Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Η αποφράδα 15η Ιουλίου, τα ερείπια κι η σκυτάλη…

Η αποφράδα 15η Ιουλίου, τα ερείπια κι η σκυτάλη…

Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο


Εκείνης της  αποφράδας για τον Ελληνισμό 15ης Ιουλίου 1974 τις φρικτές συνέπειες, δεν κατόρθωσαν, 41 τώρα χρόνια, ν’ ανατρέψουν και ν’ αποτινάξουν, μαζί συστρατευόμενα τα δύο μας κράτη, ελλαδικό και κυπριακό. Παρ’ ότι θα έπρεπε - κι έτσι βεβαίωναν από τότε οι εκάστοτε κυβερνώντες - ν’ αποτελούσε το πρώτιστο καθήκον και τον αταλάντευτο σκοπό. Αντί όμως για τη στρατηγική τής ανατροπής του δυσμενούς συσχετισμού ισχύος και της αποτίναξης της τουρκικής κατοχής, για την απελευθέρωση των σκλαβωμένων εδαφών της Κύπρου, οι ηγεσίες Αθηνών και Λευκωσίας, σύρθηκαν, επί τέσσερεις δεκαετίες, σε ατέρμονες διαδικασίες συνθηκολόγησης: Αποδοχής και νομιμοποίησης των συνεπειών και των προϊόντων του Δίδυμου Κακουργήματος της 15ης και 20ής Ιουλίου 1974, του Χουντικού Πραξικοπήματος και της Τουρκικής Εισβολής, ονόματι Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.
 
Εκείνες οι υποσχέσεις και οι όρκοι, επάνω απ’ τα νιόσκαφτα τότε μνήματα των ηρωικών Νεκρών της πατρίδας, έμειναν ανεκπλήρωτες. Του έθνους οι ηγέτες, μόνο στα λόγια δημαγωγούσαν ψηφοσυλλέκτες, με τους αγωνιστικούς στίχους: «πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες, οδηγοί της ελπίδας οι πρώτοι Νεκροί - απάντηση θα πάρουν, ενότητα κι αγώνα, για να ‘βρουν ανάπαυση οι πρώτοι Νεκροί». Αντί γι’ αγώνες ενδυνάμωσης των δύο κρατών κι αντί για σχεδιασμό στρατηγικής της απελευθέρωσης, η πρωταίτια ανέκαθεν κομματοκρατία επέβαλε τη φαυλοκρατία της. Παρήγαγε την κλεπτοκρατία. Κι οδήγησε, Ελλάδα και Κύπρο, στη χρεοκοπία.
 
Ναυγισμένοι ξανά σε απίστευτες καταβόθρες. Με δύο κράτη ετοιμόρροπα ερείπια. Και τριγύρω, καραδοκούσες, ύαινες, γύπες και σκυλόψαρα. Μοναδικό μας σωσίβιο κι ελπίδα η πιθανότητα να ξαναστήσουμε αποφασισμένο το συλλογικό μας «εμείς». Του βαρύτατα λαβωμένου απ’ τα «εγώ» μας, Ομφάλιού μας Λώρου. Τούτη τη φορά, όμως, με προληπτικά φάρμακα προστασίας, έναντι της καρκινογόνου κομματοκρατίας. Μ’ εκείνη τη σκυτάλη που μας εμπιστεύτηκαν οι ηρωικοί Νεκροί μας του 1974. Ως χρέος και καθήκον απέναντι στα παιδιά μας. Την οποία, όμως, δεν φανήκαμε άξιοι, πρόθυμοι και ικανοί να σηκώσουμε. Παρά μόνο τη χλευάζαμε. Ανοήτως πελατειακοί της φαυλότητας. Τη σκυτάλη της διαχρονικής σοφίας για τη σωτηρία του έθνους: «Κάθε σπίτι και κάστρο, κάθε πατριώτης και στρατιώτης» κι όλοι μαζί συνειδητοί κι ευσυνείδητοι πολίτες - οπλίτες, του συλλογικού «εμείς» της δημοκρατίας και της προκοπής. Της δημοκρατίας των πολιτών κι όχι των κομματαρχών και της προκοπής του συνόλου της κοινωνίας κι όχι των ταμείων της φαυλοκρατίας…
 
Ερώτηση
 
Τι περιεχομένου τραγωδία θα έγραφε άραγε το 2015 ο Ευριπίδης, βλέποντας τους μακρινούς του απογόνους να σέρνονται εκλιπαρούντες την άδεια του Τούρκου Κατακτητή για ν’ ανεβάσουν στη σκλαβωμένη Σαλαμίνα του («ες γην εναλίαν Κύπρον, ου μ’ εθέσπισεν οικείν Απόλλων, όνομα νησιώτικον Σαλαμίνα θέμενον της εκεί χάριν πάτρας», όπως ο ίδιος έγραφε), τον Ιππόλυτό του;
Λάζ.Α.Μαύρος 
 

Top