Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Ρηματική απαίτηση αλλαγής πολιτικής

Ρηματική απαίτηση αλλαγής πολιτικής

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο



Ρ Η Μ Α Τ Ι Κ Η διακοίνωση οφείλει να βρει τρόπους να πέμψει ολόκληρος ο Ελληνισμός επειγόντως. Όχι μόνο προς τα υπουργεία των κ.κ. Βαγγέλη και Κασουλίδη, όχι μόνο στο μέγαρο Μαξίμου των Αθηνών και στο Προεδρικό της Λευκωσίας, αλλά και στα κοινοβούλια αμφοτέρων των κρατών και στις ηγεσίες των κομμάτων Ελλάδος και Κύπρου. Ρηματική διακοίνωση που να λέει ότι:

ΠΡΩΤΟΝ: Η μέχρι τούδε πολιτική αμφοτέρων των κρατών στο Κυπριακό με τις 37χρονες διαδικασίες των «διακοινοτικών» συνομιλιών και η πολιτική Κατευνασμού τής ανυποχώρητα επεκτατικής Τουρκίας, με την αθεράπευτη ψευδαίσθηση 40 χρόνων ότι, θα μπορούσε να βρεθεί εκ συμφώνου με την Άγκυρα ένας «έντιμος συμβιβασμός», «αμοιβαία επωφελής λύση» και «win-win situation» διευθέτηση, όχι μόνο δεν είχε ποτέ κάποιο θετικό αποτέλεσμα, αλλά έβλαψε και βλάπτει σε επικίνδυνο βαθμό τα εθνικά συμφέροντα και της Κύπρου και της Ελλάδος.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Κατέστη ήδη από πολλού ολοφάνερη και είναι πλέον κατεπείγουσα η ανάγκη (α) εγκατάλειψης αυτής της πολιτικής και (β) ο από κοινού, Αθηνών και Λευκωσίας, θαρραλέος σχεδιασμός Κοινής Εθνικής Στρατηγικής, ενδυνάμωσης της ισχύος αμφοτέρων των κρατών, για την αποφασιστική και αποτελεσματική απόκρουση της εναντίον του Ελληνισμού τουρκικής στρατηγικής και τακτικής.

Ρ Η Μ Α Τ Ι Κ Η διακοίνωση, η οποία να υπενθυμίζει ότι, πίσω από τις επίπλαστες μάσκες και τους δημαγωγικούς όρκους δεκαετιών, περί «αγαστών και αδελφικών και ως κόρη οφθαλμού διασφαλιζομένων» σχέσεων Κύπρου - Ελλάδος, δεν μπορεί πλέον να αποκρύβεται ο κατά μόνας - πλειστάκις - και ο από κοινού - ως κοινός παρονομαστής - ραγιαδισμός Αθηνών και Λευκωσίας.

Δ Ι Ο Τ Ι ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ πια, περίτρανα και… ευρωπαϊκότατα ότι: Αυτός ο ραγιαδισμός είναι ο πρωταίτιος. όλων των κακών μας. Αυτός εξέθρεψε κι εκτρέφει την απροκάλυπτη πλέον βουλιμία, «με ύφος χιλίων πασάδων», των νέο-οθωμανικών επιδιώξεων της Άγκυρας. Και μάλιστα στο «γήπεδο» της ΕΕ, όπου δύο εκ των 28 κρατών μελών, η Ελλάς και η Κύπρος, διαθέτουν, εκάστη, το πλεονέκτημα του θεσμικά αυτόνομου κριτή της υποχρεωμένης να δίνει έμπρακτες εξετάσεις για την ένταξή της, Τουρκίας. Και όπου ο ραγιαδισμός των διζωνικών υποχωρήσεων στα Κοινά Ανακοινωθέντα «Δύο Ίσου Καθεστώτος Συνιστώντων Κρατών», με τις Χιαστί Διαδικασίες και τους εναγκαλισμούς με τον Νταβούτογλου, επέτρεψαν στους Τούρκους να αλωνίζουν ασυγκράτητοι για την… κηδεία κιόλας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και τον τουρκικό, Πρωτογενή ενταφιασμό και του ευρωπαϊκού κεκτημένου και των «αρχών πάνω στις οποίες βασίζεται η ΕΕ».

Ω Σ ΚΟΡΗ οφθαλμού θα πρέπει να προστατευθεί, προπάντων, η κοινή δυνατότητα και υποχρέωση των Ελλήνων - Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς - να απαιτήσουν, να μεθοδεύσουν και να επιτύχουν την αλλαγή της πολιτικής Αθηνών και Λευκωσίας.


ΕΡΩΤΗΣΗ
Εφόσον το ανέκαθεν «σκεπτικό» ήταν, «είτε θα επιτύχουμε μια αμοιβαία αποδεκτή δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση, είτε θα μπορέσουμε να εκθέσουμε διεθνώς την Τουρκία ως υπαίτια της αποτυχίας», δύνανται άραγε οι νουνεχείς στην κυβέρνηση και στις ηγεσίες των κομμάτων να εντοπίσουν στο 105σέλιδο τουρκικό έγγραφο της 23ης Ιουνίου προς την ΕΕ και να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά, τα πειστικά ΤΕΚΜΗΡΙΑ για το δεύτερο «είτε»;


Top