Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Στον δρόμο που χάραξε ο Χριστόφιας

Στον δρόμο που χάραξε ο Χριστόφιας

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.



Από ποιον πλανήτη έπεσε η Κυβέρνηση;

Ποίου ευθύνη ήταν η έγκαιρη προετοιμασία και η έναρξη διαλόγου, για το επίμαχο θέμα των εκποιήσεων;
Ποίου ευθύνη ήταν η αποφασιστική διαπραγμάτευση με την Τρόικα, ώστε από την εφαρμογή των μνημονιακών υποχρεώσεων, να διεσώζοντο οι περιουσίες των ευάλωτων ομάδων;
Ποίου ευθύνη ήταν να καταθέσει, μαζί με το νομοσχέδιο εκποιήσεων, το πλαίσιο αφερεγγυότητας, ώστε τα πολιτικά κόμματα να είχαν σφαιρική και ολοκληρωμένη εικόνα για το τι θα ψήφιζαν;
Ποίου ευθύνη ήταν να υποχρεώσει τις τράπεζες, ώστε να προβούν αμέσως σε κατηγοριοποίηση των μη εξυπηρετουμένων δανείων, ώστε να ετοιμαζόταν έγκαιρα το πλαίσιο αφερεγγυότητας;
Ποίου ευθύνη ήταν η άσκηση πίεσης επί των τραπεζών, ώστε να προχωρήσουν σε μέτρα κατά των μεγαλοοφειλετών, τα οποία χρωστούν δισ. ευρώ;

Όλα αυτά, και άλλα πολλά, ήταν ευθύνη της Κυβέρνησης και της Κεντρικής Τράπεζας.
Τελικά, ούτε μίαν απ' όλες αυτές τις υποχρεώσεις δεν εκπλήρωσαν η Κυβέρνηση και οι Διοικητές της Κεντρικής Τράπεζας. Δύο εκ των οποίων(Αθανάσιος Ορφανίδης και Χρυστάλλα Γιωρκάτζη), είτε στηρίχθηκαν από τον Δημοκρατικό Συναγερμό, είτε διορίστηκαν από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη.

Εκατηγορείτο, και ακόμη κατηγορείται μέχρι σήμερα -και όχι αδίκως- η κυβέρνηση Χριστόφια ότι από ευθυνοφοβία και λόγω κομμουνιστικών αγκυλώσεων, απέφευγε να λάβει μέτρα εγκαίρως, ώστε τα δημοσιονομικά να μην οδηγηθούν στον πάτο. Αλλά την ίδια τακτική, λόγω φιλελελεύθερων αγκυλώσεων, και λόγω πονηρών τακτικισμών, ακολουθεί και η σημερινή Κυβέρνηση. Η οποία συμπεριφέρεται ως να απουσίαζε επί δεκαετίες από την Κύπρο, ως να μην εκυβέρνησε επί δεκαετία, και ως να μην είχε αντίληψη ούτε για τον υπερδανεισμό, ούτε για τους κινδύνους που προέκυπταν για την οικονομία. Έπεσε στην Κύπρο από άλλον πλανήτη η κυβερνητική παράταξη, και βρέθηκε ενώπιον χάους το οποίο άλλοι είχαν δημιουργήσει. Αυτό προσπαθεί να πείσει τους πολίτες.

Εν πάση περιπτώσει, οι νεκροψίες δεν ωφελούν, εκτός από το να καταδεικνύουν τις ευθύνες ενός εκάστου για την οικονομική κατάντια του τόπου και για να διαπιστώνεται το αίτιο του «θανάτου». Και στην περίπτωση του θέματος των εκποιήσεων, επιβεβαιώνεται πανηγυρικά ότι η σημερινή Κυβέρνηση επαναλαμβάνει τακτικές της προηγουμένης, αφήνει τα πράγματα να φθάσουν σε σημείο έκρηξης και μετά παρεμβαίνει. Όχι για να δώσει ισορροπημένες λύσεις, όχι για να προστατεύσει τον απλό άνθρωπο, αλλά για να διασώσει μεγάλα συμφέροντα.

Ξαφνικά, ακούσαμε προχθές τον Υπουργό Οικονομικών να μας δηλώνει πως το νέο νομοσχέδιο θα δώσει τη δυνατότητα στις τράπεζες να προχωρήσουν σε μέτρα κατά των μεγαλοοφειλετών, οι οποίοι αρνούνται να εκπληρώσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις.

Κύριε ελέησον! Τι εμπόδιζε τις τράπεζες να κινηθούν στη βάση της σημερινής νομοθεσίας και των συμβολαίων που υπεγράφησαν, για να λάβουν το λαβείν τους; Εδώ, περιουσίες εγγυητών και πρωτοοφειλετών έχουν δεσμευθεί για πολύ μικρότερα ποσά. Δεν μπορούσαν οι τράπεζες, τόσα χρόνια, να προχωρήσουν σε δέσμευση περιουσιών μεγαλοοφειλετών, ώστε να τους υποχρεώσουν να ανταποκριθούν; Ποιο μακρύ πολιτικό και άλλο χέρι προστατεύει τους καρχαρίες και θέλει να πιάσει στα δίκτυα τις μαρίδες;

Πώς είναι δυνατόν να εμπιστευθεί κάποιος τις τράπεζες όταν, ώς προχθές ακόμη, ο Πρόεδρος Προστασίας Δανειοληπτών Κώστας Μελάς δήλωνε ότι ασκούν εκβιασμούς και πίεση σε δανειολήπτες, και δεν τηρούν τις οδηγίες της Κεντρικής Τράπεζας; Ποια εγγύηση υπάρχει πως θα εφαρμόσουν τα μέτρα που εξήγγειλαν; Ποιος πιστεύει ότι οι τράπεζες, οι οποίες, όπως δήλωσε και ο Νικόλας Παπαδόπουλος, κινούν αγωγές για χρέη 500 ευρώ, να μην κινήσουν διαδικασίες εκποίησης για μεγαλύτερα στεγαστικά χρέη; Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί τους Κεντρικούς Τραπεζίτες οι οποίοι ενεργούν ως φύλακες άγγελοι των τραπεζών;

Ήταν στο χέρι της Κυβέρνησης και της Κεντρικής Τράπεζας έγκαιρα να κινηθούν και να διασφαλίσουν, σε ένα ισορροπημένο νομοσχέδιο, και τα συμφέροντα των τραπεζών αλλά και το σπίτι του ανέργου και του κουρεμένου. Να δημιουργήσουν δίκαιες ρυθμίσεις και ανεξάρτητα όργανα, που θα λαμβάνουν τελεσίδικες αποφάσεις και όχι οι αποφάσεις τους να υπόκεινται στην τελική κρίση των τραπεζών. Να προστατεύσουν την κύρια κατοικία ανθρώπων που επλήγησαν από την οικονομική κρίση και να την εξαιρέσουν από εκποίηση, μέχρι την ημέρα που ο τόπος θα εξήρχετο από την οικονομική κρίση.

Αυτά και πολλά άλλα δεν έπραξε έγκαιρα η Κυβέρνηση, και τρέχει τώρα, με μαντρίσματα πολιτικών αρχηγών, με απειλές νομπελιστών και με το πιστόλι στον κρόταφο της Βουλής, να περάσει ένα νομοσχέδιο το οποίο ούτε τη βιωσιμότητα των τραπεζών διασφαλίζει, ούτε την κατοικία του φτωχού προστατεύει.


Top