Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Η Τριάδα της ήττας & η βιασμένη μήτρα

Η Τριάδα της ήττας & η βιασμένη μήτρα

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο


Σ Τ Η Ν  ΑΙΘΟΥΣΑ συνεδριάσεων της Παλαιάς Βουλής (1875-1935) της μητέρας Ελλάδας στην Αθήνα, το προαύλιο της οποίας κοσμεί το άγαλμα του έφιππου Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και τις βιτρίνες των διαδρόμων της συλλογές από τα Καριοφίλια τυφέκια της Επανάστασης του 1821, προσκλήθηκε την Πέμπτη να ομιλήσει και ο υπογράφων αυτή τη στήλη, μαζί με τον συνάδελφο Κώστα Βενιζέλο. Την εκδήλωση οργάνωσαν η Σ.Α.Κ. (Συμπαράσταση Αγώνα Κύπρου) και η Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.
 
(Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο), ο πρόεδρος της οποίας, ο Βαγγέλης Κουρής, ήταν και ο συντονιστής της συζήτησης. Κεντρικό θέμα της εισήγησης του γράφοντος ήταν (α) η Πρωταίτια Τριάδα των Αντιλήψεων Ήττας, (β) η βιασθείσα «μήτρα» που κυοφορεί τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και (γ) το Πρώτιστο καθήκον ανατροπής αμφοτέρων. Μέρος της εισήγησης στην Παλαιά Βουλή και τα ακόλουθα:
 
Α Π Ο  ΤΟ 1974 μέχρι σήμερα, στην επί του Κυπριακού πολιτική ημών των Ελλήνων κυριαρχεί μια Τριάδα Αντιλήψεων Ήττας:
 
(1) «Είμαστε οι ηττημένοι και πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα».
(2) «Είμαστε οι αδύναμοι κι ανίκανοι ν’ ανατρέψουμε την υπέρτερη ισχύ της Τουρκίας».
(3) Και, ως εκ τούτων, «πρέπει να συμβιβαστούμε με τις τουρκικές απαιτήσεις».
 
- ΑΥΤΗ η Τριάδα, μετά την ήττα του προδομένου πολέμου του 1974 - την τουρκική εισβολή και την κατοχή του 37% των εδαφών της Κύπρου - είναι και η μήτρα η οποία κυοφορεί ως αναμενόμενο τέκνο της τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, την οποία απαίτησαν από τους ηττημένους οι νικητές Τούρκοι Κατακτητές. Και, η ίδια μήτρα, την εγκυμονεί έκτοτε επί 43 χρόνια. Με επαπειλούμενη κατά διαστήματα την τερατογένεσή της.
 
Σ Υ Ν Α Δ Ε Ι , επ’ αυτού, μια απεχθής, φρικτή και αποκρουστική, αλλά παραστατική αντιστοίχιση. Επειδή ακριβώς αναφέρεται στη μήτρα εντός της οποίας κυοφορήθηκε και συνεχίζει να κυοφορείται η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.
 
- ΑΠΟ 20ή Ιουλίου έως 16η Αυγούστου 1974 ο τουρκικός Αττίλας εισέβαλε, προήλασε και κατέκτησε το 37% του κυπριακού εδάφους, ατιμάζοντας τον Ελληνισμό. Γνωστό είναι και το φρικτότερο: Ότι στις σκλαβωμένες περιοχές της Κύπρου εκατοντάδες ανυπεράσπιστες γυναίκες, σκλάβες αίφνης των ενόπλων δυνάμεων του τουρκικού κράτους, υπέστησαν αποτρόπαιους βιασμούς από τους πιο βάρβαρους εκ των ανδρών του τουρκικού στρατού εισβολής.
 
- ΗΤΑΝ τόσο φρικιαστικά μεγάλο το απεχθές πρόβλημα απ’ τις εγκυμοσύνες των βιασμών, ώστε ο τότε προεδρεύων της καθημαγμένης Κύπρου Γλαύκος Κληρίδης, τον Οκτώβριο 1974, μέσω τού εν Κύπρω εκπροσώπου του διεθνούς Ερυθρού Σταυρού κ. Ζουγκέρ, ζήτησε και τη συνδρομή των νοσοκομείων των βρετανικών βάσεων στο Ακρωτήρι για τις αναγκαίες εκτρώσεις. (Βρετανικά έγγραφα στη σελίδα 174 του βιβλίου «Αιματηρή αλήθεια - Bloody truth» Λευκωσία 2009)…
 
Τ Ο  ΑΛΛΟ, όμως, προϊόν του αποτρόπαιου βιασμού του 1974, η έκτοτε κυοφορούμενη στη βιασθείσα μήτρα του Ελληνισμού, απεχθής Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, όχι μόνο δεν εισήχθη για έκτρωση, αλλά και βρήκε προτού καν τεχθεί και πρόθυμους, παρ’ ημίν κηδεμόνες. Εμφορούμενους πλήρως από την «Τριάδα Αντιλήψεων Ήττας», του «είμαστε οι ηττημένοι, είμαστε οι αδύναμοι και πρέπει να συμβιβαστούμε»…
 
Χ Ρ Η Σ Ι Μ Η  ΙΣΩΣ είναι, γι’ αυτά, και η υπενθύμιση των εξίσου φρικτών στίχων του αείμνηστου ποιητή μας Παντελή Μηχανικού, στην «Κατάθεσή» του, του έτους 1975. Ο τίτλος του ποιήματος ήταν τρία μόνο γράμματα: «Ίτε». Προφανώς από μία και ουδεμία άλλη πηγή: Από το «Ίτε παίδες Ελλήνων, ελευθερούτε πατρίδα, νυν υπέρ πάντων αγών», της τραγωδίας «Πέρσαι» του Αισχύλου, για τη νικηφόρα καταναυμάχηση του στόλου του Ξέρξη εισβολέα, τον Σεπτέμβριο του 480π.Χ., στη Σαλαμίνα του Σαρωνικού μας.
 
- ΤΟ «Ίτε» του 1975, εμφανώς εκ προθέσεως ανάστροφο, στους στίχους του Παντελή Μηχανικού, έγραφε τα εξής:
«Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τραβήξανε το σουγιά τους. / Απαθώς
τότε. / Κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο. / Τέτοιοι ρουφιάνοι / δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε.»…
 
Πρόκειται για την πραγματικά άθλια, μα αληθινή ψηφίδα στιγματισμού της συλλογικής μας αυτογνωσίας. (Συνέχεια στο αυριανό «ΕΙΡΗΣΘΩ»).
 

Top