Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Ο κόσμος κρίνει, αλλά τα Δικαστήρια αποφασίζουν

Ο κόσμος κρίνει, αλλά τα Δικαστήρια αποφασίζουν

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.


Λάθος του Γενικού Εισαγγελέα η αντιμετώπιση της περίπτωσης Χαμπουλλά
 
Η κοινωνία αυτή είναι οργισμένη. Η κοινωνία είναι απηυδισμένη από την αδικία η οποία οφθαλμοφανέστατα κυριαρχεί σε αυτόν τον τόπο. Η κοινωνία είναι απογοητευμένη, επειδή βλέπει τους ενόχους της οικονομικής καταστροφής της να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Η κοινωνία απαξιώνει κυβερνήσεις, κόμματα, πολιτικό σύστημα, Βουλή και Θεσμούς, γιατί αισθάνεται ότι ο απλός πολίτης οδηγείται στις φυλακές, επειδή δεν είναι σε θέση να πληρώσει εντάλματα 200 ευρώ. Η κοινωνία είναι θυμωμένη επειδή νιώθει ότι δεν αντιμετωπίζεται ισότιμα ο απλός άνθρωπος έναντι του μεγαλόσχημου που κατέχει δημόσιο αξίωμα και θέση.
 
Αυτή η ανυπαρξία ισονομίας και ίσης μεταχείρισης επωνύμων μεγαλοσχημόνων, έναντι των απλών ανθρώπων, εντείνεται και μεγεθύνεται κάθε φορά που αδικήματα των πρώτων αντιμετωπίζονται με συγκατάβαση και χωρίς συνέπειες, ενώ μικρότερα αδικήματα απλών ανθρώπων τιμωρούνται με εγκλεισμό στις φυλακές.
 
Είναι για τούτο που θα διαφωνήσουμε με τον τρόπο που αντιμετώπισε ο Γενικός Εισαγγελέας την παραβίαση των νόμων της κυπριακής πολιτείας από βουλευτή, ενώ αν ήταν στη θέση του ένας απλός πολίτης διαφορετική, ίσως, να ήταν η αντιμετώπιση.
 
«Αξιόμεμπτη μεν η συμπεριφορά του βουλευτή Ευγένιου Χαμπουλλά, αλλά θα κριθεί από τον κόσμο και όχι από το Δικαστήριο», απεφάνθη ο Γενικός Εισαγγελέας.
Αλλά εάν σε κάθε παραβίαση νόμου, και μάλιστα κατά τόσο προκλητικό τρόπο, η κρίση αφήνετο στον κόσμο, τότε δεν θα υπήρχε ανάγκη ούτε Αστυνομία, ούτε Γενική Εισαγγελία, ούτε καν Δικαστήρια να λειτουργούν. Η απόφαση θα αφήνετο στην κρίση των λαϊκών δικαστηρίων. Θα επικρατούσε ατιμωρησία και ανομία.
 
Σέβομαι τον Γενικό Εισαγγελέα, τιμώ την ευθυκρισία και υποκλίνομαι μπροστά στο θάρρος του να ανακόψει τον κατήφορο της αλαζονείας και της αυθαιρεσίας, στον οποίο κατήλθε ο ανώτατος άρχοντας, στη γνωστή προσπάθειά του να τον υπονομεύσει και να μετατρέψει τους κατηγορουμένους σε κατήγορους. Δεν διαθέτω τις νομικές γνώσεις του Κώστα Κληρίδη και αδυνατώ να αξιολογήσω και να κρίνω, με νομικούς όρους, την απόφασή του στην περίπτωση Χαμπουλλά.Κρίνω όμως στη βάση της κοινής λογικής, στη βάση της λογικής που κρίνει ο απλός άνθρωπος.
 
Και διερωτώμαι: Εάν αύριο ένας άγνωστος πολίτης, χωρίς αξίωμα και χωρίς δημόσια θέση, αποφασίσει να παραβιάσει τον νόμο περί άγριων πτηνών, τι θα πράξει ο Γενικός Εισαγγελέας; Θα τον παραπέμψει στο Δικαστήριο, ή θα πει απαράδεκτη μεν η πράξη του, αλλά ας τον κρίνουν οι συμπολίτες του; Δικαιούται αύριο κάποιος που κάθεται στο τραπέζι του σπιτιού του και τρώει αμπελοπούλια, ή κρέας αγρινού, σε δημόσια θέα μάλιστα, να έλθει και να απαιτήσει από τον Γενικό Εισαγγελέα να μην τον παραπέμψει στο δικαστήριο, αλλά στην κρίση του κόσμου;
 
Ναι, οι πολιτικοί κρίνονται, σε τελευταία ανάλυση, από τον πολίτη, τον κόσμο. Αλλά κρίνονται στη βάση των πολιτικών επιλογών και αποφάσεών τους, και όχι στη βάση αδικημάτων και παραβιάσεων της νομοθεσίας. Στην τελευταία περίπτωση αρμόδιοι να κρίνουν είναι η Αστυνομία, η Γενική Εισαγγελία, η Δικαιοσύνη.
 
Σήμερα έχουμε κυβερνήτες, υπουργούς, βουλευτές, κόμματα, κατώτερους των περιστάσεων. Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, είναι παραπάνω από ευδιάκριτη η αλαζονεία της εξουσίας. Είναι αυταπόδεικτη η αυθαιρεσία, η δικτατορική επιβολή αποφάσεων επί του λαού, σήμερα κυριαρχεί ο νόμος των δύο ταχυτήτων, η περιφρούρηση των ισχυρών και η αδίστακτη πάταξη των ανίσχυρων.
 
Τίποτε δεν μπορεί να σταθεί όρθιο σε αυτό το Κράτος, εάν δεν εκλείψουν τα νοσηρά φαινόμενα που προαναφέραμε. Οι πολίτες δεν έχουν εμπιστοσύνη σε εκείνους που κατέχουν εξουσία ότι θα γκρεμίσουν το νοσηρό καθεστώς που οι ίδιοι έκτισαν. Οι πολίτες στρέφουν το βλέμμα και αναμένουν την κάθαρση, εκεί όπου τουλάχιστον μπορούν να επιφέρουν κάθαρση, στους ανεξάρτητους Θεσμούς.
 
Στον Γενικό Εισαγγελέα, πρωτίστως, και στον Γενικό Ελεγκτή. Και αισθάνεται ο απλός άνθρωπος ανακούφιση, επειδή υπάρχουν δύο φρούρια τα οποία παραμένουν όρθια μέσα στη γενική κατεδάφιση που επιχειρεί το αμαρτωλό και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Αν χαθεί και αυτή η ελπίδα και αρχίσουν και οι ανεξάρτητοι Θεσμοί να συμβιβάζονται προς όσα αυθαίρετα επιτελούνται, τότε δεν θα υπάρχει καμία ελπίδα και καμία σωτηρία...

Top