Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Κυπριακό, ΔηΣυ - ΑΚΕΛ και… Ελένη Θεοχάρους

Κυπριακό, ΔηΣυ - ΑΚΕΛ και… Ελένη Θεοχάρους

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο



Δ Ι Τ Τ Ω Σ εξυπηρέτησαν την Τουρκία Κατακτητή, οι λεγόμενες «διακοινοτικές» συνομιλίες. Αφ’ ενός ως διαδικασία και δη η μόνη, για την «επίλυση» του Κυπριακού. Αφ’ ετέρου ως περιεχόμενο, όπου οι ελληνικές υποχωρήσεις προσεγγίζουν και διαδοχικώς υποτάσσονται στις τουρκικές απαιτήσεις. Αυτή είναι η κύρια, και πρωτεύουσας σημασίας, διαχρονική αποτίμηση των «διακοινοτικών» συνομιλιών στη διάρκεια των 41 ετών της συνεχιζόμενης τουρκικής στρατιωτικής κατοχής των βόρειων εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και στο κεφάλαιο των πεπραγμένων και στο κεφάλαιο της απραξίας. Από το 1977, που ξεκίνησαν με τις «Τέσσερεις Κατευθυντήριες Γραμμές» Μακαρίου - Ντενκτάς, μέχρι τη συμφωνία Τουρκικής Συγκυριαρχίας Εφ’ Όλης της Κύπρου τών Αναστασιάδη - Έρογλου, που διαπραγματεύονται για να υλοποιήσουν οι Αναστασιάδης - Ακιντζί.

Μ Ε Γ Α ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ της ελληνικής πλειονότητας της Κύπρου είναι ότι στη 41ετία, πέτυχε να μην υπογράψει ακόμη τη λύση που εξ αρχής κι αταλάντευτα, μ’ επιμονή και υπομονή, μεθοδεύει κι απαιτεί ανυποχώρητα η Τουρκία. Μέγα ελληνικό επίτευγμα αποτελεί η μέχρι τούδε διάσωση και συνέχιση ύπαρξης της κρατικής υπόστασης της ΚΔ, μόνου διεθνώς αναγνωρισμένου νόμιμου κράτους στην Κύπρο, κυβερνώμενου από την ελληνική πλειονότητα του 82%. Αυτής της ΚΔ, την οποία θα καθιστούσαν εκλιπούσα παραδίδοντάς την στην Τουρκική Συγκυριαρχία, τα διαδοχικά σχέδια λύσης των Γ.Γ. του ΟΗΕ, Βάλντχαϊμ, Κουεγιάρ, Γκάλι μ’ αποκορύφωμα το Σχέδιο Ανάν, το οποίο απέρριψε, ιδιοχείρως κι αυτοπροσώπως στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, η κατά 76% πλειοψηφία των Ελλήνων.

Μ Ε Γ Α ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ των Τούρκων Κατακτητών στο ίδιο 41χρονο διάστημα είναι ότι η διαδικασία των «διακοινοτικών» συνομιλιών τούς επέτρεψε, ανενόχλητοι κι ατιμώρητοι, να επιτύχουν την εθνοκάθαρση στα ελληνικά εδάφη των σκλαβωμένων περιοχών της Κύπρου, να εμπεδώσουν το παράνομο κατοχικό τους καθεστώς, τις εξουσίες και τους θεσμούς του, να το καταστήσουν μόνο αποδεκτό συνομιλητή στις «διακοινοτικές» και με διεθνείς πλέον επαφές. Μέχρι του σημείου των «ισότιμων» επισκέψεων, σχεδόν κάθε ξένου υπουργού Εξωτερικών, ή αντιπροέδρου των ΗΠΑ ή προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που επισκέπτεται την Κύπρο.

Μ Ε Γ Α Λ Υ Τ Ε Ρ Ο επίτευγμα των Τούρκων Κατακτητών αποτελεί το ότι, το μοναδικό περιεχόμενο τής υπό διαπραγμάτευση λύσης, αποδεκτό πλέον απ’ τους διαδοχικούς Έλληνες συνομιλητές τους, προέδρους της ΚΔ και τα «μεγαλύτερα» εισέτι κόμματα ΔηΣυ & ΑΚΕΛ, είναι μόνο η τουρκική απαίτηση για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, όπως αυτή συν τω χρόνω μορφοποιήθηκε σε μια Επί Παντός Τουρκική Συγκυριαρχία.

Γ Ε Γ Ο Ν Ο Σ είναι, αποδεδειγμένο εμπράκτως, στη διάρκεια της 41ετίας, ότι: Οι Τούρκοι, δηλαδή η Άγκυρα και τα εκάστοτε όργανά της, Τ/κ ηγέτες του κατοχικού της καθεστώτος, μεθοδικά κι απαρέγκλιτα, υλοποιούν σταθερά μια ήδη προσχεδιασμένη και συγκεκριμένη κι ανάλλακτη από το 1956 (Νιχάτ Ερίμ και Γραφείο Ειδικού Πολέμου) τουρκική ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ στην Κύπρο, με στρατηγικό προγεφύρωμα κι όργανό της την τ/κ μειονότητα, ενισχυμένη ήδη από τον υπέρτερο αριθμό των Τούρκων εποίκων. Στρατηγική, η οποία, είχε κι έχει τις σαφέστατες απαιτήσεις της σε κάθε επιμέρους «πτυχή» και «κεφάλαιο» τού υπό διαπραγμάτευση Κυπριακού. Με υποδειγματική επιμονή κι υπομονή: Από Ραούφ Ντενκτάς έως και Μουσταφά Ακιντζί.

Α Π Ε Ν Α Ν Τ Ι στην αναλλοίωτη τουρκική στρατηγική, γεγονός εξ ίσου αποδεδειγμένο εμπράκτως, είναι η απουσία, η μη ύπαρξη οιασδήποτε ελληνικής ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ των εκάστοτε κυπριακών κυβερνήσεων και τής «η Κύπρος είναι μακριά» Αθήνας. Αντί στρατηγικής, είχαμε την «πολιτική στα κουτουρού», «με την λογική του ημερομίσθιου», την «πολιτική που στύλλον - στύλλον άνεση» και «θωρούμεν τζιαι κάμνουμεν», η οποία φυσιολογικά οδήγησε, με την αλληλουχία των διαδοχικών ελληνικών υποχωρήσεων, στην ΥΠΟΤΑΓΗ των Ελλήνων «διακοινοτικών» διαπραγματευτών, στις μόνιμες διαχρονικώς απαιτήσεις της τουρκικής στρατηγικής.

Κ Υ Ρ Ι Ο Ι ΥΠΑΙΤΙΟΙ, αλλ’ όχι μόνοι, αυτής της διαχρονικής ελληνικής μειονεξίας, ήσαν και είναι οι διαδοχικές ηγεσίες των ΔηΣυ & ΑΚΕΛ. Το γεγονός ότι η μεταξύ τους «ιδεολογική» κι «εμφύλια» αντιπαράθεση αρχομανίας - εξουσιολαγνείας, δεν τους επέτρεψε να σχηματίσουν, ίσαμε τώρα, μια κυβέρνηση ΔηΣυ-ΑΚΕΛ, αλλά τους υποχρέωνε εκατέρωθεν να προσεταιρίζονται, έκαστος εκάστοτε, τους «ενδιάμεσους» του ΔηΚο & ΕΔΕΚ, είναι ίσως και ένας από τους λόγους για το μέγα ελληνικό επίτευγμα διάσωσης της κρατικής υπόστασης της ΚΔ. Σημαντικότερος λόγος είναι ότι αμφοτέρων των κομμάτων η πλειοψηφία των ψηφοφόρων, υπήρξε Απορριπτική, όπως κατέδειξε και το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 για το Σχέδιο Ανάν.

Μ Ε Σ Α Σ’ ΑΥΤΟ το πλαίσιο αντίληψης των πραγμάτων, θετική φαίνεται η απόφαση της πρώτης σε ψήφους Ευρωβουλευτίνας του ΔηΣυ Ελένης Θεοχάρους, ν’ αποκηρύξει την ηγεσία του κόμματος, να φύγει από τον ΔηΣυ και ν’ αναζητήσει ένα αντιΔηΣυ-ΑΚΕΛ κίνημα…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ


Top