Απόψεις Σάββας Ιακωβίδης 40 χρόνια αδιέξοδης πολιτικής και ολέθριων υποχωρήσεων

40 χρόνια αδιέξοδης πολιτικής και ολέθριων υποχωρήσεων

Ο Σάββας Ιακωβίδης είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή



Μια πολιτική -και στρατηγική- κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Η πολιτική της ελληνικής πλευράς στο Κυπριακό, από την επομένη της τουρκικής εισβολής, μετρήθηκε, κρίθηκε και ανευρέθη ολέθρια ελλειμματική, πολιτικά ανεπαρκής και στρατηγικά αδιέξοδη. Τώρα, γι' ακόμα μια φορά και μετά από 40 χρόνια ολέθριων μονομερών υποχωρήσεων, η πολιτική ηγεσία αρχίζει να σκέπτεται ξανά για αλλαγή στρατηγικής. Θα ήταν ευτυχής μια τέτοια προοπτική, αν συνέτρεχαν όλοι οι λόγοι επιστημονικής, αναλυτικής προσέγγισης και σε βάθος μελέτης όλων των παραμέτρων και δεδομένων, που συνθέτουν την ουσία του προβλήματος.

Χθες μάθαμε ότι θα συσταθεί Συμβούλιο Γεωστρατηγικών Μελετών, το οποίο θα τροφοδοτήσει με αναλύσεις και προτάσεις τους Εθνοσυμβούλους. Να υποθέσουμε ότι αυτό το Συμβούλιο θα απαρτίζεται από εκπροσώπους των κομμάτων, κατά την πάγια κυπραίικη, κουτοπόνηρη πρακτική να μην αφήνεται κανένας παραπονημένος; Αν έτσι θα είναι τα πράγματα, τότε... ζήτω που καήκαμε και το περιπαίξιμο θα πάει σύννεφο.

Είναι και η άλλη πτυχή, που υποβάλλει ότι και αυτή η προσπάθεια για αλλαγή στρατηγικής θα αποτύχει. Τον Σεπτέμβριο θα αρχίσει η τρίτη φάση των συνομιλιών, δηλ. το «πάρε-δώσε». Λογική απορία: Πώς η πλευρά μας θα πάει σε αυτήν τη φάση των συνομιλιών αν συζητά αλλαγή στρατηγικής στο πρόβλημα; Γι’ αυτό υποψιαζόμαστε ότι θα γίνει κάμποσος… κουνουσμάς, τα κόμματα θα ξαναπούν τα δικά τους και ο Ν. Αναστασιάδης θα κάνει τα δικά του. Ας μην παροράται η αμερικανική παρεμβολή, οι τελευταίες δηλώσεις Μπάιντεν με εμμονή στη διζωνική και το κατ’ ισχυρισμόν μήνυμα ΗΠΑ στον Ερντογάν να συμβάλει τώρα στην επίλυση του Κυπριακού για να μη μείνει έξω του νυμφώνος.

Ναι, αλλά, σε ένα μήνα η Τουρκία οδεύει σε εκλογές για να αναδείξει τον Ερντογάν ως νέο Πρόεδρο. Δύο τινά ενδέχεται να συμβούν. Ή ο Ερντογάν, περιβεβλημενος με τη νέα ισχύ ως Πρόεδρος θα προχωρήσει σε λύση του Κυπριακού, επειδή η έγνοια του είναι το φυσικό αέριο. Ή εξαιτίας σοβαρότατων εσωτερικών και εξωτερικών προβλημάτων -μη ένταξη στην ΕΕ, οικονομία, Συρία, Κούρδοι, ισλαμιστές- τηρήσει ακόμα πιο σκληρή στάση.

Η εφημερίδα αυτή και ο γράφων εδώ και πάρα πολλά χρόνια υποστηρίζουμε ότι η ακολουθούμενη πολιτική στο Κυπριακό είναι αδιέξοδη και καταστροφική. Αν υπήρχε στρατηγική, έστω αμέσως μετά την ανακήρυξη του κατοχικού ψευδοκράτους, ο τότε Πρόεδρος Σπ. Κυπριανού όφειλε να αλλάξει πολιτική. Ουδέν έγινε και το 2014 ακούμε από τον Πρόεδρο και τα κόμματα να εμμένουν σε πολιτική που έχει ξεπεραστεί και κονιορτοποιηθεί από γεγονότα:

Ανακήρυξη του ψευδοκράτους, κατάρρευση του κομμουνισμού, ανάδυση νέων κρατών, χάραξη νέων συνόρων, ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, δραματικές αλλαγές στη Μ. Ανατολή και στον Αραβικό κόσμο, οι Κούρδοι στα πρόθυρα ανακήρυξης κράτους (με την ανοχή και της Τουρκίας!), ανακήρυξη ισλαμικού κράτους, η σύγκρουση Τουρκίας-Ισραήλ, ενδιαφέρον μεγάλων δυνάμεων για τους υδρογονάνθρακες της περιοχής, Ουκρανία, αναζωπύρωση του Ψυχρού Πολέμου, κτλ.

Μέσα σε όλα αυτά τα κοσμογονικά, πώς επιβιώνει η Κύπρος; Ποια είναι η στρατηγική της για λειτουργική λύση και ασφάλεια του κυπριακού Ελληνισμού; Πού θα στηριχθεί; Σε ποιες χώρες και σε ποιες συμμαχίες; Πώς θα εξυπηρετήσει και ποια συμφέροντα που ταυτίζονται με τα δικά μας; Ο Πρόεδρος και η πολιτική ηγεσία είναι σε θέση να κατανοήσουν το μέγεθος των δεδομένων, των εξελίξεων και των γεγονότων; Όχι, βέβαια, γι΄ αυτό και άπειρες φορές εισηγηθήκαμε όπως περιστοιχίζονται από ειδικούς σε όλους τους τομείς. Αντ’ αυτών, περιβάλλονται από έναν κομματικό εσμό, απλώς για να τηρούνται οι ισορροπίες. Και ας κατακρημνίζεται η Κύπρος…


Top