Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Οι συντηρητικοί υπουργοί και οι εξαφανισμένοι ακαδημαϊκοί

Οι συντηρητικοί υπουργοί και οι εξαφανισμένοι ακαδημαϊκοί

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.



Η Κυβέρνηση έχει διαλύσει κάθε όνειρο των νέων και προχωρεί στην πλήρη εξουθένωσή τους.

Όταν το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο όφειλε εκ της θέσεώς του να είναι εμπνευστής του αγωνιστικού φρονήματος των νέων, να συμπαραστέκεται στους αγώνες τους και να δίνει μάχες για να στηριχθούν οι νέοι, έρχεται και καταγγέλλει τους μαθητές επειδή κατέρχονται σε αντιμνημονιακές διαμαρτυρίες, ζητεί την τιμωρία όσων μετέχουν σε κινητοποιήσεις, ή επιβάλλει περικοπές στη φοιτητική χορηγία, δυσχεραίνοντας τη μόρφωση των νέων, τότε η Κυβέρνηση, αλλά και ο τόπος γενικότερα έχουν χάσει τους νέους.

Και έχουν στερήσει την ελπίδα από την αυριανή ελπίδα του τόπου.

Ο τόπος δεν έχει ανάγκη συντηρητικών υπουργών, οι οποίοι ενεργούν ως εντολοδόχοι της Τρόικας. Έχει ανάγκη υπουργών οι οποίοι θα στήσουν πόδι σε κάθε προσπάθεια να καμφθούν οι νέοι, να αποστερηθούν δικαιωμάτων και να λειτουργήσουν ως υποτακτικοί και πειθήνια όργανα μνημονιακών εντολών. Αν δεν έχουν το ανάστημα να διαδραματίσουν αυτόν τον ρόλο, χρησιμότερο είναι, και για τους ιδίους και για τη νεολαία, να αποσυρθούν από τους υπουργικούς θώκους και να δηλώσουν αδυναμία να εφαρμόσουν εντολές ξένων κέντρων.

Αυτή η Κυβέρνηση βαρύνεται με πολλά εις βάρος των νέων της Κύπρου. Τους έχει σπρώξει στην ανεργία, τους έχει ωθήσει στη μετανάστευση, έχει δημιουργήσει τη γενιά των 500 και 800 ευρώ, τους αποστέρησε υλική βοήθεια, δημιούργησε τροφίμους των μαθητικών συσσιτίων, τους υποχρέωσε να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους. Δεν έπραξε τίποτε να τους βοηθήσει και, αντίθετα, διέλυσε κάθε όνειρο και φιλοδοξία τους.
Είναι βαρύ το τίμημα, αλλά βαρύτερη είναι η ευθύνη της Κυβέρνησης. Μέσα στη δίνη της μνημονιακής εποχής, η προτεραιότητά της έπρεπε να ήταν η προστασία των νέων και η εξαίρεσή τους από τα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα. Έχασε τους νέους, χάνει και ο τόπος την προοπτική καλύτερων ημερών.

Θλιβερότερη είναι, ακόμη, η στάση των ακαδημαϊκών. Αυτοί οι οποίοι έπρεπε πρώτοι να συμπαρασταθούν στους νέους, να αγωνιστούν μαζί τους για την επικράτηση των δικαίων τους, έχουν εξαφανιστεί. Αν εξαιρέσουμε το φωτεινό παράδειγμα των ακαδημαϊκών του ΤΕΠΑΚ, οι οποίοι ύψωσαν φωνή διαμαρτυρίας κατά του διωγμού των νέων και τη στέρηση των δικαιωμάτων τους από την Κυβέρνηση, κανένας άλλος ακαδημαϊκός δεν άρθρωσε λόγο και δεν βρέθηκε δίπλα στους φοιτητές, στους μαθητές, στους νέους γενικά. Οι ακαδημαϊκοί συνήθως συμπορεύονται σε αγώνες με τους νέους. Στην Κύπρο, απέχουν επιδεικτικά. Όταν όμως πρόκειται να κληθούν να τοποθετηθούν επί των σκληρών μέτρων λιτότητας, κάποιοι από τους ακαδημαϊκούς αναδεικνύονται οι ενθερμότεροι υποστηρικτές τους.

Η νεολαία έχει χαθεί για τον τόπο. Αφέθη χωρίς όραμα, χωρίς καθοδήγηση, χωρίς συμπαράσταση, να αναζητεί ελπίδα από το πουθενά. Έχει ως μόνη διέξοδο τη μετανάστευση. Βιώνει τις συνέπειες μίας συντηρητικής κοινωνίας, μέσα στην οποία ο καθένας μόνος πρέπει να βιώνει το δράμα του, εντός ενός συστήματος κομματικής και ανθρώπινης εκμετάλλευσης. Οι νέοι έχουν εξουθενωθεί και πνευματικά και οικονομικά.
Κάποτε θα κληθούν να δώσουν λόγο όσοι στέρησαν τον τόπο από την ελπίδα και την προοπτική. Και να καταβάλουν το τίμημα για όσα ανεπίτρεπτα πράττουν.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Ικετεύουμε αντί να μας ικετεύουν

Είναι τραγικό αυτό που παρατηρείται. Να ικετεύουμε ξένες εταιρείες να μείνουν εδώ και να αξιοποιήσουν και προς δικό τους όφελος τον πλούτο της χώρας, αντί οι ξένες εταιρείες να συναγωνίζονται ποια θα καταλάβει μία θέση στην προτίμηση αξιοποίησης του φυσικού αερίου. Αντί να μας παρακαλούν, τους παρακαλούμε...


Top