Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Ο «αγωνιστικός ρεαλισμός» παντός καιρού

Ο «αγωνιστικός ρεαλισμός» παντός καιρού

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.



«Δεν καταλαβαίνω πώς τα δύο πράγματα ταιριάζουν, από τη μια ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να βρίσκεται στην κατεχόμενη Αμμόχωστο σε μουσική εκδήλωση με τον κ. Ακιντζί και από την άλλη να συμμετέχει σε αντικατοχική εκδήλωση έξω από την Αμμόχωστο. Αυτά μόνο στην Κύπρο μπορεί να συμβαίνουν», δήλωσε ο Γιώργος Περδίκης.

Να μην εκπλήττεται ο Πρόεδρος των Οικολόγων. Διότι υπάρχουν και τα χειρότερα:
1.Γνωρίζει κανένα Πρόεδρο κράτους που να συνομιλεί με ηγέτη αποσχισθέντος τμήματος του κράτους του;
2. Γνωρίζει κανένα Πρόεδρο κράτους, ο οποίος να αποδέχεται να παρουσιάζονται τιμές, κόκκινα χαλιά, τιμητικά στρατιωτικά αποσπάσματα και άλλα, στον ηγέτη αποσχισθέντος τμήματος του κράτους του;
3.Γνωρίζει άλλο κράτος στον κόσμο, το οποίο διατηρεί εμπορικές σχέσεις με το αποσχισθέν τμήμα του, και την ίδια στιγμή θέτει ζήτημα απαγόρευσης σε άλλες χώρες, να διατηρούν εμπορικές σχέσεις με το ψευδοκράτος;
4.Γνωρίζει ηγέτη κράτους, ο οποίος να ευλογεί συναντήσεις ξένων ηγετών με τον ηγέτη του αποσχισθέντος τμήματος του κράτους του, μέσα στο «προεδρικό» του ψευδοκράτους;

Δεν γνωρίζει ο κ.Περδίκης, ούτε εμείς γνωρίζουμε, τέτοιες αξιοθρήνητες καταστάσεις που βιώνουμε τους τελευταίους καιρούς.
Αυτή είναι μία θεόσταλτη πολιτική που ονομάζεται «αγωνιστικός ρεαλισμός».

Η μεν «αγωνιστικότητα» εκδηλώνεται στα μνημόσυνα ηρώων και στις διακηρύξεις επετείων, ο δε «ρεαλισμός» εκδηλώνεται με έμμεσες και άμεσες αναγνωρίσεις του ψευδοκράτους.
Η Τουρκία, κάθε φορά που θέτει το ζήτημα απευθείας εμπορίου των κατεχομένων, με τον έξω κόσμο, διερωτάται ευλόγως: «Καλά, γιατί οι Ελληνοκύπριοι αρνούνται στη βόρεια Κύπρο να διεξάγει εμπόριο με τις άλλες χώρες, όταν η ελληνοκυπριακή διοίκηση είναι η μόνη σε όλο τον κόσμο, μαζί με την Τουρκία, που διατηρεί σχέσεις με την Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου;»

Τουρκικά και τουρκοκυπριακά προϊόντα έρχονται στις ελεύθερες περιοχές, μέσω του κανονισμού της Πράσινης Γραμμής, δικά μας προϊόντα πάνε στο ψευδοκράτος, αλλά δεν δεχόμαστε, λέμε, το απευθείας εμπόριο με άλλες χώρες. Γιατί, τότε, εμείς το δεχόμαστε;

Είναι και αυτό μία πρακτική εφαρμογή της πολιτικής του «αγωνιστικού ρεαλισμού». Δεν συναντάται όμως αυτή η εξωφρενική πολιτική μόνο στον ΔΗΣΥ και στον Πρόεδρο Αναστασιάδη.
Την ενστερνίζεται και το ΑΚΕΛ.
«Στηρίζουμε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στη διαπραγματευτική διαδικασία, αλλά δεν δίνουμε λευκή επιταγή», δηλώνει ο Άντρος Κυπριανού.

Η πρώτη από τα δύο σκέλη στήριξη ανάγεται στον «ρεαλισμό». Η δεύτερη, που αφορά τη λευκή επιταγή, προσφέρεται στους ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ ως «αγωνιστική». Αλλά στην ουσία, ως στάχτη στα μάτια. Επιδιώκει να αποκρύψει την πλήρη ταύτιση ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ-Αναστασιάδη, στο Κυπριακό. Γιατί αν έλειπε αυτό που αναφέρεται ως ουρά «όχι λευκή επιταγή», οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ, δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσαν σε αυτή τη νέα άτυπη συμμαχία, τη δεύτερη μετά το 1986, όταν ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ συνέπηξαν άτυπη συμμαχία προκειμένου να κατεβάσουν από το τρένο της προεδρίας τον Σπύρο Κυπριανού. Το αποτέλεσμα: Οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ αντέδρασαν με οργή, τα ποσοστά του κόμματος μειώθηκαν κάθετα και το ΑΚΕΛ από δεύτερο κόμμα, έπεσε τρίτο.

Χρειάζεται φύλλο συκής το ΑΚΕΛ, για να αποκρύψει από τους ψηφοφόρους του την πλήρη σύμπλευσή του με τον ΔΗΣΥ, στο κεφαλαιώδες πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο τόπος: Το εθνικό. Και εφευρέθηκε η μη παραχώρηση λευκής επιταγής στον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Αν ο Νίκος Αναστασιάδης επιτύχει να δώσει μία υποφερτή λύση στο Κυπριακό, το ΑΚΕΛ θα βρίσκεται μεταξύ των νικητών. Αν ο Νίκος Αναστασιάδης βυθιστεί στον «αγωνιστικό ρεαλισμό» του, το ΑΚΕΛ έχει έτοιμες τις δικαιολογίες: «Δεν ακολούθησε τις συμβουλές μας».

Αυτά τα εξωφρενικά παιγνίδια παίζονται εδώ στην Κύπρο, από τις πολιτικές ηγεσίες. Να συνομιλούμε με τους κατοχικούς ηγέτες, να παρακολουθούμε θεατρικές και μουσικές παραστάσεις μαζί τους, αλλά να φορούμε φουστανέλα, όταν μιλούμε σε αντικατοχικές πορείες. Ρεαλισμός είναι να διαπραγματεύεσαι με τον ηγέτη αποσχισθέντος τμήματος του κράτους σου, και αγωνιστικότητα είναι να θυμάσαι τους αγώνες και τις θυσίες του λαού σου και να του σκορπάς ψευδαισθήσεις, ότι η λύση είναι εγγύς. Ρεαλισμός είναι να συμπορεύεται η αντιπολίτευση με την Κυβέρνηση στο εθνικό θέμα, και αγωνιστικότητα είναι να διαφωνεί στα άλλα επί μέρους προβλήματα του τόπου.

Υπάρχει κανείς που αμφισβητεί ότι αυτός ο λαός θα πνιγεί μέσα στον σουρεαλιστικό «αγωνιστικό ρεαλισμό» των ηγετών του;


Top