Απόψεις Σάββας Ιακωβίδης Η πολιτική μαφία των καφετζήδων-πολιτικών που μας κυβερνούν

Η πολιτική μαφία των καφετζήδων-πολιτικών που μας κυβερνούν

Ο Σάββας Ιακωβίδης είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή



Η στήλη σήμερα φιλοξενεί μιαν εκλεκτή φίλη και αναγνώστρια, τη Βίκυ Χριστοδούλου, που ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες. Παρακολουθεί με πόνο, απογοήτευση και έκδηλη οργή όσα συμβαίνουν στην Κύπρο. Δεν μασά τα λόγια της. Λέγει τα πράγματα με το όνομά τους. Μου γράφει αιχμηρά: «Ο κυπριακός λαός ας μη γελιέται: Κανένας δεν πρόκειται ποτέ να καταδικαστεί στην Κύπρο για πολιτικά, οικονομικά και άλλα εγκλήματα. Η πολιτική μαφία του τόπου έχει μάθει εδώ και καιρό να αλληλεπικαλύπτεται.

Τι είναι το πρώτο που κάνουν οι γόνοι των γνωστών οικογενειών, που παίρνουν τα σκήπτρα στην εκάστοτε καρέκλα; Μα... να πάνε στην Αγγλία ή στην Αμερική να σπουδάσουν νομική. Γιατί; Για να ξέρουν πολύ καλά πώς να καλύπτουν και να καλύπτονται νομικά. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, που κάνουν σοβαρή δουλειά· δυστυχώς, όμως, χάνονται στο πλήθος ή αναγκάζονται να ακολουθούν κόμματα και η αξιόλογη φωνή τους να χάνεται. Η μάζα του κόσμου, που τυφλά και με αφέλεια τροφοδοτεί αυτό το σύστημα εδώ και χρόνια, πληρώνει τη νύφη.

Οποιαδήποτε κριτική θεωρείται προδοσία αντί να λαμβάνεται σαν απαραίτητος δημοκρατικός διάλογος ενώ ο διάλογος εταίρων, που είναι προϋπόθεση σε προοδευτικές κοινωνίες, είναι σχεδόν ανύπαρκτος στα κυπριακά δρώμενα. Τα χάσματα γενεών και κοινωνικών τάξεων βαθαίνουν, ο ρατσισμός, η πορνεία και το σωματεμπόριο ανθούν, ενώ ο ρόλος της γυναίκας ακόμη να αναβαθμιστεί. Η δε εκπαίδευση έμεινε ανεπίδεκτη μαθήσεως και οι νέοι μας μεγαλώνουν μισώντας την ίδια τους τη γλώσσα, χωρίς να γνωρίζουν το ίδιο τους το νησί, χωρίς οράματα, αδιαφορώντας για την κοινωνία που πρώτη τούς απαξιώνει.

Η εγκληματικότητα και ανασφάλεια δεσπόζουν ενώ η κρατική μηχανή παραμένει ανίκανη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. Η μεγάλη στροφή στην αλλαγή άργησε 54 χρόνια, μας προσπέρασε και μας άφησε με μια φουρνιά καφετζήδων-πολιτικών που κυβέρνησαν τον τόπο, σάμπως να είναι καφενείο ή μπακάλικο "του χωρκού".

Είχαμε την ευκαιρία πριν από μια δεκαετία, με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για να αλλάξουμε, να πάρουμε σωστά παραδείγματα και να εξελιχθούμε σε ένα μοντέρνο, κοινωνικό κράτος, κρατώντας και τιμώντας τις παραδόσεις μας και διαφυλάσσοντας με νύχια και με δόντια την προσωπικότητά μας. Τίποτα δεν άλλαξε προς αυτή την κατεύθυνση. Αντ' αυτού, είμαστε μάρτυρες μιας διάβρωσης που φαίνεται να μην έχει λύση.

Δέκα χρόνια μετά, το πρώτο μας μέλημα είναι να διασώσουμε Ρώσους εκατομμυριούχους που άφησαν κάποια "ψιλά" σ΄ εμάς -άσχετα με το πολιτικό τίμημα που πληρώνουμε- για να τσεπώνουν ορισμένοι. Οργανώνουμε συσσίτια και εράνους για συνανθρώπους μας ενώ παράλληλα αυτοί με αξιώματα προβληματίζονται για τον αριθμό της φρουράς τους και την ιπποδύναμη της λιμουζίνας τους. Ποια σοβαρή κυβέρνηση θα μας βγάλει από τον πυθμένα;

Ποια σοβαρή κυβέρνηση θα βεβαιώσει τον κόσμο ότι θα γίνει σωστή διαχείριση του φυσικού πλούτου της Κύπρου; Ποια σοβαρή κυβέρνηση θα καθησυχάσει τον λαό ότι το μέλλον της πατρίδας είναι σε καλά χέρια; Στους διεθνείς κύκλους η καρέκλα της Κύπρου δεν αντιπροσωπεύεται με όραμα και έμπνευση. Αντίθετα, είναι η φωνή συμφερόντων και πολιτικών διαπλοκών - στις φορές που τυχαίνει να μην είναι κενή. Βλέπουμε όλοι να κοντεύει η στιγμή που η Κύπρος θα μείνει και επίσημα μισή, ενώ οι ισορροπίες θα έχουν ήδη χαθεί και ο πολιτικός και δημογραφικός χαρακτήρας του νησιού θα πάρει άλλη όψη. Ας ετοιμαστούμε όλοι για τις αλλαγές που έρχονται και ας ευχηθούμε η επόμενη γενιά να βγάλει καταξιωμένους ανθρώπους, που θα τολμήσουν να φωνάξουν και να βγουν από τα κατεστημένα, στα οποία η δική μας γενιά τούς έχει βάλει.


Top