Η ενασχόλησή μου με τις δημοτικές εκλογές καθώς και η υποψηφιότητά μου για τον Δήμο Αμμοχώστου με έκαναν να συνειδητοποιήσω το αυτονόητο: Οι συνδημότες μου, που επιθυμούν να επιστρέψουν στην Αμμόχωστο, με ή χωρίς λύση, δεν έχουν -ακριβώς- ιδέα περί τίνος πρόκειται. Και τους συμβαίνει αυτό, όχι διότι είναι ανόητοι ή τους λείπει το πάθος ή ο πόθος της επιστροφής.

Μάθανε έτσι. Ή για να ακριβολογώ -ένα συμπέρασμα που έβγαλα αυτές τις μέρες μετά λύπης- κάποιοι τούς μάθανε έτσι. Τι συμβαίνει; Επί 42 χρόνια τώρα η ιδέα της επιστροφής των Ελληνοκυπρίων στις πατρογονικές τους εστίες έγινε η σημαία των δήμων εκείνων της τοπικής αυτοδιοίκησης, που τελούν υπό κατοχή. Μια σημαία που βασίστηκε στην αφηγηματική της μνήμης, στην ιδέα του «σε ένα χρόνο θα είμαστε πίσω», στον άναρχο σχεδιασμό προσφυγικών συνοικισμών και στη διασπορά των Αμμοχωστιανών στο εξωτερικό ή σε άλλες γωνιές του νησιού.

Το ’83 έγινε ’88, οι δεκαετίες πέρασαν και 42 χρόνια μετά η ιδέα της επιστροφής παρέμεινε ένα σύνθημα παρά μια ρεαλιστική προσέγγιση του πώς, του πότε και γιατί… Σε αυτό συνέβαλαν βέβαια οι δήμαρχοι (sic) των δήμων εκείνων που τελούν υπό κατοχή. Χλιαρή παρουσία, αντικατοχικές εκδηλώσεις, τσιτάτα. Καμιά ρεαλιστική προσέγγιση στην έννοια της επιστροφής. Είναι καλό οι άνθρωποι και δη οι Αμμοχωστιανοί να γυρίζουν πίσω. Αλλά καλύτερο είναι να υπάρχει μια ιδέα του… πού ακριβώς θα γυρίσουν. Πώς θα ζήσουν εκεί και πώς -κυριότερα- θα ξεκινήσουν μια νέα ζωή. Ένα νέο συμβόλαιο όχι μόνο με τους Τουρκοκύπριους, αλλά και με τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Ως υποψήφιος δήμαρχος έχω θέσει ξεκάθαρους στόχους, που καθιστούν αυτή την επιστροφή βιώσιμη, λειτουργική και μακριά από το κενό που εμπεριέχεται στην αφηγηματική ενός συνθήματος. Δεν επιδιώκω να επιστρέψω σε μια οικιστική πραγματικότητα προ του 1974, πόσω μάλλον όταν έχω επίγνωση ότι υπάρχουν συνδημότες μου, που θα επιστρέψουν στη πόλη, οι οποίοι είναι 70 χρονών. Πώς μπορώ να ζητήσω από έναν 70άρη να μείνει στο επί 42 χρόνια εγκαταλελειμμένο σπίτι του;

Πώς μπορώ να ζητήσω από τον εγγονό του να ζήσει στην πόλη καταγωγής του με τις ιδέες του ’63, του ’67 και του ’74; Επιπλέον, αντιλαμβάνομαι τόσο το σενάριο της επιστροφής υπό τ/κ διοίκηση όσο και το πλέγμα συναισθημάτων των συνδημοτών μου πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την ολοκλήρωση της πολυπόθητης επιστροφής. Η αντίληψη αυτών δεν εδράζεται στη τεχνοκρατική μου μόνο κατάρτιση και εμπειρία.

Είναι βαθιά ριζωμένη στις πολιτικές μου τοποθετήσεις και στη δημόσια παρουσία μου - μια πορεία ταγμένη στον διάλογο, την αλληλοκατανόηση και τον σεβασμό της διαφορετικής άποψης. Μια πορεία αφιερωμένη στην έννοια, αλλά και στο περιεχόμενο της ειρηνικής συνύπαρξης. Εδώ ακριβώς εδράζεται η ουσία της υποψηφιότητάς μου: Ζητώ να επιστρέψουμε στη Αμμόχωστο με όραμα, ιδέες και πράξεις που θα καθιστούν την πόλη μας ζωντανή ξανά. Ξέρω το πού, το πώς και το γιατί… Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικές σημαντικές παραμέτρους:

*Μέχρι να επανεγκατασταθούμε, η ανοικοδόμηση της πόλης που θα μας επιστραφεί υπολογίζεται να διαρκέσει πέντε ή περισσότερα χρόνια. Οι επίσημες ενέργειες που γίνονται δεν αρκούν στον Αμμοχωστιανό, ο οποίος παραμένει συχνά απληροφόρητος και αμέτοχος, παρά το γεγονός ότι συμμετέχει ενεργά όποτε του δοθεί η ευκαιρία. Οφείλουμε να μελετήσουμε το ενδεχόμενο ίδρυσης Φορέα εντός του Δήμου, ο οποίος να έχει την ουσιαστική ευθύνη έναντι των δημοτών και να συνεργάζεται με τις αρμόδιες Αρχές.

*Ο τ/κ Δήμος Αμμοχώστου δεν διαθέτει ένα σχέδιο πόλης, το οποίο προάγει άτακτη ανάπτυξη και δημιουργεί ένα λιγότερο καλό αύριο, ειδικά για όσους επιστρέφουν σε περιοχή πέραν της περιφραγμένης. Η έλλειψη Πολεοδομικής Αρχής στον Δήμο μάς αφήνει χωρίς εταίρο για να σχεδιάσουμε μαζί. Οφείλουμε να βοηθήσουμε τους Τ/κ με την πείρα που διαθέτουμε, έχοντας λύσει το ίδιο ακριβώς πρόβλημα μετάβασης υπό πολεοδομικών Αρχών, με σκοπό την μετάβαση των Τ/κ υπό μοντέρνο καθεστώς. Οι πολεοδόμοι και των δύο πλευρών να μπορούν να συνεισφέρουν σε ένα κοινό σχέδιο πόλης, όμορφης για όλους.

*Τα σπίτια μας εμπεριέχουν όλες μας τις αναμνήσεις. Είναι πολύτιμα φυλακτά. Αλλά έχουν φθαρεί από τον χρόνο. Τι θα γίνει; Πρέπει να τα ρίξουμε; Επαγγελματικά έχω ασχοληθεί με την προστασία των κτηρίων αυτών. Ζω σε ένα κτήριο της δεκαετίας του 1960 και εργάζομαι σε ένα κτήριο του 1900, τα οποία συντηρήσαμε. Τα αγαπώ και για τα λογικά τους μεγέθη, για τον καλύτερό τους φυσικό φωτισμό και εξαερισμό, για τα αισθήματα που αναβλύζουν. Συντηρώντας τα, εξοικονομούμε, κάνουμε λιγότερη ζημιά στο περιβάλλον και προφυλάσσουμε τις μνήμες των Αμμοχωστιανών και των εκτοπισμένων γενικά.

Οι τρεις αυτές κατευθυντήριες γραμμές δεν είναι θεωρίες… πυρηνικής φυσικής. Είναι απλές, ρεαλιστικές προσεγγίσεις που νοηματοδοτούν την επιστροφή μας στην Αμμόχωστο. Υλοποιήσιμες προτάσεις που σας ζητώ, με την ψήφο σας, να τις βάλουμε κάτω για να γυρίσουμε στην πόλη μας. Αν θέλουμε να επιστρέψουμε πρέπει να γνωρίζουμε και πού. Αλλιώς η επιστροφή στην Αμμόχωστο θα παραμείνει για πάντα αυτοκόλλητο στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων μας. Και θα φθαρεί όπως τα σπίτια μας.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΡΔΟΣ
Ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος για την Αμμόχωστο