Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Μας πνίγει η σαπίλα του «κράτους»

Μας πνίγει η σαπίλα του «κράτους»

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.


Δημοσιεύουμε πιο κάτω μια φωνή απόγνωσης από μια νέα, την Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου, ενδεικτική του δράματος που διέρχονται οι νέοι, αλλά και της σαπίλας αυτού του κράτους. Γράφει η Αριστονίκη σε άρθρο της που απέστειλε στη «Σημερινή»:
 
«"Ψάχνω το όνειρο σε μια χώρα που τα όνειρα αργοπεθαίνουν", μου είπε φορτισμένη. "Και ύστερα τι δουλειά έχω εγώ σε μια χώρα, που μυρίζει σαπίλα παντού; Ποιος νοιάζεται αν έχω ή όχι τα προσόντα όταν ο καθείς βάζει τους 'δικούς' του σε θέσεις κλειδιά; Μας κρίνουν άνθρωποι που έχουν λιγότερα προσόντα από εμάς, το ξέρετε αυτό; Βαρέθηκα να έχω ελπίδα γιατί κάθε φορά σβήνει και μαζί της άρχισα να χάνομαι κι εγώ. Εσείς είστε προνομιούχα γι' αυτό μου λέτε να κάνω κουράγιο και να επιμένω".
 
»Πύρινα λόγια που βγαίνουν από το στόμα των νέων ανθρώπων. Των νέων που αυτή η χώρα ανέθρεψε, ξόδεψε χρήματα για να τους σπουδάσει και ακούμπησε πάνω τους το μέλλον της. Αυτούς τους νέους αυτή, η ίδια χώρα, διώχνει καθημερινά. Τους στέλνει στην Ευρώπη και στην Αμερική, στην Αυστραλία και οπουδήποτε αλλού καθότι αδυνατεί να τους κρατήσει η σαπίλα που επικρατεί. Στέλνουμε δηλαδή έτοιμο ανθρώπινο δυναμικό, εκπαιδευμένο και καταρτισμένο σε άλλους. Σε άλλες χώρες, που δεν ξόδεψαν δεκάρα για να τους μεγαλώσουν και να τους σπουδάσουν. Και τούτη η χώρα μένει με τους καρεκλοκένταυρους και απαίδευτους μαθουσάλες της. Αυτούς που αναρριχήθηκαν στις θέσεις κλειδιά με τις κομματικές υποκλίσεις τους.
 
»Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τι συντηρεί τούτο το σάπιο σύστημα... Σε τι μας χρησιμεύει ένα σύστημα που εξυπηρετεί συμφέροντα, διαφθορά και πελατειακές σχέσεις; Γιατί πρέπει να μπαίνουν οι "δικοί" του καθενός και όχι οι άξιοι; Γιατί πρέπει να διοικούμαστε από κομματικά προσκείμενους και όχι από επιστήμονες; Γιατί οι "δικοί" του καθενός συντηρούν τη σάπια πολιτική σκηνή; Αυτοί οι "δικοί" προσκυνούν ψηφίζοντας τα ίδια δημόσια πρόσωπα, που θησαυρίζουν στις πλάτες του απλού κοσμάκη. Αυτοί οι "δικοί" κρατάνε ζωντανό το σάπιο σύστημα. Γι' αυτό, και για άλλους λόγους, αυτό το σύστημα είναι δύσκολο να αποδεκατιστεί.
Περάσαμε πολλά και αυτή η σαπίλα που αναδύεται αρχίζει και μας πνίγει. Πνίγει την ηθική μας, την αξιοπρέπειά μας αλλά και την ίδια την ύπαρξή μας. Αν δεν αποδεκατίσετε το σύστημα των πελατειακών σχέσεων, το σύστημα αυτό θα αποδεκατίσει την ίδια τη χώρα. Γιατί οι νέοι επιστήμονες και τα άξια τέκνα αυτής της χώρας θα αναζητήσουν την τύχη τους άλλου. Θα αναζητήσουν την τύχη τους σε χώρες που ξέρουν να εκτιμούν την επιστήμη, τη δημιουργικότητα, τη νεότητα.
 
Έτσι λοιπόν απάντησα με αυτά τα λόγια στο κορίτσι αυτό:
»"Όχι, κορίτσι μου", της λέω, "εγώ είμαι σαν και σένα «μη προνομιούχα», απλώς έμαθα να επιμένω και να υπομένω περισσότερο από αυτούς που παίρνουν αποφάσεις για τη δική σου και τη δική μου ζωή. Μην αφήσεις την ελπίδα να σβήσει. Η δική σου φλόγα ελπίδας αν ενωθεί με τη δική μου και όλων των άλλων νέων, μπορεί να γίνει πυρκαγιά. Μια πυρκαγιά που θα σαρώσει όλη τη σαπίλα και θα γίνει λίπασμα για το καλύτερο...".
»Αφήστε τους νέους να ψάχνουν τα όνειρά τους και να τα ζουν. Για να μη συμβεί αυτό που εύστροφα αναφέρει στη ρήση του ο ποιητής Verlaine:
 
Τι έχεις κάνει, εσύ εκεί πέρα
που κλαις ασταμάτητα
Πες τι έχεις κάνει
με τα νιάτα σου.
Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου
MA, Msc, PgP, MAAT, PhD Ψυχολόγος Σχολικής-Εξελικτικής κατεύθυνσης».
 
Η θέση μας:
 
Χιλιάδες νέοι ζουν την ίδια δοκιμασία και είναι θύματα των πελατειακών σχέσεων, της κομματοκρατίας και του σάπιου συστήματος. Χιλιάδες νέοι, απηυδισμένοι από το σύστημα, την ανεργία, την αδικία και την εκμετάλλευση, αναζητούν διέξοδο στη μετανάστευση. Και διερωτόμαστε:
* Πόσο ελπίζει ο Κωνσταντίνος Πετρίδης στον εκσυγχρονισμό του κράτους, όταν η κομματοκρατία και οι πελατειακές σχέσεις, το ρουσφέτι και το βόλεμα των ημετέρων παραμένουν κυρίαρχα στην πολιτική ζωή;
* Πόσο αξιόπιστος είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όταν υπόσχεται στη νέα γενιά ένα λαμπρό μέλλον;
* Πόσο πειστικός μπορεί να είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου, όταν δηλώνει ότι «τώρα μπορεί να βλέπει την κοινωνία με χαμόγελο»;
* Πόσο μπορεί να επαίρεται ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, όταν στέλλει τους αποφοίτους του στη λίστα ανέργων, ή στην αναζήτηση καλύτερης τύχης στην ξενιτειά;
* Πόσο μπορούν να είναι υπερήφανες οι ηγεσίες των κομμάτων που κυβέρνησαν και έστησαν, συντήρησαν και τσιμέντωσαν αυτό το σάπιο κράτος;

Top