Απόψεις Σάββας Ιακωβίδης «Οι θρηνωδίες των προνομιούχων, οι γάτες και οι νοικοκυρές…»

«Οι θρηνωδίες των προνομιούχων, οι γάτες και οι νοικοκυρές…»

Ο Σάββας Ιακωβίδης είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή



Μετά από καιρό, η στήλη παραχωρείται σήμερα στον εκλεκτό φίλο και αναγνώστη Ανδρέα Τ. Λουκά, πρόσφυγα από το Αγριδάκι της κατεχόμενης και μηδέποτε ξεγραμμένης Κερύνειας μας. Πάντα καίριος, καυστικός και παραστατικός, μου γράφει: «Πρόσφατα κείμενά σου, με τα οποία σχολίαζες όσα είπε σε συνέντευξή του στη ''Σ'' ο διευθυντής της ΟΕΒ Μ. Πήλικος, είναι πασίγνωστα εδώ και δεκαετίες. Αλλ’ ενόσω τα πάντα ήσαν ανθηρά, είτε συμπεριφερόμασταν σαν τις γάτες που σκεπάζουν τις βρομιές τους, είτε σαν τις κακές νοικοκυρές, που κρύβουν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Ουδείς έβλεπε, ουδείς ενδιαφερόταν. Γιατί όμως; Ας πω ένα παράδειγμα. Έλαβε συγχρόνως σύνταξη με εμένα, προ εφταετίας, γνωστός μου αστυνομικός κατά τρία χρόνια μικρότερός μου. Εκείνος έκλεισε τα χρόνια υπηρεσίας που προνοούσε ο νόμος και εγώ στα υποχρεωτικά 63, και όταν ήδη είχα καταβάλει στο Τ.Κ.Α. εισφορές επί 43 συναπτά έτη, χώρια από τον χρόνο της θητείας μου στον στρατό και τα μαθητικά μου χρόνια.

»Συναντηθήκαμε σε φιλικό σπίτι με τον αστυνομικό και μεταξύ άλλων είπαμε και τα περί συνταξιοδότησής μας. Εκείνος είχε ακόμα έξι μήνες, εκτός από τη σύνταξη, να λαμβάνει και από τις κοινωνικές ασφαλίσεις και ανεργιακό επίδομα! ''Δηλαδή, πόση είναι η σύνταξή σου;'' τον ρώτησα. ''Χίλιες διακόσιες λίρες τον μήνα, συν το επίδομα από τις κοινωνικές ασφαλίσεις'', μου απάντησε! Κλειδοστόμιασα. Γιατί; Επειδή εγώ, μετά από 43 χρόνια εισφορών, έλαβα 485 ψωρολίρες μόνον! Χωρίς επιδόματα, εφάπαξ και τα τοιαύτα. Εκείνος ο συμπαθής συμπατριώτης μας, απλός αστυνομικός μπήκε στο σώμα και απλός αστυνομικός βγήκε. Επειδή, όπως σχολίασε και ο ίδιος με περισσή αυτογνωσία, δεν ήταν άξιος για τίποτε άλλο! ''Μόνο για απλός αστυνομικός έκαμνα'', μου είπε. Δεν υπονοώ τίποτε για τους αστυνομικούς, προπάντων για εκείνον τον δυστυχή, που οι μηχανές των τηλεοράσεων εστιάστηκαν πάνω του, έξω από κάποια τράπεζα, και ο άνθρωπος ήταν έτοιμος να κλάψει, αφού απέναντί του είχε συμπατριώτες του που έκλαιγαν για το δίκαιό τους, αλλά εκείνον τον έστησαν εκεί, όχι για να προστατέψει όσους είχαν δίκαιο, αλλά τους αδικοπραγούντες, τους προστατευόμενους, όμως, του κράτους.

»Τώρα, θα μου πεις, θυμήθηκα τον αστυνομικό με την αδικαιολόγητη σύνταξη ύστερα από εφτά χρόνια; Γιατί δεν διαμαρτυρήθηκα τότε; Για χίλιους δυο λόγους. Επειδή όλοι σιωπούσαμε, όταν το θέμα αφορούσε κάποιον δικό μας ή γνωστό μας. Επειδή και να διαμαρτυρόμουν, ποιος θα με λάμβανε υπόψη; Επειδή η απάντηση του φίλου μου ήταν ότι αυτά προνοούσε ο νόμος και αυτά πήρε. Επειδή όλοι εκείνοι που αδικούνταν, όπως και εγώ, δεν είχαμε καμιά συντεχνία να φωνάξει για εμάς. Και για άλλα πολλά ''επειδή''. Και σήμερα πάλι τα ίδια. Οι προνομιούχοι και οι άτυχοι. Μπορεί να θρηνωδούν οι προνομιούχοι για τις μηδαμινές, στην πραγματικότητα, περικοπές σε σχέση με το ύψος των αποδοχών που τους γίνονται, αλλά εμένα η γλίσχρα μου σύνταξη κατάντησε η μισή, χώρια από την επιβολή διαφόρων τελών και φόρων -νοσοκομεία, λεωφορεία, άδειες κυκλοφορίας, φόροι ακίνητης ιδιοκτησίας κλπ.- τα οποία μειώνουν ΔΡΑΣΤΙΚΑ και το εισόδημά μου και το βιοτικό μου επίπεδο.

»Εμείς ξέρουμε από στέρηση. Περάσαμε και την προσφυγιά. Γι’ αυτό, εξάλλου, δεν διαμαρτυρόμαστε. Είμαστε μαθημένοι! Αλλ’ οι αμάθητοι, όπως είδα πρόσφατα, έσκυψαν κάτω και έπιασαν πέτρες στα χέρια. Άσχετο αν δεν τις έριξαν. Αλλ’ έστω, και μόνο με τις φωνές χάλασαν τη μανέστρα στον Υπουργό του Αναστασιάδη, τον Χάρη Γεωργιάδη, που κόμπαζε από ξένο σταθμό πως ''ο Κυπριακός Λαός κατανοεί την κατάσταση και γι’ αυτό δεν έκαμε ούτε μια απεργία, ούτε μια διαμαρτυρία, παρόλες τις δυσκολίες που περνά''! Κούνια που τον κούναγε…».


Top