Απόψεις Σάββας Ιακωβίδης Δυτικοί υποκριτές όλων των λογιών, σκασμός!

Δυτικοί υποκριτές όλων των λογιών, σκασμός!

Ο Σάββας Ιακωβίδης είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή



Φαρισαίοι! Οι δυτικοί κροκόδειλοι ας χύνουν λιγότερα δάκρυα

Μια εισβολή είναι μια εισβολή. Δεν υπάρχει «καλή» ή «κακή» εισβολή. Μια εισβολή εναντίον μιας χώρας παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, την κυριαρχία, την ανεξαρτησία και την ελευθερία της. Μια εισβολή διαταράσσει τις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις, και υπονομεύει τη συνεργασία μεταξύ κρατών και λαών. Μια εισβολή είναι η ακραία άσκηση πολιτικής διά πολεμικών μέσων. Αυτό έκαναν άπειροι εισβολείς στον ρουν της παγκόσμιας ιστορίας. Οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ρωσία, η Τουρκία, εισέβαλαν σε ξένες χώρες. Υποτίθεται ότι μετά τον πολυαίμακτο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα μαθήματα που αντλήθηκαν, οι λαοί και τα κράτη μάζεψαν τα ράκη και τα ερείπιά τους και αποφάσισαν να ζήσουν ειρηνικά. Ευσεβής πόθος... Οι πόλεμοι συνεχίστηκαν στο πλαίσιο, πλέον, αυτού που αποκλήθηκε Ψυχρός Πόλεμος. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είναι έκφραση αυτού του ασταμάτητου πολέμου, όπως η συριακή κρίση, η περίπτωση της Λιβύης, της Αιγύπτου, του Ιράν, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Γιουγκοσλαβίας και, παλαιότερα, της Κορέας, του Βιετνάμ, της Κούβας…

Γι' ακόμα μια φορά, ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν κάνει παιγνίδι στην ευρασιατική σκακιέρα. Ήξερε εκ προοιμίου ότι μπορούσε να το παίξει. Αυτό απαιτούσαν, είπε, τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας και αυτό έκανε. Καταδικαστέα μεν η ενέργειά του, αλλ’ ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Ποιος θα καταδικάσει τον Πούτιν; Οι ΗΠΑ, που εισέβαλαν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, που ενισχύουν τους ισλαμοφασίστες στη Συρία, που τα έκαναν μαντάρα στη Λιβύη; Η Βρετανία, μήπως, η Γαλλία, ή η Γερμανία που συνήργησε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας; Όλες βαρύνονται με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ή μήπως η Τουρκία, που εδώ και 40 χρόνια κατέχει την Κύπρο και διεκδικεί αναιδέστατα θέση στη δημοκρατική Ευρώπη; Το άναρχο διεθνές σύστημα επιτρέπει στον κάθε δυνατό να επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του. Ο Πούτιν αξιοποίησε τη δύναμή του… και τις εμφανείς αδυναμίες της Δύσης. Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους:

Η κρατοκεντρική ΕΕ, χωρίς ενιαία εξωτερική πολιτική, δεν μπορεί να δράσει κατά της Ρωσίας παρά μόνο θεωρητικά. Εξαρτάται από το ρωσικό φυσικό αέριο, ιδιαίτερα η Γερμανία. Οι ΗΠΑ επιχείρησαν, μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, να περικυκλώσουν τη Ρωσία. Θυμηθείτε τους πυραύλους που εγκατέστησαν σε πρώην κομμουνιστικές και νυν μέλη του ΝΑΤΟ χώρες, δήθεν για να αποτρέψουν… ιρανικό πυραυλικό χτύπημα, αλλά στην ουσία στόχευσαν τη Ρωσία. Η υπόθεση της Ουκρανίας, που ξεκίνησε με την «πορτοκαλί» εξέγερση το 2004, σε αυτό στόχευε: Η Δύση να ελέγξει μια χώρα στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, να προκαλέσει ναυτική και άλλη ασφυξία στη Ρωσία. Θυμηθείτε την υπόθεση της Γεωργίας ή ακόμα τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ στον Καύκασο. Όλα αυτά εντάσσονται στο παιγνίδι των μεγάλων δυνάμεων που παίζεται στη μεγάλη ευρασιατική σκακιέρα. Σε αυτήν την περιοχή δρουν έξι μεγάλες δυνάμεις: ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, συγκρούονται δύο πολιτισμοί, ο δυτικός και ο ανατολικός.

Ο Σάμιουελ Χάντινγκτον υποστήριξε ότι επίκειται ή ήδη πραγματοποιείται σύγκρουση πολιτισμών. Αυτή είναι μέρος της ευρύτερης και διαρκούς σύγκρουσης εθνικών και διακρατικών συμφερόντων. Σήμερα, ο Πούτιν αιφνιδίασε μια Δύση που περιορίζεται σε γελοία και ατελέσφορα μέτρα, και προειδοποιήσεις για επιπτώσεις. Διαπρέπει, όμως, και σε απίστευτη υποκρισία. Είναι πραγματικά εξοργιστικό να ακούει κανείς τον Πρόεδρο Ομπάμα, τον Υπουργό Εξωτερικών Κέρι, τον Βρετανό Πρωθυπουργό Κάμερον, τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά ΜΜΕ να ολοφύρονται για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Προπάντων, είναι αφόρητα προκλητικό να διαβάζει κανείς αναλύσεις από ξένες δεξαμενές σκέψης, επιφανείς αναλυτές και αρθρογράφους υπουργούς, οι οποίοι αίφνης θυμήθηκαν το διεθνές δίκαιο, τη Χάρτα του ΟΗΕ, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις ελευθερίες, την ανεξαρτησία και την κυριαρχία που πρέπει να είναι σεβαστά στις διακρατικές σχέσεις.

Όπως π.χ. οι ολοφυρμοί του πρώην Υπουργού Άμυνας της Γερμανίας Καρλ-Τεοντόρ Γκούτενμπεργκ και του επίσης πρώην Υπουργού Άμυνας της Πολωνίας Μπογκντάν Κλιτς που, αφού φλυαρούν για το πώς θα περιπλέξουν το παιγνίδι του Πούτιν, επικαλούνται τις αρχές της κυριαρχίας, της μη παραβίασης των συνόρων και των διεθνών συνθηκών, ως την υποθεμελίωση της διεθνούς τάξης πραγμάτων. Υποκριτές… Φαρισαίοι… Η δική μας πατρίδα, η Κύπρος, κατέχεται από την εισβολική Τουρκία εδώ και 40 χρόνια και δεν επικαλούνται, αυτοί και όλοι οι άλλοι που κλαίνε για την Ουκρανία, τις ίδιες αρχές και για την Κύπρο. Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Για να ξελασπώσουν την Ουκρανία θα της δώσουν 15 δισεκ. Για να γονατίσουν την Κύπρο, την κούρεψαν και την υποδούλωσαν. Έτσι λειτουργούν οι διεθνείς και διακρατικές σχέσεις από κτίσεως κόσμου. Αλλά, τουλάχιστον, οι δυτικοί κροκόδειλοι ας χύνουν λιγότερα δάκρυα. Και ας κατανοήσουν τη σημασία του σκασμού.


Top