Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Ανίκανη Κυβέρνηση και ανίκανοι υπουργοί

Ανίκανη Κυβέρνηση και ανίκανοι υπουργοί

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.


Η κοινωνία και η οικονομία δεν κινδυνεύουν από τις απεργίες, αλλά από την αυθαιρεσία και την άρνηση διαλόγου των κυβερνώντων
 
Αυτή η Κυβέρνηση, δεν είναι Κυβέρνηση με έφεση προς τον διάλογο. Διακρίνεται από αυθαιρεσία και πεισματική εμμονή στις αποφάσεις της, τις οποίες θεωρεί ως τις μόνες σοφές. Η διαφορετική άποψη, ακόμη και η πιο λογική, ρίχνεται στο πυρ το εξώτερον, δεν συζητείται καν, με το επιχείρημα πως «δεν μπορεί να δώσει λύσεις».
 
Με την ίδια αυθαίρετη νοοτροπία εμφορούνται και οι υπουργοί και φυσικά το κόμμα της. Για παράδειγμα η μονολιθική και απόλυτη άποψη την οποία εκφράζει ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, για όλους τους εργαζομένους, οι οποίοι κατέρχονται σε απεργία για διεκδίκηση αιτημάτων, όπως «σε όποιον δεν αρέσει, να υποβάλει παραίτηση και να αναζητήσει αλλού εργασία», είναι η πειστικότερη απόδειξη της αυθαιρεσίας και της αλαζονείας, η οποία χαρακτηρίζει τους κυβερνώντες.
 
Κυβέρνηση η οποία απορρίπτει τον διάλογο και επιμένει στην αυθαιρεσία, Κυβέρνηση η οποία ακόμη και όταν αποδέχεται τον διάλογο, τον θέλει να διεξάγεται κάτω από τους δικούς της όρους και στη βάση της δικής της λογικής, Κυβέρνηση η οποία απαντά σε κάθε πρόταση με χαρακτηρισμούς, αυτή η Κυβέρνηση δεν έχει τίποτε να κάμει με δημοκρατικές αντιλήψεις και δεν μπορεί να λύσει προβλήματα.
 
Και υπουργοί οι οποίοι αρνούνται να συζητήσουν στη βάση της αμοιβαιότητας και του σεβασμού των διαφορετικών απόψεων και σε κάθε απεργία προτάσσουν το κωμικό επιχείρημα ότι πίσω της υπάρχουν κομματικές σκοπιμότητες και κίνητρα, αυτοί οι υπουργοί είναι ανίκανοι. Η δε πρόταξη της ατάκας-μελό, ότι «δεν μπορούν οι βολεμένοι να αγνοούν ότι υπάρχουν άνεργοι και πεινασμένοι», συνιστά μπούμερανγκ, αφού τους ανέργους, τους πεινασμένους και τους νέους των 500 ευρώ, τους δημιούργησε η πολιτική της Κυβέρνησης.
 
Η απεργία των νοσηλευτών, αλλά και άλλων τάξεων, είναι αποτέλεσμα αυτής της προκλητικής στάσης και φιλοσοφίας των κυβερνώντων. Τις απεργίες δεν τις προκαλούν οι εργαζόμενοι. Σε απεργίες εξωθεί η ίδια η Κυβέρνηση. Πρώτον, εξαιτίας των λόγων που προαναφέραμε, αλλά και επειδή: Είναι αναξιόπιστη και ο λόγος της δεν πείθει. Υπόσχεται ικανοποίηση αιτημάτων, και στο τέλος υπαναχωρεί. Υπόσχεται διάλογο και στο ενδιάμεσο προβαίνει σε τετελεσμένα, και σε αποφάσεις που ανατινάσσουν την όποια προϋπόθεση διαλόγου. Δεν δείχνει διάθεση να συζητήσει σοβαρά τα προβλήματα και να εξεύρει λύσεις.
 
Αφήνει τα προβλήματα να φθάσουν σε σημείο έκρηξης, και όταν οι εργαζόμενοι καταφύγουν στο ύστατο δικαίωμα της απεργίας, οι υπουργοί προσπαθούν να στρέψουν το κοινωνικό σύνολο εναντίον των απεργών.
 
Οι υπουργοί ώθησαν τους εργαζομένους σε απεργία, με την ολιγωρία, τις καθυστερήσεις, τους εμπαιγμούς, τις παραπλανήσεις, την ανικανότητά τους να αντιμετωπίσουν έγκαιρα τα προβλήματα και να προλάβουν απεργιακές κινητοποιήσεις. Επιχειρούν να στρέψουν την κοινωνία εναντίον των απεργών, όταν την ίδια στιγμή, και προκειμένου να φθάσουν στους στόχους τους, φορτώνουν τους φορολογούμενους με νέα βάρη, υποσχόμενοι στους εργαζομένους να τους διορίσουν στο Δημόσιο!
 
Υποσχέθηκαν εγγράφως και προφορικώς, στην προεκλογική περίοδο, ότι δεν θα ιδιωτικοποιήσουν τους ημικρατικούς οργανισμούς. Τώρα προχωρούν σε ιδιωτικοποίησή τους και υπόσχονται στους εργαζομένους πως δεν θα θιγεί το εργασιακό τους καθεστώς. Πως θα τους καταστήσουν δημόσιους υπαλλήλους. Έτσι υπόσχονταν και στους υπαλλήλους των Κυπριακών Αερογραμμών. Και στο τέλος τούς είπαν πως το Δημόσιο δεν μπορεί να τους απορροφήσει!
 
Αυτή η Κυβέρνηση, κυριολεκτικά διέλυσε τον πρώτο πυλώνα κοινωνικού κράτους. Τον τομέα της Υγείας. Έχει καταστήσει πειραματόζωα τους ασθενείς και έχει θέσει σε άμεσο κίνδυνο την υγεία τους. Και έχει το θράσος να κατηγορεί τους νοσηλευτές, ότι θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των ασθενών! Αλλά πότε η υγεία των ασθενών δεν δοκιμαζόταν από τις λίστες αναμονής, την επιβάρυνση των ιατρών και των νοσηλευτών με ατελείωτες ώρες εργασίας, με δημιουργία τόσων επαχθών όρων εργασίας, ώστε ιατροί και νοσηλευτές να υποχρεώνονται να φύγουν και να εργοδοτηθούν σε ιδιωτικά νοσοκομεία;
 
Οι νοσηλευτές ξεκάθαρα τοποθετούνται: Δεν ζητούμε λεφτά. Αλλά αναγνώριση των σπουδών μας. Τι θα έλεγαν, για παράδειγμα, ο κ. Νεοφύτου και ο κ. Παμπορίδης, αν επένδυαν και χρήματα και κόπους για τη μόρφωση των παιδιών τους και στο τέλος οι κόποι και οι θυσίες τους ανταμείβονταν με μισθούς αποφοίτων Λυκείου; Η Κυβέρνηση έχει καταντήσει τους νέους, απόκληρους της κοινωνίας.
 
Ξοδεύουν από το υστέρημά τους οι γονείς να τους σπουδάσουν και στο τέλος τους βλέπουν να εγγράφονται στις λίστες της ανεργίας, να τους συντηρούν με τα υστερήματα τους, ή να εργάζονται με μισθούς 500 ευρώ.
 
Η κοινωνία και η οικονομία δεν κινδυνεύουν από τις απεργίες. Κινδυνεύουν από την ανικανότητα της Κυβέρνησης, τις διασπαθίσεις, τα σκάνδαλα, τις διαπλοκές και τη διαφθορά.
 

Top