Απόψεις Κωστάκης Αντωνίου Υπουργοί-διαχειριστές αντί οραματιστές

Υπουργοί-διαχειριστές αντί οραματιστές

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.


Το δίκαιο ξέσπασμα του Αβέρωφ Νεοφύτου και οι πικρές αλήθειες για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη.
 
Είπε πικρές αλήθειες ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, όσον αφορά την Κυβέρνηση. Μπορούσε να πει ακόμη περισσότερες, αλλά αντιλαμβάνεται ο καθένας τη θέση του. Μακάρι να είναι ακόμη πιο οξύς, όταν συναντά κατ' ιδίαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους Υπουργούς.
 
Τόνισε ο Αβέρωφ Νεοφύτου, στην προχθεσινή δημοσιογραφική διάσκεψη: «Θα ξεκινήσω με μίαν αυτοκριτική. Ρωτάω τον εαυτό μου, ως Πρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος, εάν κατά την άποψή μου, μετά από 26 μήνες διακυβέρνησης της χώρας, οι πολίτες αυτού του τόπου, με την καθημερινή επαφή τους σε οποιοδήποτε κυβερνητικό γραφείο, ή κυβερνητική υπηρεσία, έχουν σημειώσει βελτίωση στις προσφερόμενες υπηρεσίες και αν το κράτος και η κρατική μηχανή έγινε πιο φιλική προς τους πολίτες. Η απάντησή μου είναι, δυστυχώς, όχι. Τα ίδια συνεχίζονται εδώ και δεκαετίες. Έχουμε ένα κράτος και μία δημόσια υπηρεσία που αντί να υπηρετεί και να εξυπηρετεί τους πολίτες, συνεχίζει να τους ταλαιπωρεί. Έχουμε, θα το πω, Υπουργούς που έρχονται και παρέρχονται και είναι απλώς διαχειριστές μιας κατάστασης μόνιμου τέλματος...».
 
Κριτικές για την Κυβέρνηση και ορθότατες για την κοινωνία, οι επισημάνσεις Αβέρωφ Νεοφύτου. Διαπιστώνει αδυναμίες οι οποίες αγγίζουν τον πολίτη και του προκαλούν ταλαιπωρία, ακόμη και κινδύνους. Και βλέπει Υπουργούς, σε μία δύσκολη στιγμή για την κοινωνία, αντί να εκπέμπουν οράματα και να ενεργούν για την όσο το δυνατόν ανακούφιση της κοινωνίας, να αποτελούν απλώς διαχειριστές μίας κατάστασης μονίμου τέλματος, και ακόμη χειρότερα, πλασιέ των εντολών της Τρόικας.
 
Εδώ και καιρό, καλούμε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να προχωρήσει σε ανασχηματισμό της Κυβέρνησής του, υποδεικνύοντας την αποτυχία του στην επιλογή κάποιων Υπουργών. Αρνείται να αντιληφθεί και να διορθώσει το λάθος του. Αρνείται να αντιληφθεί ότι η Κυβέρνηση ενός κράτους δεν αποτελεί φιλανθρωπικό ίδρυμα, στο οποίο σιτίζονται όσοι του πρόσφεραν προεκλογικές υπηρεσίες. Θα προχωρήσει, σίγουρα, σε ανασχηματισμό, στις παραμονές των βουλευτικών εκλογών, προκειμένου να σβήσει από τη μνήμη των ψηφοφόρων την αποτυχία του ιδίου στις επιλογές του, αλλά και των αποτυχεμένων Υπουργών του. Θα είναι αργά.
 
Αυτήν τη στιγμή, που η κοινωνία δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση και τα αποτελέσματα της τροϊκανής πολιτικής της Κυβέρνησης, η σημασία κάποιων Υπουργείων και η ικανότητα των πολιτικών υπευθύνων τους να αναδείξουν οράματα, να δημιουργήσουν, να φέρουν αέρα νέων ιδεών, αποκτά τεράστια σημασία. Τα Υπουργεία Οικονομικών, Εργασίας, Υγείας και Παιδείας έπρεπε να αποτελούσαν τους κύριους εκφραστές ορθής κυβερνητικής πολιτικής και φορείς νέων οραμάτων.
 
Τι συμβαίνει όμως; Τα τέσσερα αυτά Υπουργεία και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι κατέστησαν απλοί διαχειριστές του «μονίμου τέλματος» και εντολοδόχοι της Τρόικας. Η παιδεία του τόπου πάει από το κακό στο χειρότερο. Οι νέοι δεν γνωρίζουν ούτε να μιλούν ούτε να γράφουν ελληνικά. Απονευρώνονται πολιτικά και εθνικά. Προσπαθούν να βρουν άκρη μεταξύ της φιλοσοφίας ότι τα δεινά της πατρίδας τους οφείλονται στα λάθη των δύο κοινοτήτων και μεταξύ της πραγματικής αλήθειας ότι το πρόβλημα είναι πρόβλημα τουρκικής εισβολής και κατοχής.
 
Ο τομέας της υγείας έχει καταρρεύσει, ασθενείς, ιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό έχουν ξεπεράσει τα όρια αντοχής, το ΓΕΣΥ έχει παραμορφωθεί, και οι πολίτες εύχονται να μην αποβιώσουν προτού έλθει η στιγμή του ραντεβού τους με τον ιατρό. Συνάντησα προχθές κάποιον καρδιοπαθή. «Γνωρίζεις πότε μου όρισαν ραντεβού για εξετάσεις; Στις 16.6.2016», μου ανέφερε.
 
Το Υπουργείο Οικονομικών έχει μετατραπεί σε ένα στυγνό και σκληρό παράρτημα της Τρόικας, και αναβαθμίζεται σε «τσάρο», όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και των υπολοίπων Υπουργείων. Το Υπουργείο Εργασίας, από Υπουργείο το οποίο όφειλε να προσφέρει κοινωνική πρόνοια στους δεινοπαθούντες, κατάντησε υπουργείο αποκοπής επιδομάτων σε αναπήρους, και ευπαθείς ομάδες.
 
Η απουσία οράματος και η πολιτική διαχείρισης του τέλματος αποτελεί σήμα κατατεθέν αυτών των Υπουργείων. Και όφειλε πρώτος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να υποδείξει στους τέσσερεις Υπουργούς, ότι δεν αποτελούν διαχειριστές, αλλά δημιουργούς και μαντατοφόρους οραμάτων και νέων ιδεών. Αλλά για να το πράξει, πρέπει ο ίδιος να αποτελέσει όσα ο ίδιος όφειλε να ζητεί από τους Υπουργούς του. Πώς να το πράξει, όμως, όταν και ο ίδιος κατάντησε διαχειριστής και εντολοδόχος τροϊκανών οδηγιών και εραστής αριθμών;
 
Δικαίως φωνάζει ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Διότι ο πρώτος που θα υποστεί το προσωπικό και πολιτικό κόστος αυτής της Κυβέρνησης-διαχειρίστριας είναι ο ίδιος και το κόμμα του. Και δεν είναι δίκαιο, εξαιτίας επιλογών και λαθών άλλων, να καταστεί ο Αβέρωφ Νεοφύτου ο πρώτος Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, επί θητείας του οποίου το κόμμα υπέστη, για πρώτη φορά στην πολιτική του ιστορία, τη μεγαλύτερη συρρίκνωση κομματικών ποσοστών... 

Top