Απόψεις Λάζαρος Μαύρος 41 χρόνων Αδιέξοδο (2)

41 χρόνων Αδιέξοδο (2)

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο



Γράψαμε χθες ότι από την Καταστροφή του 1974 έως σήμερα, οι Τούρκοι μάς παίζουν Διζωνικώς μονότερμα. Και ότι, η όποια παραγωγή πολιτικής των ηγεσιών μας, επί 41 χρόνια, περιοριζόταν στην ενδο-ελληνική αντιπαράθεση τής Ενδοτικής και της Απορριπτικής στάσης απέναντι στο εκάστοτε προϊόν των «διακοινοτικών» συνομιλιών, το οποίο παραγόταν και καθοριζόταν, έκτοτε και τώρα, (α) από τις σταθερά άτεγκτες Διζωνικές ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ αφ’ ενός και (β) τις ελληνικές υποχωρήσεις απ’ την άλλη, όπως (γ) το μορφοποιούσε ο εκάστοτε Γ.Γρ. του ΟΗΕ. Χωρίς να είχε υπάρξει ποτέ συγκεκριμένο, συνολικό Σχέδιο ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ για το είδος και το περιεχόμενο της επιδιωκόμενης λύσης.

Απόδειξη αυτού του ισχυρισμού αποτελεί η πανεθνική των Ελλήνων, δι’ αμφοτέρων των κρατών μας (του ελλα-δικού μας και του κυπριακού μας) προσπάθεια κι επίτευξη τής ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, από τον καιρό που ονομαζόταν ακόμη ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα). Από την εποχή της «μεγάλης μάχης» για να πεισθεί ο τότε απρόθυμος ΠτΔ Γ. Βασιλείου (1988-1993) να υποβάλει στην ΕΟΚ την Αίτηση Ένταξης τής ΚΔ. Ο κεντρικός στόχος της μεγάλης εκείνης προσπάθειας ήταν διττός:

Πρώτα από όλα  τα ισχύοντα στην ΕΟΚ (ΕΕ) ως ευρωπαϊκό κεκτημένο, ως ευρωπαϊκό δίκαιο, ως ευρωπαϊκό πολίτευμα δημοκρατίας κι ευρωπαϊκή προστασία των ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των νομίμων κατοίκων της Κύπρου, πλειονοτήτων και μειονοτήτων, Ελλήνων, Τούρκων, Αρμενίων, Μαρωνιτών, Λατίνων κοκ, θα μπορούσαν να ανατρέψουν τον αντιευρωπαϊκό, άδικο, αντιδημοκρατικό, ανελεύθερο, ρατσιστικό, ανθελληνικό και διχοτομικό (εδάφους, λαού και κράτους) σκληρό πυρήνα της τουρκικής απαίτησης για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.

Εντασσόμενη στην ΕΕ η ΚΔ θα αποκτούσε σαφές κι αποτελεσματικό διπλωματικό - διεθνοπολιτικό πλεονέκτημα, έναντι της Τουρκίας, υπόλογης για την παράνομη στρατιωτική κατοχή των βόρειων εδαφών τής ΚΔ. Και για τα συνεχιζόμενα σε βάρος τής Κύπρου εγκλήματα πολέμου (Αγνοουμένων, εθνοκάθαρσης κι εποικισμού) από μέρους του τουρκικού κράτους, διαρκώς αιτούμενου και του λόγου του την ένταξη στην ΕΕ.

Αλλά όμως, οι ηγεσίες μας, κυβερνήσεις και κομματικές ηγεσίες, από τότε (επί Βασιλείου) έως σήμερα (επί Αναστασιάδη), 1988 - 2015, επί 27 συναπτά έτη, αποδείχθηκαν απρόθυμες κι ανίκανες, ομόγνωμες να εκπονήσουν και να καταθέσουν διεθνώς και στις «διακοινοτικές» συνομιλίες, ένα συνολικό Σχέδιο Ευρωπαϊκής Λύσης, με τις ελληνικές απαιτήσεις. Αντ’ αυτού παρέμειναν υποταγμένες στις Διζωνικές Απαιτήσεις των Τούρκων. Γιατί, όμως; Αύριο η συνέχεια.

ΕΡΩΤΗΣΗ

Μετά από τέσσερεις μήνες διαπραγματεύσεων του κ. Αναστασιάδη και του… καλότατου κ. Ακιντζί, που μαζί πίνουν καφέδες και ζιβανίες, μαζί θέατρα, γεύματα και δείπνα, μαζί και στις εκθέσεις αντικειμένων τού αειμνήστου Κληρίδη, με Ιθάκες κι όρκους κοινών οραμάτων, πώς και δεν βρέθηκε στη χθεσινή τους συνάντηση έστω και ένα, έστω και το ελάχιστο «αντίδωρο» της τουρκικής πλευράς, ώστε να ανακοινωθεί, χάριν της «περίτεχνης παντρειάς ψυχολογίας & επικοινωνίας», με την οποία η Εξουσία φλομώνει τους εθελο-εξαπατώμενους πολίτες; Ούτε… σπιθαμή εδάφους, ούτ’ ένας μεχμετζίκ, έστω για το «στραβώνω και πουλώ»;


Top