Απόψεις Σάββας Ιακωβίδης Ο αβάσταχτος φαρισαϊσμός όλων για τον χουλιγκανισμό

Ο αβάσταχτος φαρισαϊσμός όλων για τον χουλιγκανισμό

Ο Σάββας Ιακωβίδης είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή



Για τον χουλιγκανισμό ισχύει ό,τι και για την τρομοκρατία: Αν δεν παταχθεί, θα πατάξει τη δημοκρατία και θα εξουθενώσει την κοινωνία. Με αφορμή τη διακοπή του αγώνα ΑΕΛ-ΑΠΟΕΛ, άρχισε πάλι η ίδια αβάσταχτη υποκριτική λιτανεία ολοφυρμών, δήθεν θλίψης και διακηρύξεων από την πολιτεία και τους συναρμόδιους φορείς. Εδώ και χρόνια παριστάμεθα μάρτυρες ενός διπλού φαινομένου. Πρώτον, μια δράκα χούλιγκαν τα κάνουν Γης Μαδιάμ, χωρίς ουσιαστικά λόγο και αιτία.

Η καταστροφή, η βία, η επιθετικότητα, η αγριότητα είναι στο DNA τους. Ποδοσφαιρόφιλοι έχασαν τα μάτια τους. Οι διοικήσεις και τα σωματεία γνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί άθλιοι. Η Αστυνομία γιατί μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να τους συλλάβει και να τους περιορίσει; Δεύτερον, είναι οι επίσημες διακηρύξεις. Μόλις πριν από ακριβώς 20 ημέρες (26/4/2014) ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, με δηλώσεις του, επικαλέστηκε το μοντέλο Θάτσερ για την πάταξη του χουλιγκανισμού.

Ο πρόεδρος της ΚΟΠ, σε δηλώσεις του στο ΣΙΓΜΑ, εξέφρασε αδυναμία να προτείνει λύσεις στο πρόβλημα του χουλιγκανισμού. Οι διοικήσεις των σωματείων εξέδωσαν ανακοινώσεις, με τις οποίες καταδικάζουν τα έκτροπα. Και όλοι υποκριτικά ολοφύρονται ξανά επί του τυμπανιαίου πτώματος του λεγόμενου κυπριακού ποδοσφαίρου. Οι χούλιγκαν είναι δημιούργημα μιας κοινωνίας υπό κατάρρευση. Όταν οι ηγεσίες είναι άθλια παραδείγματα προς αποφυγήν. ‘Όταν οι θεσμοί έχουν εξαρθρωθεί. Όταν οι αξίες, που πρέπει να στηρίζουν τους πολίτες, ποδοπατούνται από εκείνους που οφείλουν να τις προασπίζουν.

Όταν στην οικογένεια τα παιδιά δεν έχουν γονείς-πρότυπα, αλλά γονείς-χούλιγκαν. Όταν προηγείται η ομάδα και όχι η πατρίδα. Όταν ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια, η ανοχή, το ήθος, η ευθύνη, είναι αρετές άγνωστες και στους περισσότερους. Όταν η κατά κεφαλήν καλλιέργεια των σημερινών Κυπρίων είναι λειψή. Όταν απουσιάζει η αγάπη, η συναντίληψη και η φιλοπατρία. Όταν τα πάντα μετριούνται με το χρήμα, τη διαπλοκή, την απάτη, την κλεψιά, τη μίζα και την κατεδάφιση κάθε φραγμού, τότε, ναι, γιατί να μην ανθίσει ο χουλιγκανισμός στα γήπεδα;

Ήδη έχει αναπτυχθεί και εμπεδωθεί ένας άλλος χουλιγκανισμός, πολύ πιο επικίνδυνος: Ο πολιτικός, ο κομματικός, ο οικονομικός, ο τραπεζιτικός, ο σωματειακός, ο παραγοντικός. Και ο ένας και ο άλλος χουλιγκανισμός στηρίζονται σε δύο δεδομένα: Στην αχρησία των νόμων και στην ατιμωρησία. Νόμοι υπάρχουν, για καταστολή του χουλιγκανισμού. Γιατί δεν εφαρμόζονται; Κάποτε κάποιοι χούλιγκαν συλλαμβάνονται.

Και τι παρατηρείται; «Κατηγορούνται γραπτώς (!) και θα κλητευθούν αργότερα…». Δηλαδή μετά από χρόνια και ενώ συνεχίζουν να συμπεριφέρονται ως χούλιγκαν. Οι τελευταίες τουλάχιστον τέσσερις κυβερνήσεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με πράξεις χουλιγκανισμού. Γιατί ουδέν έπραξαν; Διότι το λεγόμενο κυπριακό (;) ποδόσφαιρο είναι εν πολλοίς κομματικό και άλλως πως ποδηγετούμενο και ελεγχόμενο. Με παράβλεψη εγκληματικών παρανομιών σωματείων και διοικήσεων, αφού είναι «δικοί» τους.

Τώρα, ανασύρεται εκ δευτέρου το «μοντέλο Θάτσερ». Πότε θα το δούμε εφαρμοζόμενο; Πριν από αυτό, όμως, η Κυβέρνηση οφείλει να πάρει άλλα, πιο μακράς πνοής μέτρα: Διαπαιδαγώγηση των νέων στο ευ αγωνίζεσθαι, στην αποδοχή της ήττας, στην ανοχή του άλλου, στο χειροκρότημα για τη νίκη, στην ανεκτικότητα, προπάντων στον σεβασμό, στο ήθος, στην πνευματική καλλιέργεια, στην αγάπη για τον αθλητισμό, κτλ.

Αν θέλει, η πολιτεία μπορεί να πατάξει τον χουλιγκανισμό… προχτές! Αν θέλει… Μέχρι σήμερα, καμία κυβέρνηση και κανένα κόμμα και κανένα σωματείο δεν θέλησαν πραγματικά να συντρίψουν αυτό το τέρας. Όλοι βολεύονται. Τώρα που άρχισε να πυροβολεί, ακούγονται ξανά φαρισαϊκοί κρωγμοί και ολοφυρμοί.


Top