Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Ευνοεί τους λίγους και αδικεί τους πολλούς

Ευνοεί τους λίγους και αδικεί τους πολλούς

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.



Ο Δημοκρατικός Συναγερμός καλείται με τις παρεμβάσεις του να οδηγήσει την κυβερνητική πολιτική σε πιο ορθές κατευθύνσεις

Η ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού και κυρίως ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχουν να επιτελέσουν δύσκολο έργο και να διατηρήσουν λεπτές ισορροπίες. Τους το αναγνωρίζω. Έχουν να αντιμετωπίσουν το πολιτικό κόστος επαχθών αποφάσεων της Κυβέρνησης, αλλά την ίδια στιγμή, υποχρεούνται να συνοδοιπορήσουν με την Κυβέρνηση, ή τουλάχιστον να σιωπούν, ενώπιον αποφάσεων και ενεργειών, οι οποίες κρίνονται αναποτελεσματικές, και με τις οποίες δεν συμφωνούν.

Παράλληλα, όμως, η ηγεσία έχει τις δυνατότητες να παρέμβει αποφασιστικά και να ακυρώσει επιβλαβείς αποφάσεις, οι οποίες και την κοινωνία ζημιώνουν και πολιτικό κόστος στο κόμμα φορτώνουν.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, όχι ολίγες φορές, διακήρυξε ότι αυτήν την κρίσιμη περίοδο, τα κομματικά συμφέροντα και οι κομματικοί υπολογισμοί περνούν σε δεύτερη μοίρα και προέχει η ενότητα και οι συγκλίσεις μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων για τη σωτηρία του τόπου, οικονομική και εθνική. Συνεπώς, δικαιούμαστε να απαιτούμε από τον ηγέτη του κυβερνώντος κόμματος, την ίδια αρχή, να εφαρμόζει και στις σχέσεις του με την Κυβέρνηση. Δεν αναμένουμε ούτε είναι νοητό να απαιτούμε, να φθάνει μέχρι της ρήξης με το Προεδρικό.

Ούτε να βγαίνει και δημόσια να κατακεραυνώνει πολιτικές της Κυβέρνησης. Αλλά εκεί που έχει έντονες απόψεις, και εκεί που διαπιστώνει ότι πολιτικές που εφαρμόζονται ζημιώνουν το κοινωνικό σύνολο, οφείλει να παρεμβαίνει και να ασκεί πίεση, ώστε ζημιογόνες πολιτικές να εγκαταλείπονται και να ακυρώνονται.
Γνωρίζουμε ότι ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ ασκεί αυτόν τον χρήσιμο παρεμβατικό του ρόλο. Πόσο επιτυγχάνουν οι παρεμβάσεις του, πόσο εισακούεται ή δεν εισακούεται, αγνοούμε.

Η Κυβέρνηση Αναστασιάδη ανέλαβε ένα πολύμοχθο έργο. Ανέλαβε να ανορθώσει μία χρεοκοπημένη οικονομία, συνεπεία τεράστιων λαθών της προηγούμενης διακυβέρνησης, αλλά και τεράστιων εγκλημάτων στον τραπεζικό τομέα. Αυτό ουδείς το παραγνωρίζει, ή το μηδενίζει. Ίσως και ο Νίκος Αναστασιάδης να μην είχε πλήρη εικόνα τού τι θα παρελάμβανε, εξ ου και οι άπειρες, εκτός πραγματικότητας, δεσμεύσεις που ανέλαβε προεκλογικά. Και που δεν ήταν δυνατόν να μεταφρασθούν σε έργα. Ακόμη και σήμερα, όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρουσιάζεται να αγνοεί το βάθος του κοινωνικού προβλήματος που έχει δημιουργηθεί και είτε αυτός, είτε Υπουργοί του, εργάζονται σε αντίστροφη πορεία. Μεριμνούν για τους λίγους και αδιαφορούν για τους πολλούς.

Είναι ακριβώς εδώ που χρειάζονται οι καταλυτικές παρεμβάσεις Αβέρωφ και χαιρετίζουμε τον τελευταίο δριμύ λόγο που διατύπωσε, όσο αφορά τον ρόλο των τραπεζών. Με έμμεση επίκριση κατά της Κυβέρνησης και της Κεντρικής Τράπεζας, διότι από εδώ ξεκινά η αυθαιρεσία και η υπερ-προστασία που προσφέρεται στον τραπεζικό τομέα. Εις βάρος πάντοτε της κοινωνίας. Δημιουργείται η εντύπωση ότι για την Κυβέρνηση, σε αυτόν τον τόπο, υπάρχουν μόνο τράπεζες και μεγάλο κεφάλαιο. Δεν υπάρχουν άνθρωποι, δεν υπάρχει δυστυχία στην κοινωνία, δεν υπάρχει πρόβλημα στους μικρούς και στο πλήθος των ασήμαντων.

Εδώ προβάλλει ο ρόλος του Αβέρωφ Νεοφύτου και του Δημοκρατικού Συναγερμού, γενικότερα. Είναι επάναγκες να υπάρξει στροφή από τη μονόπλευρη πολιτική προστασίας των μεγάλων και την εγκατάλειψη των μικρών στην όποια αυθαιρεσία των πρώτων. Πρέπει να υπάρξει στροφή σε πιο φιλολαϊκή κοινωνική πολιτική, ώστε να αναπνεύσει ο κόσμος. Να βοηθηθεί το τραπεζικό σύστημα, να βοηθηθεί το κεφάλαιο, αλλά παράλληλα και ισότιμα να στηριχθεί και ο απλός άνθρωπος.

Την επανεκκίνηση της οικονομίας και την ανόρθωση του τόπου, θα την επιτύχουν οι άνθρωποι. Το οικονομικό θαύμα του 1974 επετεύχθη διότι συμμετείχαν όλοι στην προσπάθεια. Και οι τράπεζες και το κεφάλαιο και οι απλοί άνθρωποι. Υπήρξε μία ορθή ισορροπημένη πολιτική. Είναι αυτό που δεν υπάρχει σήμερα. Είναι το αίσθημα της αδικίας, της ατιμωρησίας, το φόρτωμα των βαρών στους πολλούς, στις προτεραιότητες να ευνοηθούν τα συστήματα που συνήργησαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, λίγο ή πολύ, στην καταστροφή και την ίδια στιγμή, να φορτωθούν τα βάρη τα θύματά τους.

Αυτή η πολιτική πρέπει να εγκαταλειφθεί. Θα οδηγήσει σε μεγαλύτερες ανισότητες, σε μεγαλύτερες δυσκολίες για τον απλό άνθρωπο, θα διαλύσει την κοινωνία. Και θα σπρώξει τη νέα γενιά σε φυγή.
Πώς ελπίζει η Κυβέρνηση να ανορθώσει την οικονομία, ευνοώντας τους λίγους και αδικώντας τους πολλούς;
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός καλείται να παρέμβει, ώστε να τερματισθεί αυτή η ανισορροπία και η κοινωνική αδικία.


Top