείνουν στη διόγκωση των προβλημάτων παρά στην εξάλειψή τους.
Ξιουρ.