Απόψεις Σάββας Ιακωβίδης Η συλλογική υποκριτική ομερτά και πού ξεκινά το bullying

Η συλλογική υποκριτική ομερτά και πού ξεκινά το bullying

Ο Σάββας Ιακωβίδης είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή



Είμαστε ένας κόσμος που καμώνεται ή αρέσκεται να ξαφνιάζεται. Και ξαφνιαζόμενοι, όσοι περιπίπτουν σε αυτήν τη βολική κατάσταση, κάνουν τους απορημένους, τους ανήξερους και τους αχάμπαρους. Κλασική  περίπτωση κυπριακού δήθεν…  αιφνιδιασμού, όσα παιδιάστικα συνέβησαν σε νηπιαγωγείο πέρσι αλλά αποκαλύφθηκαν πρόσφατα, λες και ήταν η είδηση του αιώνα. Όσοι έχουμε παιδιά ξέρουμε πως ένα μωρό των τεσσάρων ή πέντε χρόνων, μιμείται και επαναλαμβάνει όσα ακούει και βλέπει. Αλλά, προς Θεού! Ένα μωρό των πέντε χρόνων παρενόχλησε… σεξουαλικά, κοριτσάκι ή κοριτσάκια; Μήπως ήταν απλή παιδική περιέργεια, όπως  συμβαίνει για πολλά πράγματα που η παιδική αθωότητα επιχειρεί να εξερευνήσει;

Από πάνω ήρθε και η περίπτωση του Έλληνα φοιτητή, Βαγγέλη Γιακουμάκη, που έπεσε φαίνεται θύμα bullying από κάποιους συμφοιτητές του, με αποτέλεσμα να θέσει τέρμα στη ζωή του. Η περίπτωσή του προκάλεσε πανελλήνια και παγκύπρια συγκίνηση και ταυτόχρονα πολλές συζητήσεις και στην Κύπρο, ξανά για θέμα bullying στα εκπαιδευτήριά μας. Όλοι ή σχεδόν όλοι, παλαιότερα και σήμερα, όσοι περάσαμε από μαθητικά και φοιτητικά έδρανα βιώσαμε είδος σχολικού εκφοβισμού. Αίφνης, πολλοί ανακαλύπτουν με απίστευτη καθυστέρηση ότι και στα σχολεία μας παρατηρείται αυτό το νοσηρό φαινόμενο. Και ολοφυρόμενοι, ως νέες Ιερεμιάδες, ζητούν από το υπουργείο Παιδείας, τους εκπαιδευτικούς, τους ειδικούς, μέτρα καταστολής του.

Οι υποκριτές! Μα, εδώ και χρόνια, καθημερινά, σε όλα τα εκπαιδευτήρια της Κύπρου σημειώνονται πολλά περιστατικά σχολικού εκφοβισμού. Πρώτοι τα γνωρίζουν, επειδή τα βλέπουν και τα βιώνουν, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Ρωτήστε οποιονδήποτε εκπαιδευτικό, γνωστό ή φίλο σας. Θα σας επιβεβαιώσει πως κάθε μέρα συμβαίνουν περιστατικά σχολικού εκφοβισμού. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί που με πολλή έγνοια και αγάπη, πρώτα ακούνε και στη συνέχεια μεριμνούν για εκτόνωση της κατάστασης. Όμως, υπάρχουν και εκπαιδευτικοί και δη διευθύνσεις εκπαιδευτηρίων που, όχι μόνο «δεν φακκούν πενιάν» αλλά και παραχώνουν τέτοια περιστατικά κάτω από το χαλί της λήθης. «Να μη βγει το όνομα του σχολείου». «Να μη μαθευτεί ότι η διεύθυνση δεν επιλαμβάνεται».

Στα σχολεία ενεργούν οι σχολικοί παιδοψυχολόγοι, όσο μπορούν οι άνθρωποι, αφού είναι ελάχιστοι μπροστά στο Έβερεστ των προβλημάτων σχολικού εκφοβισμού, παραβατικότητας, κτλ. Είναι και οι λεγόμενοι «σύμβουλοι καθηγητές» που , κατ’ ανεξήγητον τρόπο, έγιναν… πολυτάλαντοι! Η δουλειά τους είναι να συμβουλεύουν τους μαθητές για τον επαγγελματικό προσανατολισμό τους. Αμ δε! Βαφτίστηκαν ή τους βάφτισαν και ως ειδικούς σε θέματα σχολικού εκφοβισμού, παραβατικότητας, απειθαρχίας, κακής συμπεριφοράς, κτλ., κτλ. Αλλ’ είναι και οι γονείς. Ακούγαμε προψές εκπρόσωπο των Συνδέσμων Γονέων να αποκαλύπτει γεγονότα που συμβαίνουν στα σχολεία μας. Απορούμε, ως πολίτες και ως γονείς: Τώρα ανακάλυψαν τον σχολικό εκφοβισμό; Όχι, βέβαια, απλώς και αυτοί κάνουν τα στραβά μάτια. Τι κάνουν για την αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών; Τέλος, υπάρχει στο υπουργείο Παιδείας μια ομάδα άμεσης παρέμβασης που ενεργεί κατόπιν εορτής.

Δεν υποτιμούμε το έργο κανενός. Είναι η θέση μας, που υπερασπίσαμε πολλές φορές πως, ο σχολικός εκφοβισμός ξεκινά από το σπίτι. Με απλά λόγια: Αν οι γονείς, πρώτοι αυτοί, δεν κτίσουν την προσωπικότητα του παιδιού τους πάνω  σε γερές βάσεις αρχών, αξιών, υψηλής αυτοεικόνας και αυτοπεποίθησης. Αν δεν το γαλουχήσουν με τις αρετές της αγάπης, της ανοχής ακόμα και ειδικά της διαφορετικότητας, της αλληλεγγύης, της κατανόησης, του σεβασμού και της αποδοχής του άλλου και της αξιοπρέπειας, τότε είναι σχεδόν σίγουροι ότι προετοιμάζουν τον επόμενο πρωταγωνιστή σχολικού εκφοβισμού. Πόσοι από τους γονείς μεριμνούν με τον πιο πάνω  τρόπο για τα παιδιά τους; Το παιδί υιοθετεί και υλοποιεί όσα βλέπει, παρατηρεί και ακούει πρώτα στο σπίτι. Στη συνέχεια τα μεταφέρει στο σχολείο και ακολούθως στην κοινωνία.

Ποιος θα μεταβεί και ποιος θα ελέγξει το οικογενειακό περιβάλλον ενός παιδιού που ασκείται και ασκεί σχολικό εκφοβισμό ή έχει παραβατική συμπεριφορά; Ούτε ο παιδοψυχολόγος ούτε, κυρίως, ο σύμβουλος καθηγητής ούτε η διεύθυνση του σχολείου ούτε οι Σύνδεσμοι Γονέων. Εκείνοι που είναι εντεταλμένοι και είναι η πρώτη δουλειά τους, είναι οι κοινωνικοί λειτουργοί. Προκαλούμε ξανά όλες τις εκπαιδευτικές οργανώσεις,  τον υπουργό Παιδείας, τα λαλίστατα και φλυαρούντα κόμματα και τους Συνδέσμους Γονέων: Πού είναι και οι κοινωνικοί λειτουργοί, που σε συνεργασία με τους παιδοψυχολόγους και τους σύμβουλους καθηγητές θα είναι η αιχμή της αντιμετώπισης περιστατικών σχολικού εκφοβισμού; Γιατί καμία εκπαιδευτική οργάνωση, κανένας Σύνδεσμος Γονέων και κανένα κόμμα δεν έθεσαν θέμα πρόσληψης αυξημένου αριθμού ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών στα εκπαιδευτήριά μας;

Αυτή η συλλογική, υποκριτική και φαρισαϊκή ομερτά, που καμώνεται ότι «εγιώ εν τζιαι…» ήξερα για σχολικό εκφοβισμό, πρέπει να δώσει τη θέση της σε συλλογική, επιστημονική ανάσχεση του φαινομένου σε βάθος χρόνου. Αν πράγματι νοιαζόμαστε για τα παιδιά μας. Αλλά να είστε σίγουροι και θα το πούμε ωμά και σταράτα: Σε λίγα 24ωρα ο κουρνιαχτός που έχει σηκωθεί γι’ αυτό το πελώριο ζήτημα θα καταπέσει και όλοι θα πάνε πάρα κάτω. Μέχρι το επόμενο περιστατικό που θα αναζωπυρώσει ξανά τη βολική συλλογική υποκρισία και τις φαρισαϊκές κραυγές δήθεν ανησυχίας…


Top