Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Πατριωτικού Ρεαλισμού (2)

Πατριωτικού Ρεαλισμού (2)

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο



Πρώτο αλλ'όχι πρώτιστο: Μεθόδευση οριστικού διαζυγίου από την 39χρονη πολιτική των ψευδαισθήσεων και της αυταπάτης περί των «διακοινοτικών συνομιλιών» και «αμοιβαίως αποδεκτής λύσης», απαιτεί, λοιπόν, ο φιλόπατρις ή όπως αλλιώς εκφέρεται εσχάτως, Πατριωτικός Ρεαλισμός. Συνοδευόμενη από την, πειστική διεθνώς, απόκρουση των περί λύσεως δόλιων ρητορειών και πειστικότερη αποκάλυψη, καταγγελία κι αποκήρυξη τής ομολογημένης και από τους ΙΔΙΟΥΣ τους Τούρκους κατακτητές, εγγράφως απ’ τον Νταβούτογλου διακηρυγμένης, επεκτατικής τους πολιτικής σε βάρος της Κύπρου.

Πρώτιστο: Η διάσωση, «με νύχια και με δόντια», της κυβερνωμένης απ’ τους Έλληνες, Κυπριακής Δημοκρατίας. Και, πάση θυσία, υπέρτατη προτεραιότητα η ενδυνάμωση όλων των συντελεστών ισχύος του Ελληνισμού. Αμφοτέρων των κρατών: Και του κυπριακού και του ελλα-δικού μας:
(α) Της ανάπτυξης της οικονομίας. (β) Της κοινωνικής δικαιοσύνης και συνοχής. (γ) Της ανάπτυξης δημοκρατικού - κατά της Κομματοκρατίας - πολιτεύματος των πολιτών. (δ) Της ανάπτυξης της ένοπλης ισχύος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. (ε) Της διπλωματικής επιδεξιότητας. (ζ) Των αποτελεσματικότερων συμμαχιών. (η) Με φρόνημα Νικηφόρων Μυαλών και συνείδηση έμπρακτης ανιδιοτελούς συμμετοχής σε Νέα Πανεθνική Επανάσταση σοφίας, ικανοτήτων, ευψυχίας και ακούραστων προσπαθειών, πάντων και πασών για όλα αυτά.

Απαραίτητο προαπαιτούμενο και του πρώτου και του πρώτιστου και μέχρι του όποιου πιθανού έσχατου: Ο σχεδιασμός κι η εκπόνηση συγκεκριμένης, βραχυπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης, κοινής Εθνικής Στρατηγικής Αθηνών και Λευκωσίας. Με τα καταλληλότερα κι αποτελεσματικότερα, γι’ αυτόν τον σκοπό, διακρατικά όργανα και θεσμούς. Και για τον Σχεδιασμό και για την Υλοποίησή του…

Ποιο άλλο, άραγε, περιεχόμενο μπορεί να προσδώσει κανείς στην υπέρ των συμφερόντων της πατρίδος, ρεαλιστική ανάγνωση της αθλίας κατάπτωσης στην οποία κατήντησε ο Ελληνισμός, Ελλάδος και Κύπρου, και ποια άλλη μπορεί να είναι η κατεύθυνση του πατριωτικού καθήκοντος κατεπείγουσας αντιμετώπισής της για την πανεθνική ανόρθωση;

Ζωτικότερης, όμως, σημασίας ερώτημα είναι: Ποιες, άραγε, πολιτικές δυνάμεις και ποιες ηγεσίες έχουν τα προσόντα και τη βούληση για τον εντελώς συγκεκριμένο Πατριωτικό Ρεαλισμό; Την απάντηση θα πρέπει να δώσουν οι ίδιοι οι πολίτες. Συνειδητοποιώντας, επιτέλους, ότι θα πρέπει εδώ και τώρα να πάψουμε πλέον να ‘μαστε «δυστυχισμένος λαός, καλός κι ηγαπημένος, πάντοτ’ ευκολοπίστευτος και πάντα προδομένος», όπως ματαίως μας προσκαλούσε από την εθνική ημών Επανάσταση του Εικοσιένα ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός…

ΕΡΩΤΗΣΗ
Όταν ο γ.γρ. του ΑΚΕΛ κ. Ά. Κυπριανού εκαπάρτιζεν (1η σελ. της «Χαραυγής», Πέμπτη, 21.11.13) ότι «και οι ΗΠΑ [του πρώην, θυμάστε, «Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού»] υπολογίζουν στο ΑΚΕΛ για επίτευξη λύσης… ώστε να μπορέσει ΚΑΙ η Τουρκία να εμπλακεί στις συζητήσεις για την αξιοποίηση του Φυσικού Αερίου» [της ΑΟΖ της ΚΔ], εννοούσε, άραγε, όσα ο Αμερικανός πρέσβης είπε τη Δευτέρα, 25 τρ., περί της «σωτηρίας της οικονομίας» σε συνδυασμό με την «επανένωση του νησιού» και τον «δίκαιο μοιρασμού των φυσικών πόρων, με τη λύση»; Και, άρα, καθίσταται, άραγε, νόμιμος πλέον συνομιλητής για τον «δίκαιο διαμοιρασμό» ΚΑΙ η Τουρκία;


Top