Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Τριάκοντα αργύρια Προδότης & Πόρνη

Τριάκοντα αργύρια Προδότης & Πόρνη

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο



Πενήντα και πλέον αναφορές, στην προδοσία που διέπραξε, φιλαργυρίας ένεκεν, σε βάρος του Ιησού, ο εκ των 12 μαθητής Ιούδας, εντοπίζονται στις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας. Αρχής γενομένης από τη Μεγ. Δευτέρα και το «εις προδοσίαν εκίνησαν τον Ιούδα», μέχρι το «δεύρο δη, μιαρέ, φονευτά μαθητά και τον τρόπον της κακίας σου δείξον μοι, δι’ όν γέγονας προδότης του Χριστού», της Μεγ. Παρασκευής.
 

Εντυπωσιάζει όμως ιδιαίτερα ο στιγματισμός του προδότη, σε ευθεία σύγκριση με την πόρνη, η οποία εξυμνείται, στο «δίπολο» Πόρνη - Προδότης, της Μεγ. Τρίτης. Με κορυφαίο, υπέρ της πόρνης -υπέρ της μεταμέλειάς της κατ’ ακρίβειαν- το τροπάριο της Κασσιανής μοναχής του 9ου αιώνα: «Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή», που εκλιπαρούσε, «αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους, τίς εξιχνιάσει ψυχοσώστα Σωτήρ μου;»

- Η πόρνη εν κλαυθμώ ανεβόα, «δέξαι με μετανοούσαν και σώσον»…

- Ο προδότης , μαθητής αχάριστος, λόγω φιλαργυρίας, την χάριν που έπνεε απεμπολών, δολίως εμελέτησεν, έναντι τριάκοντα αργυρίων την διά φιλήματος παράδοσιν: «Τί μοι θέλετε δούναι, καγώ παραδώσω υμίν εις το σταυρώσαι αυτόν;»

Ε ξόχως παραστατική η επιλογή των δύο πόλων:
(α) Η μεν, από την πιο κατάπτυστη, την τελευταία κοινωνική υποστάθμη, της βδελυρής αισχρότητας. Από το βόρβορο, «δάκρυα προχέουσα και οδυρομένη», εξιλεώνεται. Κι έκτοτε ως παράδειγμα προβάλλεται.

(β) Ο δε, από την τιμητικότατη θέση του επίλεκτου, ενός εκ των 12, με την προδοσία καταπίπτει στο βόρβορο της αιώνιας διαπόμπευσης.
Τον στηλιτεύει σωρηδόν η υμνογραφία της Μεγ. Πέμπτης: «Τυφλούται τω πάθει της φιλαργυρίας», «ο δε παράνομος Ιούδας ουκ ηβουλήθη συνιέναι». Τον θυμάται με αηδία ο υμνωδός και στα Εγκώμια της Μεγ. Παρασκευής: «μωρέ και τυφλέ πανολεθρότατε άσπονδε, τρισάθλιε, παράφρονα, πώς χρυσώ απεμπολείς τον φωταυγή;»…

Π έντε αιώνες πριν από τον Ιούδα, αισχρότερος ανά τους αιώνες αναδείχθηκε ο Εφιάλτης ο Μαλιεύς. Μετά από την τριήμερη νικηφόρα άμυνα των Ελλήνων στις Θερμοπύλες, μ’ επικεφαλής τον Λεωνίδα της Σπάρτης, 480 π.Χρ., πήγε το ανδράποδο αυτοπροσώπως στον Ξέρξη, πρόδωσε τους υπερασπιστές της πατρίδας κι οδήγησε από την Ανοπαία Ατραπό τις περσικές ορδές του Υδάρνη στα νώτα των Θερμοπύλαρχων. «Μέγα τι παρά βασιλέος δοκέων οίσεσθαι», καθώς έγραψε ο Ηρόδοτος το «κερδαλεώτερον» αντίτιμο της προδοσίας που ο Εφιάλτης εισέπραξε…

Στην ιστορία των Ελλήνων, στην ιστορία της χριστιανικής οικουμένης, στη συνείδηση των ανθρώπων, ουδεμία πόρνη έμεινε ποτέ κατάπτυστη. Ο Εφιάλτης όμως κι ο Ιούδας έμειναν, αμφότεροι, συνώνυμα του πλέον βεβορβορωμένου βορβόρου…

ΕΡΩΤΗΣΗ
Θα ήταν χρήσιμο, άραγε, να υπενθυμιστεί προς τους σταδιοδρομούντες στην πολιτική απατεωνιά, αίφνης ευλαβούμενους -δήθεν- το Παράδειγμα του Νέλσον Μαντέλα ότι, για να υπάρξει η Συμφιλίωση στη Ν.Αφρική υπήρξε ΠΡΩΤΑ η ήττα, η κατάρρευση κι η διάλυση του Ρατσιστικού Καθεστώτος και ΟΧΙ η μετ’ αυτού Διζωνική συνθηκολόγηση; Όπως, άλλωστε, για να φιλέψουν οι Γάλλοι κι άλλοι λαοί με τους Γερμανούς, ΕΠΡΕΠΕ πρώτα να ηττηθεί και να διαλυθεί το Ναζιστικό καθεστώς;


Top