Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Ο Αναστασιάδης και οι «Ανησυχίες των Ε/κ» (3)

Ο Αναστασιάδης και οι «Ανησυχίες των Ε/κ» (3)

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο



Όσα, λοιπόν, αποτελούν τις πρώτιστες και μέγιστες, πραγματικές «Ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων» (για να παραμείνουμε στον όρο που ο ΠτΔ χρησιμοποιεί χωρίς να προσδιορίσει ο ίδιος το περιεχόμενό του), αποτελούν συνάμα και τον μέγαν φόβο τους για την τεκταινόμενη, στις «διακοινοτικές» συνομιλίες, λύση. Της οποίας οι προδιαγραφές ορίζονται απ’ τις διαδοχικές υποχωρήσεις της «Ε/κ πλευράς». Αρχής γενομένης από την υποταγή στην αξίωση των Κατακτητών για λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας το 1977, με κατάληξη τον Διζωνικό Συνεταιρισμό Δύο Ίσου Καθεστώτος Συνιστώντων Κρατιδίων («πολιτειών») με Ισότιμη Επί Παντός Τουρκική Συγκυριαρχία τής 11ης Φεβρουαρίου 2014.

Πρώτος  μέγιστος φόβος (και ο κυριότερος λόγος απόρριψης της «λύσης Ανάν» στο δημοψήφισμα του 2004 από το 76% του λαού), η διάλυση του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας: Οι Έλληνες Κύπριοι να χάσουν από τα χέρια τους το μόνο διεθνώς αναγνωρισμένο νόμιμο κράτος της Κύπρου, κυβερνώμενο από τους ίδιους, με όρους δημοκρατίας, ως πλειονότητα κατά 82% του πληθυσμού της νήσου. Την κρατική υπόσταση, η οποία απετέλεσε το ασφαλές οχύρωμα των Ε/κ, όσες 10ετίες έχουν απέναντί τους την υπέρτερη στρατιωτική ισχύ και την επεκτατική βουλιμία των Τούρκων Κατακτητών. Η διάλυση της ΚΔ κι η αντικατάστασή της από ένα κρατικό μόρφωμα, όπου τίποτε δεν θα ισχύει και δεν θα μπορεί να αποφασιστεί, εκτός εάν δώσουν την έγκρισή τους οι Τούρκοι, αποτελεί τη μέγιστη απειλή και κίνδυνο, για υποδούλωση ολόκληρης της νήσου στους Τούρκους.

Πρώτη η διαρκής κι αμετάβλητη βεβαιότητα, διαχρονική γνώση ενισχυόμενη κι εντεινόμενη, η οποία θεμελιώνει και συντηρεί τον προαναφερθέντα φόβο, αποτελεί η πασίγνωστη και διακηρυγμένη τουρκική ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, όλων ανεξαιρέτως των διαδοχικών τουρκικών κυβερνήσεων από 1955 - 2015 και όλων των διαδοχικών, έκτοτε, τ/κ ηγεσιών, εναντίον του Ελληνισμού στην Κύπρο. Η αποδεδειγμένη και ομολογημένη βούληση της επεκτατικής και νεο-οθωμανικής πολιτικής της Τουρκίας, για ν’ αποκτήσει τον πλήρη στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου. Μεθοδεύοντας ώστε με τη διζωνική λύση να επιτύχει: Πρώτα τη διάλυση κι αντικατάσταση της «Εκλιπούσας» ΚΔ, με έναν νομιμοποιημένο διά της υπογραφής των Ε/κ «Συνεταιρισμό», που θα ελέγχει η Άγκυρα μέσω των Τ/κ συγκροτημένων σε Ισότιμη και Συγκυρίαρχη Συνιστώσα «Πολιτεία». Ώστε, μετά, να καταστήσει τους Ε/κ, υπόδουλη μειονότητα… υπό αναχώρηση.

Αυτούς τους φόβους των Ε/κ ουδόλως μείωσε, η μέχρι τώρα πολιτική, των κυβερνήσεων Χριστόφια - Αναστασιάδη στις «διακοινοτικές» συνομιλίες. Τους επαύξησαν αμφότεροι. Προπάντων με τα Κοινά Ανακοινωθέντα που ένας μετά των άλλο συνομολόγησαν με τους επικεφαλής της «τ/κ πλευράς», στις συνομιλίες. Ούτε το Κοινό Ανακοινωθέν Χριστόφια - Ταλάτ της 23ης Μαΐου 2008, ούτε το αντίστοιχο Αναστασιάδη - Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου 2014, περιέχουν ελπίδα διάσωσης της ΚΔ ως κράτους δημοκρατικής εξασφάλισης τής κατά 82% ελληνικής πλειονότητας του κυπριακού λαού. Αντίθετα, αμφότερα, αποτελούν τρόπαια της Άγκυρας στην πορεία νομιμοποίηση του συνεταιριστικού ελέγχου ολόκληρης της Κύπρου (μέσω των Τ/κ) από την Τουρκία.

Στις κατά καιρούς δηλώσεις του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επιχειρεί να καθησυχάσει ότι με «σκελετό λύσης» το Κοινό Ανακοινωθέν του με τον Έρογλου της 11.2.2014, θα εξασφαλίσει ένα κράτος ευρωπαϊκό, όπου θα ισχύει το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο. Αλλ’ ούτε στο Κοινό Ανακοινωθέν δεν είχε κατορθώσει να περιλαμβάνονται αυτές οι δύο λέξεις, «Ευρωπαϊκό Κεκτημένο». Μπόρεσε μόνο την γενικολογία «οι αρχές πάνω στις οποίες εδράζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση», γραμμένη όμως μετά από την πρόταξη του σκληρού πυρήνα της λύσης, δηλαδή τις «δύο συνιστώσες πολιτείες με ισότιμο καθεστώς» και «τη διζωνική, δικοινοτική φύση της ομοσπονδίας».

Με τέτοιων προδιαγραφών «συνομιλίες και «σκελετό λύσης», είναι δυνατό να εντοπιστεί κάποιο στοιχείο που να καθησυχάζει τους φόβους των Ε/κ; Υπήρξε η παραμικρή συμμόρφωση της Τουρκίας - ακόμα και ως υπό ένταξη στην Ε.Ε. κράτους - στις «αρχές πάνω στις οποίες εδράζεται η Ε.Ε.» και στις όποιες «κυπρογενείς» υποχρεώσεις της προς την Ε.Ε.; Έχει, έστω και κατ’ ελάχιστον, βελτιωθεί η συμπεριφορά της Τουρκίας έναντι της Κύπρου εκ του λόγου ότι η Άγκυρα δίδει εξετάσεις για να ενταχθεί στην Ε.Ε. και η Κύπρος, ως κράτος μέλος της Ε.Ε., είναι θεσμικά αυτόνομος κριτής της Τουρκίας; Και τι, άραγε, θα μπορούσε να προκύψει, αν -ο μη γένοιτο- τη θέση της ΚΔ εντός της Ε.Ε., την καταλάβει ένα «Κράτος» Διζωνικός Συνεταιρισμός Δύο Ισοτίμων και Επί Παντός Συγκυρίαρχων Συνιστωσών «Πολιτειών», η μία εκ των οποίων θα είναι το όργανο και το όχημα και οι «προελαύνουσες διπλωματικές επιλαρχίες» της Τουρκίας ΚΑΙ στην Ε.Ε.;


Top