Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Ε.Ο.Κ.Α. και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες…

Ε.Ο.Κ.Α. και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες…

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο



Αλλ' ακόμη και στις διάφορες τελετές δημόσιων εορτασμών των 60χρόνων της Ε.Ο.Κ.Α., μπορούσε να διακρίνει κανείς μιαν απέραντη μοναχικότητα: Ο καθένας, έστω κι εν μέσω πλήθους συνεορταζόντων, μόνος με τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Μια εντελώς προσωπική σχέση με την Ε.Ο.Κ.Α.

Από τη μια, γεμάτη θαυμασμό για ό,τι αποτελεί από την 1η Απριλίου 1955 τη μέγιστη συλλογική υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια της αυτογνωσίας του λαού. Κι από την άλλη, ένα απέραντο μαράζι.

Μια πίκρα κι απόγνωση για τη σημερινή κατάντια του ίδιου λαού. Στην προσωπική συνείδηση του καθενός όμως. Χωρίς να βιώνεται από κανέναν ως συλλογική. Χωρίς τη συναίσθηση ότι αποτελεί κάποιου είδους πάνδημη συνείδηση, ικανή να την νιώσουν και να την μοιράζονται οι άνθρωποι, ως μια συνενωτική τού «εμείς» κι όχι του «εγώ», ελπιδοφόρα κι αναβλύζουσα καλύτερο μέλλον, κινητήρια δύναμη. Ο καθένας μόνος, με τη συνείδηση και την Ε.Ο.Κ.Α. του. Βλέποντας με υγρό βλέμμα, ένδον και τριγύρω, τους λιγότερο ή περισσότερο συνυπεύθυνους και συνένοχους της συλλογικής κατάντιας.

Μπορεί να το εντοπίσει κάθε προσεκτικός μελετητής: Στα περισσότερα ενυπόγραφα άρθρα χθες στις εφημερίδες για την Ε.Ο.Κ.Α. Στις χιλιάδες προσωπικές αναρτήσεις, μικρών ή μεγάλων κειμένων, σχολίων, ευχών, θυμών και οργής στο διαδίκτυο, στην επέτειο έναρξης της κυπριακής επανάστασης του 1955 -1959.

- Πρωτος κοινός παρονομαστής: Η ανάγκη προσωπικής του καθενός λογοδοσίας προς την Ε.Ο.Κ.Α. και προς τους θυσιασθέντες για την ελευθερία ήρωες. Αυτή η συνομιλία της ατομικής - σημερινής, του 2015 - συνείδησης, με το άσβεστα απαστράπτον Υπόδειγμα Ανθρώπων, των παλληκαριών του 1955 που έγιναν αρχάγγελοι της λευτεριάς ανεβάζοντας τον πήχη της ποιότητας του ανθρώπου.

- Δεύτερος  κοινός παρονομαστής: Αυτή η επικοινωνία συνείδησης μ’ Εκείνων το παράδειγμα, αυξάνει την ντροπή για τους σημερινούς. Για την κρατούσα αηδιαστική παρακμή και το αποπνικτικό βόρβορο μέσα στο οποίο ασφυκτιεί και πνίγεται η κοινωνία. Σε τέτοιο βαθμό αισθημάτων ενοχής που πλήθη σήμερα θρηνούν ότι «άδικα θυσιάστηκαν οι λεβέντες της Ε.Ο.Κ.Α.»…

Αυτά όμως αποτελούν ένα πρόσφορο έδαφος για την επόμενη καρποφόρα σπορά. Για να φυτρώσει ξανά η συλλογική ελπίδα. Και ν’ ανθίσει η πίστη, του ενός πλάι στον άλλο, για το μέλλον. Να συνενώσει τις μυριάδες προσωπικές συνειδήσεις, σε κοινή μέθεξη για τις αναγκαίες συμπεριφορές, αποφάσεις, πράξεις, δράσεις για την ανόρθωση των γκρεμισμένων αξιών.

Αυτό ακριβώς αναζητείται: Η δύναμη που θα συνενώσει, θα πείσει, θα εμπνεύσει, θα παραδειγματίσει και θα πυρπολήσει, στον νου και στην ψυχή των ανθρώπων, τη βεβαιότητα του κοινού αγώνα, για τη σωτηρία της κοινωνίας και τη διάσωση της πατρίδας.

Κοινού αγώνα στον οποίο το κάθε επιμέρους «εγώ» θα γίνει πανίσχυρο «εμείς», ικανό να παραλάβει επιτέλους υπερήφανα μέσα απ’ τον σημερινό βούρκο την πεσμένη σκυτάλη που κληροδότησε στον λαό η παλλαϊκή Ε.Ο.Κ.Α. Θαρσείν χρη, λοιπόν: Και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες…

 


Top