Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Τη συνειδητή Σκυτάλη Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Τη συνειδητή Σκυτάλη Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο


Aυτού του συνειδητού Σκυταλοδρόμου των θυσιών για τη λευτεριά, 17χρονου το 1955 αντάρτη της ΕΟΚΑ έως μόλις 19χρονου τα μεσάνυκτα της 13ης προς 14η Μαρτίου 1957 που τον απαγχόνισαν οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες, Ευαγόρα Μιλτιάδου Παλληκαρίδη, η μεγαλύτερη διάκριση απ’ όλους τους άλλους θυσιασθέντες Σκυταλοδρόμους, ήταν ο εκπληκτικής πυκνότητας, ακρίβειας και ποιότητας ποιητικός του λόγος. Η γραφή του. Τα χειρόγραφα ποιήματά του: Η πλήρης και πεντακάθαρα διαφανέστατη, χωρίς την παραμικρή ασάφεια, εξήγηση της συνειδητής, αταλάντευτης, ενθουσιώδους, προσωπικής, αυτοπροαιρέτως, ανάληψης του καθήκοντος, στη Σκυταλοδρομία Θυσιών, κατά τον ένοπλο αγώνα μας για την απελευθέρωση από τον αγγλικό ζυγό και την Ένωση με την Ελλάδα.
 
Κάθε χειρόγραφό του, κάθε στίχος του, ήταν η Δέσμευσή του. Και, συνάμα, η εκ των προτέρων έτοιμη κι ολοκληρωμένη Τελική Λογοδοσία του. Προς εαυτόν και προς όλους. Για την Ανηφοριά που επέλεξε να σκαρφαλώσει για να βρει τα Σκαλοπάτια που παν’ στη Λευτεριά. Τελειόφοιτος 17 χρονών, εγκαταλείπει στα μισά, 5 Δεκέμβρη του 1955, το Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου, για να ενταχθεί στο ένοπλο αντάρτικο της ΕΟΚΑ. Εκείνη τη μέρα αφήνει χειρόγραφη προς τους συμμαθητές του κι επίσης ταχυδρομεί προς την ξενιτεμένη αγαπημένη του, την πλήρη Εξήγηση - Δέσμευση - Λογοδοσία του: Το «Εγερτήριον Σάλπισμά» του. Με τους κορυφαίους στίχους του, «Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια, που παν’ στη Λευτεριά».
 
Δέκα μέρες αργότερα, ένοπλος στα λημέρια της ΕΟΚΑ, γράφει δύο ποιήματα, για τον θυσιασθέντα 15η Δεκ. 1955 ήρωα Χαράλαμπο Μούσκο: Στίχοι ορμητικής παραλαβής της Σκυτάλης. Ξανά: 21η Σεπτεμβρίου 1956, ημέρα του Τριπλού Απαγχονισμού των ηρώων Στέλιου Μαυρομμάτη, Ανδρέα Παναγίδη, Μιχάλη Κουτσόφτα. Ο πρώτος ήταν και ξάδελφός του. Στιχουργεί πόσο δυνατά και συνειδητά κρατάει τη Σκυτάλη σε 19 στίχους για το «Τελευταίο Τρίο του Απαγχονισμού». Και ταχυδρομεί 22.9.1956 στην αγαπημένη του στη Νότιο Αφρική: «Ελπίζω να τον συναντήσω [τον απαγχονισθέντα εξάδελφό του] σύντομα»!
 
Τέσσερεις ώρες πριν τον κρεμάσουν, «ώρα 7.30 μ.μ.», απ’ το κελί μελλοθανάτων, πλάι στην Αγχόνη, γράφει στην αδελφή του, τους ύστατους στίχους και την Τελευταία Επιθυμία του: Ποιο όνομα να δώσουν στο κοριτσάκι που δεν πρόλαβε ο ίδιος να βαφτίσει: «Τ’ όνομα που θα της δώσης θέλω να είναι πεντασύλλαβο, και να θυμίζη εκείνην για την οποία ήρθα ώς εδώ. Να θυμίζη εκείνην για την οποία έγραψε ο ποιητής Σολωμός το πιο όμορφο τραγούδι του. ΕΚΕΙΝΗΝ, την οποίαν κάθε άνθρωπος επιθυμεί πιο πολύ απ’ όλα».
 
Με κεφαλαία γράμματα για ΕΚΕΙΝΗΝ, το κεφάλαιο που κληροδότησε ως Σκυτάλη: Για τους επόμενους αυτοπροαιρέτως Συνειδητούς Σκυταλοδρόμους. Λίγο πριν τον θάψουν οι Εγγλέζοι δήμιοι στο ίδιο Μνήμα που είχαν θάψει δέκα μέρες νωρίτερα, 4.3.1957, τον πυρίκαυστο του Μαχαιρά, Γρηγόρη Αυξεντίου, πρώτο στην είσοδο των Εννέα Φυλακισμένων Μνημάτων των Δεκατριών Αρχαγγέλων της Λευτεριάς Αθανάτων της ΕΟΚΑ.
 

Top