Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Συντεχνίες προσδεδεμένες σε κομματικά άρματα

Συντεχνίες προσδεδεμένες σε κομματικά άρματα

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.


Δύο χρόνια παρακολουθούν χωρίς αντίδραση την προδιαγεγραμμένη πορεία θανάτου των Κ. Αερογραμμών και σε καμία κινητοποίηση δεν προχώρησαν
 
Εδώ και δύο χρόνια η Κυβέρνηση ακολουθούσε προδιαγεγραμμένη πολιτική κλεισίματος του εθνικού μεταφορέα. Ήταν φανερό, ακόμη και στον πιο άσχετο πολίτη -πόσω μάλλον στις συντεχνίες ΣΕΚ και ΠΕΟ και στις παραφυάδες τους- αλλά και στο υπόλοιπο συντεχνιακό κίνημα, ποια θα ήταν η κατάληξη. Ωστόσο, αντί να κινηθούν προληπτικά, να αντιδράσουν δυναμικά, και να αποφασίσουν κινητοποιήσεις και παναπεργίες, παρακολουθούσαν απαθέστατα και χωρίς ουσιώδη αντίδραση -πλην ίσως της συντεχνίας πιλότων- την πορεία κλεισίματος της εταιρείας. Δεν ενδιαφέρθηκαν ούτε για την προστασία της οικονομίας, ούτε για το πλήγμα το οποίο θα δεχόταν το κυπριακό κράτος, ούτε για την προστασία των ίδιων των μελών τους.
 
Γιατί; Διότι η μεν ΠΕΟ αφενός αισθανόταν ενοχές επειδή, ως παραφυάδα του ΑΚΕΛ, αντιλαμβανόταν και τη μεγάλη ευθύνη που έφερε η διακυβέρνησή του για την πορεία θανάτου που ακολουθούσε ο εθνικός μεταφορέας, ενώ αφετέρου η ΣΕΚ, ως φιλοκυβερνητική συντεχνία, δεν ήθελε να δημιουργήσει πολιτικά προβλήματα στην Κυβέρνηση, την οποία εξέλεξε.
 
Αν η ΠΕΟ και η ΣΕΚ, μαζί με το υπόλοιπο συντεχνιακό κίνημα, αποφάσιζαν παναπεργίες και δυναμικές κινητοποιήσεις, η Κυβέρνηση θα συγκλονιζόταν συθέμελα, θα υποχρεώνετο να κάμει δεύτερες σκέψεις και να εγκαταλείψει το σχέδιο κλεισίματος των Κυπριακών Αερογραμμών. Το συντεχνιακό κίνημα, όμως, άφησε τα πράγματα να εξελιχθούν σύμφωνα με το κυβερνητικό πρόγραμμα, και αφού το κακό έγινε, το κυπριακό κράτος αφέθη χωρίς εθνικό αερομεταφορέα και οι εργαζόμενοι έμειναν στους δρόμους, εμφανίστηκε χθες στο Προεδρικό για να διαπραγματευθεί για τις αποζημιώσεις των μελών του. Εισέπραξε κάμποσες υποσχέσεις και δεσμεύσεις, οι οποίες, με βάση τις προηγούμενες εμπειρίες και τακτικές της Κυβέρνησης, στο τέλος μένουν στο χαρτί.
 
Είναι φανερό πως η Κυβέρνηση φοβάται τις λαϊκές αντιδράσεις. Εξού και μόλις υπήρξε η πρώτη δυναμική αντίδραση των υπαλλήλων, έξω από το Υπουργείο Οικονομικών, ο Πρόεδρος και ο Υπουργός Οικονομικών εμάντρισαν τους ηγέτες των συντεχνιών και τους έταξαν φούρνους παξιμάδια. Οι κινητοποιήσεις θα τερματισθούν, το θέμα σε λίγες μέρες θα ξεχαστεί, και οι υπάλληλοι σε κάποια στιγμή θα υποχρεωθούν να κατεβούν εκ νέου στους δρόμους για να διεκδικήσουν τα υπεσχημένα. Αλλά θα είναι πλέον αργά.
 
Το ίδιο θα συμβεί και με τους ημικρατικούς οργανισμούς. Εδώ και δύο χρόνια, επίσης, είναι γνωστό ότι η Κυβέρνηση ετοίμασε σχέδιο ξεπουλήματός τους. Το γνωρίζουν και η ΣΕΚ και η ΠΕΟ. Και οι συντεχνίες των ημικρατικών. Καμία κινητοποίηση, κανένα δυναμικό μέτρο πρόληψης του κακού. Κερδοφόροι οργανισμοί θα ξεπουληθούν, πυλώνες εθνικής ασφαλείας θα πέσουν στα χέρια ξένων, εργαζόμενοι θα μείνουν στην ανεργία, και οι δύο συντεχνίες ούτε καν ενδιαφέρονται να αποτρέψουν το ξεπούλημα. Αύριο, όταν θα επέλθει το κακό, οι ηγέτες τους θα μαντρισθούν στο Προεδρικό για να λάβουν, εκ των υστέρων, νέες υποσχέσεις και νέες δεσμεύσεις.
 
Το κακό των εργαζομένων, ξέρετε από πού ξεκινά; Από το γεγονός ότι δεν διαθέτει ο τόπος ανεξάρτητο συνδικαλιστικό κίνημα. Έχουμε κομματικό συνδικαλισμό, χειραγωγημένο από τα κόμματα και προσδεδεμένο στο άρμα του. Όταν κυβερνά το ΑΚΕΛ, η ΠΕΟ κοιμάται. Και όταν αναλάβει τη διακύβερνηση ο ΔΗΣΥ, η ΣΕΚ πάει διακοπές. Δεν χρειάζεται καμία Θάτσερ εδώ για να διαλύσει τις συντεχνίες. Τις διαλύουν οι ηγεσίες τους, λόγω κομματικού πατριωτισμού.
 
Βεβαίως, κάτω από τις συντεχνίες, υπάρχει και ένας λαός, ο οποίος δεν χρειαζόταν απόφαση του Μωυσέως ή του Κυρίτση για να κατεβεί στους δρόμους και να αντιδράσει στα κουρέματα, στις εκποιήσεις, στις ιδιωτικοποιήσεις, στη διαφθορά και σε όλα όσα οι κατέχοντες τον φορτώνουν. Εβδομήντα χιλιάδες άνεργοι και ούτε ένας στους δρόμους. Σαράντα χιλιάδες πεινασμένοι και ούτε ένας στους δρόμους. Χιλιάδες κουρεμένοι, εξαπατημένοι, θύματα των Τροϊκανών. Κανένας στους δρόμους.
 
Γιατί να φοβηθούν και να ανησυχήσουν οι κυβερνώντες και να μην προχωρούν σε όσα πράττουν; Εδώ έχουν να κάμουν με ένα λαό ραγιά που τους ψηφίζει, τους χειροκροτεί, και τους ευχαριστεί για τα δεινά που του επισωρεύουν.
 
ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Στην ευτυχία του
Ο Υπουργός Συγκοινωνιών ζει στην ευτυχία του. «Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κανένα κενό στις αερομεταφορές», δήλωσε. Δεν πήρε είδηση ότι οι καρκινοπαθείς δεν έχουν τα ραδιοφάρμακα που χρειάζονται, κινδυνεύουν, και οι προμηθεύτριες εταιρείες προτείνουν την εισαγωγή των φαρμάκων με τις Τουρκικές Αερογραμμές μέσω Ερτζιάν. Ανάμενε ακόμα, λίγο, κύριε Δημητριάδη. Είναι θέμα χρόνου να φέρει ο φούρνος την πυρά και να αισθανθεί ο τόπος τις επιπτώσεις...

Top