Απόψεις Μάριος Ευθυμιόπουλος Στρατηγική για το Mέλλον της Κύπρου

Στρατηγική για το Mέλλον της Κύπρου

Ειδικεύεται στην Στρατηγική Πολιτική. Είναι επισκέπτης Καθηγητής στο ίδρυμα Harriman, Columbia University, New York και Πρόεδρος του Ερευνητικού Ινστιτούτου Διεθνών Ευρωπαϊκών Ατλαντικών και Στρατηγικών Μελετών, Strategy International



Τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα, διαμορφώνουν το νέο πλαίσιο γεω-στρατηγικών επιλογών. Διαμορφώνονται νέες πολιτικές πραγματικότητες, που λειτουργούν ως κινήσεις πολιτικής ικανότητας και διαπραγμάτευσης. Δημιουργείται η ευκαιρία ελιγμών τακτικής, δια μέσου πολλαπλών πολύ-επίπεδων και πολυδιάστατων επιλογών και αναγνωρίζονται έτσι, νέες συνθήκες συνεργασίας μεταξύ κρατών. Είναι αποτέλεσμα της αρχής της πρόσφατης τριμερούς, όπως αυτή της Κύπρου, Ελλάδος, Αιγύπτου. Μια νέα συνάντηση με το Ισραήλ, αλλά και πιθανώς με άλλες χώρες θα αναμορφώνουν  μια νέα γεω-στρατηγική πολιτική πραγματικότητα.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας δομημένης πολιτικής. Είναι το στοίχημα που κερδίζει η Κύπρος όσο αφορά την αντίδρασή της σε υψηλού επιπέδου πολιτικές και πιθανές κρίσεις, αλλά και διαπραγματεύσεις. Είναι η άμεση κίνηση σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο απέναντι στην  προσπάθεια της Τουρκίας για νέο-οθωμανική τακτική πολιτική, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, αλλά με πολύ φαντασία. Πολλαπλές και πολυδιάστατες μπορεί να είναι επιλογές απέναντι σε μια Τουρκία που επιθυμεί να έχει ισχυρή παρουσία, ενεργειακή διαμεσολάβηση και ενεργό ρόλο στη διεθνή ασφάλεια.

Όταν η νέο-οθωμανική πολιτική της Τουρκίας δεν περιλαμβάνει τους όρους «καλής γειτονίας» και δεν σέβεται, ούτε υπογράφει το «Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης» τότε η αντίδραση της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης Αναστασιάδη είναι ενδεδειγμένη: άμεση και ουσιαστική, πολλαπλών επιλογών εθνικών και Ευρωπαϊκών, όπως και σε διεθνές επίπεδο.

Οι κινήσεις της Τουρκίας είναι πλέον γνωστές, οι προσπάθειες τακτικών ελιγμών επίσης. Είτε αυτό αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο με τις συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου χώρου τους, ή την Αίγυπτο ή το Ισραήλ. Και παρόμοιες συμπεριφορές και με άλλες χώρες.

Με αυτές τις πολιτικές και τα επικοινωνιακά παιχνίδια του «ισχυρού», δεν θα γίνει η Τουρκία ποτέ ενεργειακός κόμβος, χωρίς την συγκατάθεση της Κύπρου, της Ελλάδος και του Ισραήλ. Δεν θα μπορέσει η Τουρκία να αναλάβει την ενεργειακής ασφάλειας της περιοχής στα πλαίσια των διεθνών οργανισμών, στην νότιο-ανατολική Μεσόγειο. Αλλά ούτε της διεθνούς ασφάλειας στην περιοχή, εναντίον της τρομοκρατίας και της ναυτικής προστασίας των περιοχών, χωρίς την συγκατάθεση συμμάχου όπως η Ελλάδα και η Κύπρος αλλά ακόμα και το Ισραήλ. Δεν θα μπορέσει η Τουρκία ποτέ να γίνει διεθνής οικονομία με πόλεις παγκοσμίου εμβέλειας, χωρίς την συνεργασία των γειτόνων της, που σε αντίθεση με άλλα κράτη και πόλεις διεθνούς ισχύος, βρίσκεται ανάμεσα σε πλάκες ιστορικών συγκρούσεων αλλά κυρίως, ιστορικών αλλαγών. Αυτό, θα έπρεπε να ήταν γνωστό όταν επεδίωκε η Τουρκία προγράμματα κοινής Τουριστικής ωφέλειας με φόντο την οικονομική αναδόμηση της χώρας της. 

Πιστεύω πως ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας κ.Νταβούτογλου τα γνωρίζει πολύ καλά. Και θα πρέπει να αλλάξει πλεύση πολιτικής και να επιδιώξει το αυτονόητο.

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε πως δεν έχουμε αναφέρει ακόμα την πολιτική αντίδραση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, η οποία σημειωτέο, προσδοκά οφέλη σημαντικά και επιδιώκει ανανέωση των σχέσεων, με τις ΗΠΑ λόγω και των γεγονότων στην Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Επίσης δεν έχουμε αναφερθεί και στην αντίδραση των ΗΠΑ. Όσο και να γίνονται αναφορές σε ορισμένες περιπτώσεις των θέσεων, φαινομενικά υπέρ της Τουρκίας, οι ΗΠΑ πιστεύεται πως θα αποφασίσουν ουσιαστικά και με την λογική μιας Συμμάχου δύναμης, στην επίλυση και του Μεσανατολικού ζητήματος δια μέσου και της επίλυσης του Κυπριακού ζητήματος. Θα ενισχύσουν το πνεύμα της καλής γειτονίας, αλλά θα αναζητήσουν ισχυρές συμμαχίες για επερχόμενα διεθνούς ασφάλειας γεγονότα. Κάτι το οποίο κάνει την τριμερή και επερχόμενη τριμερή, αλλά και άλλα κράτη της Μεσογείου όπως ακόμα και τον Οργανισμό Μεσογειακού Διαλόγου, όλο και πιο ουσιαστικό και αναγκαίο τόσο στα συμφέροντα της ΕΕ, όσο και της Κύπρου, Ελλάδος, αλλά ακόμα και των ΗΠΑ.  

Η ‘Άγκυρα, θα προσπαθήσει να ωθήσει τις διμερείς σχέσεις με την Ελλάδα, βάζοντας στον πάγο ξανά την Κύπρο, ένα ισότιμο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα επιδιώξει να ενισχύσει την πολιτική της άμεσης επένδυσης και ενίσχυσης διαπολιτισμικής συνεργασίας, έχοντας ωστόσο ως κρυφό χαρτί και ως δικλίδα προστασίας, την πιθανότητα της εμπλοκής εξαγοράς της ΔΕΣΦΑ στην Ελλάδα από την Soccar. Σε επίπεδο διαπολιτισμικό και τουριστικό, πιστεύεται, ότι θα αναφερθεί στα προβλήματα των Τούρκων Τουριστών που χρειάζονται βίζα να έρθουν στην Ελλάδα, αλλά και πιθανώς να εγείρει, ως συνήθως, θέματα που αφορά την Ανατολική Θράκη, κάτι που μας έχει συνηθίσει και στο παρελθόν.

Τα θέματα συζήτησης και τα επερχόμενα γεγονότα συνεπώς, είναι λίγο πολύ αναμενόμενα. Και αυτό χωρίς να συμπεριλάβουμε ακόμα και την ατζέντα συνομιλιών σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής σε διμερές επίπεδο μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, αρχές Δεκεμβρίου. Πρέπει οπωσδήποτε να γίνει σαφές προς την Τουρκία να υπαναχωρήσει και να επανεξετάσει τις αξιώσεις της, ώστε στα πλαίσια αυτά και μόνο να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις.

Τα γεγονότα αυτά θα διαμορφώσουν εκ νέου, κάποιες πολιτικές επιλογές. Που η στρατηγική τους θα είναι στα πλαίσια ουσιαστικής συζήτησης με προοπτική και σημασία για την επόμενη και μεθεπόμενη ημέρα.

Δια μέσου των γεγονότων αυτών, η Κύπρος πλέον μπορεί να διαμορφώσει όπως και αναμένεται να αναβαθμίζει την υπάρχουσα αλλά και νέα γεωστρατηγική της πολιτική αλλά και την βασική της υποδομή.

Θα πρέπει εξίσου, να κοιτάξει μπροστά. Σε μια πολιτική ουσίας, μακράς χρονικής διάρκειας. Που να ορίζει στρατηγικούς ορίζοντες, πολιτικές και καινοτομίες. Πολιτικές με ευφυία που να διακρίνεται για την αμεσότητα και την απλότητα. Πολιτική που να ενισχύει τα πλάνα αναδόμησης των υποδομών της Κύπρου αλλά και να ενισχύει τα πλάνα επενδύσεων σε όλα τα επίπεδα. Γιατί ένα στρατηγικό πλάνο αναμόρφωσης και αναδόμησης της πολιτικής, της εξωτερικής πολιτικής, την πολιτιστική διπλωματία, την πολιτική της ενέργειας, των νέων υποδομών σε αναπτυξιακούς τομείς, αλλά και των υποδομών άμυνας, θα προσδίδει σταθερότητα, άρα και ασφάλεια επενδύσεων που η Κύπρος τόσο αναζητά, όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. 


Top