Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Ούτε ένας Τριανταφυλλίδης στο ΑΚΕΛ...

Ούτε ένας Τριανταφυλλίδης στο ΑΚΕΛ...

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.


Το 1986, το κόμμα συρρικνώθηκε λόγω της άτυπης συνεργασίας με τον ΔΗΣΥ. Επέρριψε τότε την ευθύνη στην «κληριδική πτέρυγα». Αύριο, πού θα επιρρίψει την ευθύνη για τη νέα συρρίκνωση;
 
Ενώ στον Δημοκρατικό Συναγερμό κάποια στελέχη του διατηρούν, ακόμη, την προσωπική και πολιτική τους αξιοπρέπεια, και έχουν το θάρρος να διατυπώνουν αλήθειες και πραγματικότητες, στο ΑΚΕΛ υπάρχει πλήρης συμμόρφωση προς όσα η ηγεσία υποστηρίζει, ανεξάρτητα εάν αυτά αποτελούν επικίνδυνες θεωρήσεις για το εθνικό πρόβλημα. Υπάρχει απουσία πολιτικού θάρρους, αυταπόδεικτη πολιτική δειλία να αρθρώσουν διαφορετικό λόγο, να διαφωνήσουν με θέσεις της ηγεσίας. Είναι ως όλα τα στελέχη του ΑΚΕΛ να έχουν αποφοιτήσει από την ίδια σχολή σκέψης, να αντικρίζουν τα πάντα με τον ίδιο μονολιθικό τρόπο, να μη διατηρούν προσωπική άποψη, ή, αν διατηρούν, φοβούνται να τη διατυπώσουν δημοσίως.
 
Είναι δυνατόν να μην υπάρχει έστω και ένα στέλεχος του κόμματος, το οποίο να μη διατηρεί διαφορετική άποψη για το Νταβός, ή για την επίσκεψη Άντρου Κυπριανού στην Τουρκία; Να μη διαβλέπει κινδύνους, ή έστω απώλειες για το εθνικό θέμα; Να μην έχει προσέξει ότι στο Νταβός δεν ακούστηκε ούτε μία φορά το όνομα Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά σε όλες τις περιπτώσεις προβαλλόταν η ετικέτα δύο ισότιμων κοινοταρχών;
 
Να μην έχει ακούσει τις θριαμβολογίες Νταβούτογλου και Ακιντζί, ότι για πρώτη φορά ο ηγέτης του ψευδοκράτους προβλήθηκε ισότιμα με τον Ελληνοκύπριο ηγέτη; Αυτή η πραγματικότητα, αυτή η εικόνα δεν έχει ανησυχήσει ούτε ένα στέλεχος, πρωτοκλασάτο, δευτεροκλασάτο, ή τριτοκλασάτο του ΑΚΕΛ; Κανένα στέλεχος αυτού του κόμματος δεν αντελήφθη ότι οι Τούρκοι αξιωματούχοι χρησιμοποίησαν τον ηγέτη του ΑΚΕΛ ως τον καλύτερο πλασιέ εξωραϊσμού των θέσεων της Τουρκίας;
 
Κανένα στέλεχος του ΑΚΕΛ δεν διατηρεί έστω και την πιο ήπια διαφοροποίηση, από αυτήν τη συμπεριφορά της ηγεσίας του, ώστε να οπλισθεί με το απαραίτητο θάρρος και να κάνει κοινωνούς των διαφορετικών θέσεών του τους ψηφοφόρους του κόμματος; Μα τόση πολιτική δειλία επικρατεί στην Εζεκία Παπαϊωάννου; Τόση απουσία πολιτικού θάρρους και πολιτικής διορατικότητας, να αντιληφθούν ότι η συμπόρευση με την πολιτική Αναστασιάδη-ΔΗΣΥ θα προκαλέσει όχι μόνο κόστος στο κόμμα, αλλά θα επιφέρει καταστροφή και στους Ελληνοκυπρίους και στους Τουρκοκυπρίους;
 
Ερωτούμε: Ούτε ηγεσία, ούτε στελέχη γνωρίζουν τι έγινε την περίοδο 1986, όταν συνεπεία μίας άτυπης, μονάχα, συμμαχίας της ηγεσίας του κόμματος με τον Δημοκρατικό Συναγερμό, με στόχο την παραίτηση του Σπύρου Κυπριανού, ή τη ρυμούλκησή του στην πολιτική ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ, τα ποσοστά του κόμματος στις βουλευτικές εκλογές συρρικνώθηκαν και το ΑΚΕΛ, από δεύτερη πολιτική δύναμη, κατέστη τρίτη, εξαιτίας ακριβώς της καταδίκης της ηγεσίας από τους ψηφοφόρους της; Εκείνο το πικρό πάθημα έγινε μάθημα για την ηγεσία του ΑΚΕΛ, για μεγάλο χρονικό διάστημα.
 
Τότε, η ηγεσία εφρόντισε να επιρρίψει την ευθύνη τής παρά φύσιν συνεργασίας με τον ΔΗΣΥ στην «κληριδική πτέρυγα» του κόμματος. Στον Ζιαρτίδη, στον Παπαπέτρου, στον Σιανή, στον Δίγκλη και σε άλλους συντρόφους. Αύριο, σε ποίον θα επιρρίψει την ευθύνη της νέας συρρίκνωσης του κόμματος, συνεπεία και πάλιν της συνεργασίας με τον ΔΗΣΥ; Σήμερα, δεν φαίνεται να υπάρχει «κληριδική πτέρυγα», που να καθοδηγεί τις επιλογές της ηγεσίας. Πού θα επιρριφθεί η ευθύνη; Στον Νίκο Κατσουρίδη; Μην το αποκλείετε.
 
Οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ δεν είναι αρνιά. Το απέδειξαν δύο φορές. Το 1986, όταν αποδοκίμασαν με την ψήφο τους τη συνεργασία με τον ΔΗΣΥ στο εθνικό θέμα, και το 2004, όταν ανέτρεψαν τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων και της ηγεσίας, για υποστήριξη του σχεδίου Ανάν.
 
Η ιστορία θα επαναληφθεί και στο εγγύς μέλλον. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, με τις συναλλαγές της με το Προεδρικό και την πλήρη υποστήριξη της πολιτικής Αναστασιάδη-ΔΗΣΥ, με την αποδοχή της να γίνεται απολογητής αυτής της πολιτικής και να μετατρέπεται στον θερμότερο πλασιέ, αλλαγής, δήθεν, της τουρκικής πολιτικής, έχει αυτοκαταδικαστεί και έχει καταδικάσει το κόμμα.
 
Τα στελέχη μπορεί να μη διαθέτουν το πολιτικό θάρρος να μιλήσουν, αλλά οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ έχουν και την ωριμότητα και το πολιτικό κριτήριο να αντιληφθούν τα παιγνίδια της ηγεσίας, και πού οδηγεί τον λαό η σύμπλευση με τον Δημοκρατικό Συναγερμό. Και θα μιλήσουν με την ψήφο τους.

Top