Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Όλα συζητούνται στη βάση των τετελεσμένων

Όλα συζητούνται στη βάση των τετελεσμένων

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.



Έχουν επιβεβαιωθεί πλήρως οι εκτιμήσεις αυτής της στήλης, όσον αφορά τη γενική συμφωνία των δύο ηγετών σχετικά με το περιουσιακό.

Οι θριαμβολογίες της Κυβέρνησης, ότι αποτελεί μέγα επίτευγμα η αναγνώριση του δικαιώματος της ατομικής ιδιοκτησίας, ήταν και παιδαριώδεις και γελοίες. Η αναγνώριση του δικαιώματος αυτού δεν έγινε για πρώτη φορά, ούτε και η Τουρκία και ο Ακιντζί άνοιξαν καινούργιους δρόμους. Και η Τουρκία και ο Ντενκτάς και όλοι οι Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι ηγέτες αναγνώριζαν το δικαίωμα αυτό, φραστικά. Και δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, αφού αποτελεί διεθνώς αναγνωρισμένο ανθρώπινο δικαίωμα. Το θέμα δεν ήταν αν το αναγνώριζαν φραστικά, αλλά αν το εφάρμοζαν πρακτικά και δεν το αχρήστευαν, μέσα στις δεκάδες παραμέτρους της διζωνικότητας.

Έγραψε λοιπόν, από την πρώτη στιγμή, η στήλη ότι οι θριαμβολογίες της Κυβέρνησης αποτελούν προσπάθεια εντυπωσιασμού των αφελών και των κρετίνων. Είπαμε ότι η ιστορία του Κυπριακού είναι γεμάτη από διακηρύξεις γενικών αρχών, τις οποίες οι Τούρκοι είτε παραβίασαν στη συνέχεια, είτε τις αχρήστευσαν στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Και παραθέσαμε ως παράδειγμα, προς τους αδιάβαστους και αγνοούντες την προϊστορία του Κυπριακού κυβερνώντες, τις περιπτώσεις των Συμφωνιών Μακαρίου-Ντενκτάς και Κυπριανού-Ντενκτάς. Στη μεν πρώτη ο Ντενκτάς αποδέχεται τη συζήτηση των τριών βασικών ελευθεριών, αλλά στη σχετική παράγραφο φρόντισε να βάλει και «ουρά». Σε αυτήν, αναφέρεται ότι η συζήτηση και εφαρμογή των τριών βασικών ελευθεριών θα εξετασθεί «υπό το φως των πρακτικών δυσκολιών που προκύπτουν για την τουρκοκυπριακή κοινότητα». Κατά τον τρόπο αυτόν, αχρήστευε και την ελευθερία εγκατάστασης και την ελευθερία διακίνησης και την ελευθερία απόκτησης περιουσίας.

Στη συμφωνία Κυπριανού-Ντενκτάς συμφωνήθηκε όπως το θέμα της Αμμοχώστου συζητηθεί κατά προτεραιότητα. Έχουν περάσει από τότε 36 χρόνια, αλλά οι Τούρκοι αρνούνται να το συζητήσουν και παραπέμπουν σε λύση του στο πλαίσιο του εδαφικού. Να υπενθυμίσουμε ακόμη ότι στη Συμφωνία της Γ΄ Βιέννης συμφωνήθηκε η επανεγκατάσταση στην Καρπασία των κατοίκων της. Και τελικά εξεδιώχθησαν οι περισσότεροι.

Το ίδιο θα συμβεί, είπαμε τότε, και στο περιουσιακό. Και αυτό γίνεται. Το χθεσινό ρεπορτάζ του συναδέλφου Χρίστου Χαραλάμπους, στη «Σημερινή», είναι αποκαλυπτικό και επιβεβαιώνει την επανάληψη των τουρκικών πρακτικών που προδιαγράψαμε. Το συμφωνηθέν κείμενο επιδέχεται πολλές ερμηνείες, ως συνήθως περιέχει αμφισημίες και όσοι το ανέγνωσαν, το ερμηνεύουν ως χειρότερο και από τη συμφωνία Χριστόφια-Ταλάτ, στην οποία καθορίζεται ότι το δικαίωμα στις επιλογές θα έχουν μόνο οι εκτοπισμένοι ιδιοκτήτες. Κάτι που απουσιάζει από τη συμφωνία Αναστασιάδη-Ακιντζί.

Η ιστορία του Κυπριακού διδάσκει ότι η τουρκική πλευρά επέμεινε πάντοτε σε συμφωνίες που παρέπεμπαν σε πολλές διαφορετικές ερμηνείες, προκειμένου να τις επικαλεστεί και να τις ανατρέψει, προβάλλοντας τη διζωνικότητα, στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Επεδίωκαν συμφωνίες «εποικοδομητικής ασάφειας», αμφίσημες, με περίβλημα τη φραστική αναγνώριση καθολικώς αποδεκτών δικαιωμάτων, αλλά με ουσιαστικό περιεχόμενο την αχρήστευσή τους μέσω της διζωνικότητας. Αυτό θα επαναληφθεί και σήμερα, και στο τέλος η κυβερνητική πλευρά θα αποδεχθεί μια ευάλωτη συμφωνία, που θα κατακρεουργεί τα δικαιώματα των νομίμων ιδιοκτητών και θα τους θέτει σε ίση μοίρα με τους «σημερινούς χρήστες». Και θα παρουσιάσει αυτήν τη συμφωνία στον λαό, ως «μέγα επίτευγμα».

Το κακό ξεκίνησε με τη μετάλλαξη των σφετεριστών σε χρήστες. Χρησιμοποιήθηκαν οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ αλά καρτ. Αν, μάλιστα, δεν βόλεψε και κάποιους εδώ η απόφαση «Δημόπουλος», για να διευκολύνει και να δικαιολογήσει την πολιτική τους. Μία καθαρά απόφαση πολιτικής σκοπιμότητας του ΕΔΑΔ, αποτέλεσμα και λανθασμένων χειρισμών της πολιτικής ηγεσίας, απετέλεσε την αρχή της διαγραφής του σφετερισμού και ίσως και του εποικισμού. Με αποτέλεσμα, να κρύβονται και προηγούμενοι και σημερινοί κυβερνώντες πίσω από αποφάσεις σκοπιμότητας, να αποενοχοποιείται η Τουρκία και να φθάσουμε στο σημερινό κατάντημα, να συζητούμε και να αναγνωρίζουμε δικαιώματα στον σφετεριστή.

Δεν υπάρχει σταματημός στην κατηφόρα χειρισμού του εθνικού προβλήματος. Όλα πλέον συζητούνται στη βάση των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής. Στη βάση των «πραγματικοτήτων επί του εδάφους»...


Top