Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Ξανά για τη δόξα και τις τραγωδίες μας…

Ξανά για τη δόξα και τις τραγωδίες μας…

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο


Καθήκον πάντα να το υπενθυμίζουμε. Για την ύψιστη δόξα μας, μα και τις τραγωδίες μας: Το Έπος του Σαράντα κι η Εθνική Αντίσταση, μα κι ο Εμφύλιος: Από την 28ην Οκτωβρίου 1940 μέχρι την 6ην Απρίλιου 1941, η οικουμένη παρακολουθούσε το απίστευτο. Τη μικρή Ελλάδα που κατόρθωσε την 1η νίκη επί του Άξονα του Φασισμού και Ναζισμού. Από το 1941 μέχρι και το 1944, ο ελλα-δικός μας λαός υπέστη φρικτή, τριπλή, γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή. Εναντίον της αγωνίστηκε ασυνθηκολόγητα. Θυσιαζόταν και μεγαλουργούσε.
 
Μέχρι τη νίκη των ελευθέρων λαών. Τη συντριβή του Ναζισμού. Όταν όμως γλυκοχάραξε επιτέλους η λευτεριά, η θυσιασθείσα για τη νίκη Ελλάδα δεν ήταν όρθια ανάμεσα στις νικήτριες για να εισπράξει το μερτικό της. Την καταντήσαμε να εισπράξει έναν φρικτόν Εμφύλιο Πόλεμο. Χειρότερων καταστροφών και πολύ διαρκέστερων επιπτώσεων, απ’ ό,τι η κατοχή. Φροντίσαμε γι’ αυτό οι Έλληνες. Με την πανάρχαια τραγική μας αυτοκαταστροφική «πανούκλα». Εκείνο το «μήνιν άειδε θεά Πηληϊάδεω Αχιλήος ουλομένην», πρώτο κι εναρκτήριο στην Ιλιάδα, κολλημένο σαν βδέλλα στο DNA μας ανά τους αιώνας!
 
Να ξαναθυμηθούμε όταν το έθνος ηγέρθη με τα καριοφίλια το 1821, για Ελευθερία ή Θάνατο, προτού καλά-καλά λευτερώσουμε τον Μωριά και τη Ρούμελη, καταντήσαμε οι Έλληνες ν’ αλληλοσφαχτούμε πάλι σε Εμφυλίους. Ελλαδίτσα παραπληγική με τρεις «Προστάτιδες» και ξένο βασιλιά. Κι όταν, μετά από έναν σχεδόν αιώνα, η Ελλάς ισχυρή και με διπλάσια τα εδάφη της από τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, μπορούσε με τις μεραρχίες της να διεκδικήσει ότι η νίκη στον Α΄ Παγκ. Πόλεμο το 1918 θα ξημέρωνε και την ελευθερία στην Αν. Θράκη, την Κων/πολη, τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο, φροντίσαμε και πάλι οι Έλληνες έναν ακόμα Εθνικό Διχασμό.
Πρώτα διχοτομήσαμε την Ελλάδα σε κράτος της Θεσσαλονίκης και κράτος των Αθηνών. Και το 1922 καταστρέψαμε τη Μικρασιατική μας υπόσταση. Στην Κύπρο, το τραγικό 1974, δικές μας κάννες στράφηκαν εμφύλιες εναντίον δικών μας αδελφών. Και καμιά δεν ήταν ικανή στο Πέντε Μίλι, στις 05.00 το πρωί του Σαββάτου, 20ή Ιουλίου 1974, για ν’ ανακόψει την αποβίβαση του Αττίλα.
 
Γιατί άραγε; Βρήκαμε μήπως κάποια επαρκέστερη απάντηση από εκείνην που έδωσε ο παππούλης μας ο Θουκυδίδης στο Γ-82 της Ξυγγραφής του; «Πάντων δ’ αυτών αίτιον αρχή η διά πλεονεξίαν και φιλοτιμίαν, εκ δ’ αυτών και ες το φιλονικείν καθισταμένων το πρόθυμον» («Αιτία όλων αυτών ήτο η δίψα της εξουσίας, την οποία γεννά η πλεονεξία και η φιλαρχία [αρχομανία], και το φατριαστικόν πνεύμα, το οποίον εκτρέφουν τα δύο αυτά πάθη, εις όσους περιπέσουν άπαξ εις φατριαστικάς [κομματικάς] έριδας», ως μετέφρασε ο Ελ. Βενιζέλος. Πόσο κατορθώνουμε ν’ απαλλαγούμε οριστικά απ’ αυτά, σήμερα;
 
Μετά το πρεπούμενο εύγε στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας του ελλα-δικού μας κράτους κ. Π. Καμμένο, για την 1η στην ιστορία συμμετοχή στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης των Αναπήρων Πολεμιστών της Εθνικής Φρουράς 1974, να ερωτήσουμε άραγε αν για τον «άξονα» (άκου «άξονα»!!!) Θράκη - Αιγαίο - Κύπρος θα ξαναδούμε ποτέ υλοποιούμενο το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και τις ΤΑΜΣ «Τοξότης - Νικηφόρος» με τα F-16 και τον στόλο μας στην Κύπρο;
 

Top