Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου «Δικαστική Δημοκρατία»

«Δικαστική Δημοκρατία»

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.


Η ανικανότητα της Κυβέρνησης και των κομμάτων να δώσουν πολιτικές λύσεις στα προβλήματα οδηγεί σε συνεχείς αναφορές και αναπομπές του Προέδρου.
 
O Δημοκρατικός Συναγερμός έβαλλε συνεχώς κατά του Προέδρου Παπαδόπουλου, ότι αντιμετώπιζε το κυπριακό πρόβλημα με καθαρά νομικά κριτήρια και το μετέτρεψε από πολιτικό πρόβλημα, σε νομικό. Μπορεί, βεβαίως, να είχε δίκαιο. Διότι το Κυπριακό είναι πολιτικό πρόβλημα, αλλά κάθε πτυχή του πρέπει να εξετάζεται και με νομικά κριτήρια, εφαρμόσιμους νομικούς κανόνες, διεθνώς παραδεκτούς.
 
Εξάλλου, σε περίπτωση λύσης, πιθανόν τα νομικά προβλήματα, που θα προκύπτουν, να είναι περισσότερα και πιο σημαντικά από τα πολιτικά προβλήματα, και να αποτελέσουν αιτία ανατίναξης οποιασδήποτε συμφωνίας.
 
Αλλά εάν ο Τάσσος Παπαδόπουλος μετέτρεψε το πολιτικό πρόβλημα σε νομικό, τότε σε τι μετέτρεψε το κράτος ο Νίκος Αναστασιάδης;
 
Ο έγκριτος νομικός Χρίστος Τριανταφυλλίδης, σε άρθρο του, το οποίο αναφέρεται στις τελευταίες ανησυχητικές συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων Εξουσιών, προειδοποιεί ότι: «καταλήγουμε να έχουμε "Δικαστική Δημοκρατία", κάτι το οποίο αντιτίθεται προς ένα υγιές δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης, αλλά και της πολιτειακής σύνθεσης των διαφόρων Θεσμών».
 
Λαμβάνουμε ως παράδειγμα την τελευταία πράξη του Προέδρου της Δημοκρατίας. Προχώρησε σε δεκαέξι αναφορές και δύο αναπομπές, σε σχέση με τα νομοθετήματα που ενέκρινε η Βουλή, στην τελευταία συνεδρία της. Δεκαέξι αναφορές και δύο αναπομπές! Πρωτοφανείς αριθμοί στα χρονικά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ποτέ Πρόεδρος Δημοκρατίας δεν κατέληξε σε τέτοιους αριθμούς, ούτε πρόκειται να καταλήξει στο μέλλον.
 
Ο Νίκος Αναστασιάδης διεκδικεί είσοδο στο βιβλίο Γκίνες.
 
Τι δηλούν οι δεκαέξι αναφορές και οι δύο αναπομπές; Αποδεικνύουν στην ουσία πρωτοφανή χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος, πρωτοφανή χρεοκοπία της Κυβέρνησης, της Βουλής και των κομμάτων, να συνδιαβουλευθούν, να συμβιβαστούν και να εξεύρουν λύσεις στα υπάρχοντα προβλήματα του τόπου.
 
Αλλά επειδή το μέρος εκείνον το οποίο έχει μεγαλύτερη υποχρέωση να αναζητεί διάλογο, να συμβιβάζεται και να επιτυγχάνει λύσεις είναι η Κυβέρνηση, η ευθύνη της για τη μετατροπή των πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και άλλων προβλημάτων του τόπου, σε νομικά, καθίσταται βαρύτερη. Χωρίς να μηδενίζεται η ευθύνη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία επίσης όφειλαν να αναζητούν συγκλίσεις και συναινέσεις με την Κυβέρνηση.
 
Υπάρχει αυταρχισμός, αυθαίρετη νοοτροπία, ετσιθελισμός, άρνηση διαλόγου, από μέρους της Κυβέρνησης. Αρνείται να συζητήσει, αρνείται να υποχωρήσει, αρνείται να λύσει προβλήματα. Υπάρχει και ανάλογη άρνηση συζήτησης και υποχώρησης από μέρους των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Και μοιραία, αντί τα προβλήματα που ταλαιπωρούν τον τόπο και τους πολίτες να λύονται στις πολιτικές αίθουσες, οδηγούνται προς λύση στις δικαστικές αίθουσες.
 
Δεν είναι δουλειά, όμως, του Γενικού Εισαγγελέα, ούτε του Ανωτάτου Δικαστηρίου, να αναζητούν λύσεις στα ωράρια των καταστημάτων. Ούτε και σε άλλα οικονομικο-κοινωνικά προβλήματα. Όλα αυτά πρέπει να λύονται σε πολιτικούς διαλόγους, Κυβέρνησης-Βουλής-κομμάτων.
 
Εξαιτίας της ανικανότητας της Κυβέρνησης και των πολιτικών παρατάξεων, η Κυπριακή Δημοκρατία εξελίσσεται σε «Δικαστική Δημοκρατία», όπως ορθώς την αποκαλεί ο κ. Τριανταφυλλίδης. Πουθενά αλλού δεν παρατηρείται αυτό το φαινόμενο, το οποίο δεν είναι σύμφωνο με ένα υγιές δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης, όπως και πάλιν επισημαίνει ο κ. Τριανταφυλλίδης.
 
Τούτο δεν είναι το μόνο ανησυχητικό. Επισημαίνουμε, ότι όλες οι αναφορές και οι αναπομπές του Προέδρου της Δημοκρατίας αφορούν νόμους οι οποίοι τείνουν να ανακουφίσουν και να δώσουν λύσεις σε προβλήματα που ταλαιπωρούν ευάλωτες ομάδες, ή ομάδες-θύματα του τραπεζικού εγκλήματος. Θυματοποιούνται ακόμη περισσότερο τα θύματα και δικαιώνονται εκείνοι που προκάλεσαν τα θύματα.
 
Οι θύτες. Κρυβόμενος πίσω από νομικίστικες θεωρίες, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναπέμπει νόμους για δίκαιες ρυθμίσεις στο θέμα των αξιογράφων, των κουρεμένων καταθετών και άλλων θυμάτων του τραπεζικού εγκλήματος, προκειμένου να διασώσει τις τράπεζες και τα συμφέροντά τους.
 
Αλλά εάν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήθελε να τιμωρήσει τους τραπεζίτες, όφειλε να ζητήσει από τον Γενικό Εισαγγελέα να διορίσει ποινικούς ανακριτές για να διερευνήσουν το μεγάλο σκάνδαλο των αξιογράφων και του κουρέματος. Να ζητήσει να συρθούν αμέσως στη δικαιοσύνη όσοι τραπεζίτες συνείργησαν στη λεηλασία αυτών των ανθρώπων και κατάκλεψαν διά δολίων μέσων τις περιουσίες τους.
 
Δεν το πράττει. Κυνηγά τα θύματα και δικαιώνει τους θύτες. Διότι, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ουδέποτε αισθάνθηκε ευαισθησία έναντι των θυμάτων. Υπήρξε πάντοτε απο-ενοχοποιητής των θυτών...
 

Top