Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Πολιτικοί, σήμερα, οι κίνδυνοι για τη δημοκρατία

Πολιτικοί, σήμερα, οι κίνδυνοι για τη δημοκρατία

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.



Δεν καταλύεται μόνο με τα όπλα αλλά νοθεύεται και από τις εκτροπές και τις αυθαιρεσίες

Σαν σήμερα, πριν από 40 χρόνια, άνοιξε η αυλαία και συνετελέσθη η πρώτη πράξη της τραγωδίας του κυπριακού ελληνισμού. Με το χουντικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης, τον αδίστακτο σφαγιασμό των δημοκρατικών ελευθεριών του κυπριακού λαού και με τη διάνοιξη της κερκόπορτας, από την οποία, πέντε μέρες αργότερα, εισέβαλε στην Κύπρο, ο τουρκικός Αττίλας.

Υπήρξε, ίσως, το μοναδικό έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, για το οποίο, εδώ, όπου συνετελέσθη, ουδείς, πλην ενός, ετιμωρήθη! Κατελύθη η δημοκρατία, ανετράπη η νόμιμη κυβέρνηση, άνοιξαν οι πόρτες στον καραδοκούντα εχθρό, ακολούθησε η εθνοκάθαρση, και η κατάκτηση του μισού τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, και ουδείς, ετιμωρήθη. Διεσώθησαν οι πραξικοπηματίες, με κλάδο ελαίας, από την πολιτική και θρησκευτική ηγεσία του τόπου και ευλογήθη το έγκλημα τους, από μερίδα της ίδιας της κοινωνίας. Η οποία ανέδειξε σε δημόσια αξιώματα, κάποιους...

Έκτοτε η ατιμωρησία, υπήρξε η "λογική" στη βάση της οποίας στηρίχθηκε η όλη συμπεριφορά των ταγών. Διότι αν σε ένα τόσο τεράστιο εθνικό έγκλημα, το οποίο ισούται με μία δεύτερη Μικρασιατική Καταστροφή, επεκράτησε ως άγραφος νόμος, "ο κλάδος ελαίας", τότε άφθονοι "κλάδοι ελαίας" "επετρέπετο" να προσφερθούν και σε "μικρότερους" εγκληματίες.

Έκτοτε, το χουντικό πραξικόπημα, επεχειρήθηκε, όχι λίγες φορές, να δικαιολογηθεί. Το προδοτικό μετονομάσθη σε "άφρον", και η ευθύνη της διενέργειας του, καταλογίσθηκε, στην καλύτερη περίπτωση, και στα θύματα και στους θύτες. Αλλά κανένα στρατιωτικό πραξικόπημα στην ιστορία, το οποίο μάλιστα χρησιμοποιήθηκε ως γέφυρα από τον εχθρό να κατακτήσει εθνικό έδαφος, δικαιολογήθηκε, ή νομιμοποιήθηκε ποτέ.

Σαράντα χρόνια, μετά τη διάπραξη εκείνου του εθνικού εγκλήματος, οι συνέπειες και οι φοβερές επιπτώσεις του, παραμένουν. Ο Αττίλας είναι εδώ, ο κίνδυνος εξαφάνισης του κυπριακού ελληνισμού συνεχίζει να αποτελεί δαμόκλειο σπάθη, μηχανικά καταδικάζεται από πολλούς, αλλά και άλλοι τόσοι, κατ ιδίαν το δικαιολογούν. Αυτή, είναι η χειρότερη ίσως ενσυνείδητη συμπεριφορά, η οποία αποτελεί μελανό στίγμα, και για τη μερίδα της πολιτικής ηγεσίας και για μερίδα της κοινωνίας.

Σαράντα χρόνια, μετά, αυτός ο τόπος, έκαμε βήματα, προσήλωσης στις δημοκρατικές διαδικασίες. Αλλά κάποια επικίνδυνα στοιχεία, δεν εξέλιπαν: Η αυθαιρεσία, και η νοοτροπία εμμονής στη στενοκέφαλη άποψη πως οι προτάσεις και οι ιδέες του καθενός, διεκδικούν το αλάθητο. Το φόρτωμα των ευθυνών ενός εκάστου, σε άλλους. Η αδυναμία αντίληψης ότι αυτό που μέσα στο κεφάλι κάποιων θεωρείται ορθό πρέπει να γίνει, χωρίς να επιμετρούνται οι συνέπειες, χωρίς να υπολογίζεται το κόστος για τον τόπο. Χωρίς να λαμβάνεται υπόψη, ότι αυτό που θα γίνει, θα αποτελέσει ευκαιρία στον εχθρό, να κάμει άλλο ένα βήμα προς την ολοκλήρωση των σχεδίων του, συνεχίζουν να αποτελούν εστίες κινδύνων. Και για τη δημοκρατία και για το μέλλον του τόπου.

Σήμερα, δεν υπάρχουν, ορατοί κίνδυνοι ανατροπής της δημοκρατίας. Υπάρχουν, όμως, πολιτικές εκτροπές της δημοκρατίας. Δεν κροταλίζουν τα αδελφοκτόνα όπλα, και δεν ακούονται ερπύστριες των τανκ στους δρόμους. Αλλά η δημοκρατία και οι διαδικασίες της βάλλονται με άλλους τρόπους. Νοθεύεται, ή εξαγοράζεται, η βούληση του πολίτη.

Δεν μπορούμε να παραμένουμε ήσυχοι ενώπιον των φαινομένων.
Η δημοκρατία πρέπει να ισχύσει και να εμπεδωθεί παντού. Με πράξεις και αλλαγή νοοτροπιών. Διαφορετικά θα τεθεί πάλιν σε κίνδυνο, όχι μόνο αυτή, αλλά και το εθνικό μέλλον του τόπου. Και αυτή τη φορά, δεν θα υπάρχουν περιθώρια αναστροφής, ιδιαίτερα μετά το οικονομικό έγκλημα. Απόρροια και αυτό των αυθαιρεσιών.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Οι δύο λοκατζήδες

Την περασμένη βδομάδα τελέσαμε την κηδεία και το μνημόσυνο δύο γενναίων λοκατζήδων, οι οποίοι αψηφώντας διαταγές, προτίμησαν τον θάνατο πολεμώντας για την προάσπιση της δημοκρατίας, και όχι για την κατάλυση της. Ο Ματθαίος Ματθαίου και ο Σωτήρης Αδάμου, αποτελούν την πιο εύγλωττη απάντηση σε όσους διατείνονται ότι υπεράνω της πατρίδας και της προάσπισης της δημοκρατίας, βρίσκονται οι διαταγές χουντικών αξιωματικών...


Top