Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Η Ελλάδα αυτοπυρπολείται...

Η Ελλάδα αυτοπυρπολείται...

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.



Προκαλεί τεράστια έκπληξη το γεγονός ότι, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στην πιο κρίσιμη ιστορική στιγμή της μεταπολιτευτικής της ιστορίας, δεν αναλαμβάνεται πρωτοβουλία ούτε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ούτε από τον Πρωθυπουργό της χώρας για σύγκληση σύσκεψης των πολιτικών ηγετών, για κοινή πανεθνική αντιμετώπιση της επικείμενης χρεοκοπίας.

Σε τέτοιες κρίσιμα εθνικά στιγμές, απαιτείται η από κοινού ανάληψη πρωτοβουλιών, ώστε να εξευρεθούν τρόποι αντιμετώπισης της καταστροφής. Και όμως, όχι μόνο δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση, αλλά αντίθετα απουσιάζει κάθε βούληση συνεννόησης και διαβούλευσης.

Παρακολουθήσαμε την τελευταία συνεδρία της Βουλής των Ελλήνων για το θέμα του δημοψηφίσματος και η εικόνα ήταν τραγική. Πλήρης διάσταση απόψεων, ομιλίες και τοποθετήσεις που έφθαναν, και ορισμένες φορές ξεπερνούσαν, το όριο της μισαλλοδοξίας, του κομματικού πάθους και της κομματικής υστερίας.

Αυτή η πόλωση ανοίγει τον δρόμο σε νέο εθνικό διχασμό. Ο διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων σε ευρωπαϊκές και αντι-ευρωπαϊκές, τα δύο συλλαλητήρια υπέρ του «ναι» και του «όχι», η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα δημιουργεί εικόνα πλήρους διχασμού ηγεσιών και λαού.

Αυτή η κατάσταση, μέσα σε όλο το σκηνικό αγωνίας και φόβου των πολιτών για το τι έρχεται αύριο, είναι ό,τι χειρότερο για την τύχη της Ελλάδας.
Δεν μπορεί η χώρα να αντιμετωπίζει την κρισιμότερη φάση της μεταπολιτευτικής ιστορίας της με διασπασμένες τις πολιτικές δυνάμεις και τους πολίτες χωρισμένους σε δύο στρατόπεδα.

Η συντριβή είναι βεβαία.
Ο ελληνικός λαός έδωσε νικηφόρες μάχες, όταν ήταν ενωμένος. Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας του, ακόμη και όταν η Ελλάδα ήταν χωρισμένη σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, πάντοτε ο λαός εύρισκε τους δρόμους της συμφιλίωσης και της ενότητας στην πάλη για αντιμετώπιση των κινδύνων.

Σήμερα, επικρατεί εικόνα πλήρους διχασμού και κίνδυνος μίας εμφύλιας διαμάχης.
Το κλίμα τροφοδοτείται από την ηγεσία και διοχετεύεται στη βάση. Και ενώπιον της τραγικής αυτής κατάστασης, δεν προβάλλει ηγέτης με ενωτικό λόγο και δεν διαφαίνεται ελπίδα μίας πανεθνικής συνεννόησης. Δίδεται η εικόνα μίας αδίστακτης μονομαχίας δύο μετώπων που δίνουν τη μάχη της επικράτησης, της κομματικής και της ιδεολογικής. Δεν αντιλαμβάνεται κανένας ότι η δικαίωσή του περνά μέσα από την καταστροφή της χώρας και την εμβάθυνση της δυστυχίας των πολιτών.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όφειλε, αυτήν τη στιγμή, ενώπιον των μεγάλων κινδύνων, να συγκαλέσει τους πολιτικούς αρχηγούς σε σύσκεψη και να τους θέσει ενώπιον των ευθυνών τους. Βεβαίως, βλέποντας όλη την κομματική υστερία και το κομματικό πάθος να χαρακτηρίζει όλες τις κομματικές παρατάξεις, δικαιολογημένα ο άνθρωπος ίσως να αισθάνεται ότι η κίνησή του θα είναι απονενοημένη και δυνατόν να επιτείνει, ακόμη περαιτέρω, το φορτισμένο κλίμα.

Τραγικώς, ενώ αυτήν τη στιγμή η Ελλάδα είναι έτοιμη να αυτοπυρποληθεί, κανένας δεν αναλαμβάνει ρόλο πυροσβέστη. Αντίθετα, μάλιστα, ρίχνουν πετρέλαιο στη φωτιά.
Η Κύπρος παρακολουθεί με αγωνία όχι μόνο τις τραγικές στιγμές που διέρχεται ο αδελφός ελληνικός λαός, αλλά και τον διχασμό που καλλιεργείται και τον κίνδυνο να οδηγηθεί η χώρα σε μία καταστροφική εμφύλια διαμάχη.

Τουλάχιστον εμάς εδώ, σε κρίσιμες στιγμές, βρίσκουν τρόπους οι πολιτικές ηγεσίες να συνδιαβουλευθούν και να βρουν τρόπους στοιχειώδους συνεργασίας. Δείχνουν σοβαρότητα και υπευθυνότητα έναντι των κρισίμων στιγμών και τερματίζουν, έστω και προσωρινά, τις επιζήμιες διαμάχες. Στην Ελλάδα, οι πολιτικές δυνάμεις καλλιεργούν τον διχασμό και προβάλλουν άρνηση στην ενότητα.


Top