Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Μνήμες δόξας & τραγωδίας

Μνήμες δόξας & τραγωδίας

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο



 Γ Ι Α ΤΗΝ ύψιστη δόξα μα και την τραγωδία μας χρειάζεται να θυμόμαστε, να μελετούμε και να στοχαζόμαστε κάθε εθνική μας επέτειο: Το Έπος του Σαράντα κι η Εθνική Αντίσταση, μα κι ο Εμφύλιος: Από την 28η Οκτωβρίου 1940 μέχρι την 6η Απριλίου 1941, η οικουμένη παρακολουθούσε το απίστευτο. Τη μικρή Ελλάδα που κατόρθωσε την 1η νίκη επί τού Άξονα τού Φασισμού και Ναζισμού. Από το 1941 μέχρι και το 1944, ο ελλα-δικός μας λαός υπέστη φρικτή, τριπλή, γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή. Εναντίον της, αγωνίστηκε ασυνθηκολόγητα. Θυσιαζόταν και μεγαλουργούσε.

Μέχρι τη νίκη των ελευθέρων λαών. Τη συντριβή του Ναζισμού. Όταν όμως γλυκοχάραξε επιτέλους η λευτεριά, η θυσιασθείσα για τη νίκη Ελλάδα δεν ήταν όρθια ανάμεσα στις νικήτριες για να εισπράξει το μερτικό της. Την καταντήσαμε να εισπράξει έναν Εμφύλιο Πόλεμο. Χειρότερων καταστροφών και πολύ διαρκέστερων επιπτώσεων, απ’ ό,τι η κατοχή. Φροντίσαμε γι’ αυτό οι Έλληνες. Με την πανάρχαια τραγική, αυτοκαταστροφική μας ΕΜΦΥΛΙΑ ΠΑΝΟΥΚΛΑ: Εκείνο το «μήνιν άειδε θεά Πηληϊάδεω Αχιλήος ουλομένην», πρώτο κι εναρκτήριο στην Ιλιάδα του Ομήρου, κολλημένο αιώνες σαν βδέλλα στο DNA μας, ώς το φρικτό ραδιοφωνικό «ο Μακάριος είναι ήδη νεκρός», της αποφράδος 15ης Ιουλίου 1974!

Μ Ν Η Σ Θ Η Τ Ω : Όταν το Έθνος ηγέρθη με τα καριοφίλια το 1821, για Ελευθερία ή Θάνατο, προτού καλά-καλά λευτερώσουμε τον Μωριά και τη Ρούμελη, καταντήσαμε οι Έλληνες ν’ αλληλοσφαχτούμε πάλι σ’ Εμφυλίους: Ελλαδίτσα παραπληγική, με τρεις «Προστάτιδες» και ξένο βασιλιά. Κι όταν, μετά από ένα σχεδόν αιώνα, η Ελλάς, ισχυρή και με διπλάσια τα εδάφη της απ’ τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, μπορούσε να διεκδικήσει, με τις μεραρχίες της, ότι η νίκη στον Α΄ Παγκ. Πόλεμο το 1918 θα ξημέρωνε και την ελευθερία στην Αν. Θράκη, την Κωνσταντινούπολη, τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο, φροντίσαμε και πάλι οι Έλληνες έναν ακόμα Εθνικό Διχασμό. Πρώτα διχοτομήσαμε την Ελλάδα σε κράτος της Θεσσαλονίκης και κράτος των Αθηνών. Και το 1922 καταστρέψαμε φρικτά τη Μικρασιατική μας υπόσταση. Στην Κύπρο, το τραγικό 1974, δικές μας κάννες στράφηκαν εμφύλιες εναντίον δικών μας αδελφών. Και καμιά δεν ήταν ικανή στο Πέντε Μίλι στις 05.00 το πρωί του Σαββάτου 20ή Ιουλίου 1974 για ν’ ανακόψει την αποβίβαση του Αττίλα…

Γ Ι Α Τ Ι ΑΡΑΓΕ; Βρήκαμε μήπως κάποια επαρκέστερη απάντηση από εκείνη που έδωσε ο Θουκυδίδης στο Γ-82 της Ξυγγραφής του; «Πάντων δ’ αυτών αίτιον αρχή η διά πλεονεξίαν και φιλοτιμίαν, εκ δ’ αυτών και ες το φιλονικείν καθισταμένων το πρόθυμον» («Αιτία όλων αυτών ήτο η δίψα της εξουσίας, την οποία γεννά η πλεονεξία και η φιλαρχία [αρχομανία], και το φατριαστικόν πνεύμα, το οποίον εκτρέφουν τα δύο αυτά πάθη, εις όσους περιπέσουν άπαξ εις φατριαστικάς [κομματικάς] έριδας», ως μετέφρασε ο Ελ. Βενιζέλος. Πόσο κατορθώνουμε ν’ απαλλαγούμε οριστικά απ’ αυτά, σήμερα;
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ
Πόσα, άραγε, επετειακά προγράμματα, ιστορικού περιεχομένου εκπομπές, ταινίες, ντοκιμαντέρ κι άλλα παρόμοια ετοίμασαν οι επί 24ώρου εκπέμπουσες τηλεοράσεις μας για την 28η Οκτωβρίου 1940; Πόσοι τηλεθεατές έμαθαν ότι εκείνη τη μέρα βγήκαν απ’ τα μπαούλα οι απαγορευμένες απ’ την αγγλοκρατία, από το 1931, γαλανόλευκες σημαίες μας και πλημμύρισαν την Κύπρο; Κι ότι, οκτώ χιλιάδες απ’ τους μετέπειτα πατεράδες και παππούδες μας, νεαροί τότε, έσπευσαν και γράφτηκαν εθελοντές στον 1ο κατάλογο της Αρχιεπισκοπής, με Τοποτηρητή τον Λεόντιο, για να καταταγούν στον μαχόμενο στην Πίνδο Ελληνικό Στρατό;
Λάζ. Α. Μαύρος


Top